Φοίβος Δεληβοριάς

Less is more

Πέρασε καιρός για να πάψουν οι κουβέντες και οι ψίθυροι αν ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι «παιδί του Χατζιδάκι» ή «ο νέος Σαββόπουλος». Τέτοιες μεγαλοστομίες το μόνο που κατάφεραν είναι να προσθέτουν εχθρούς και αμφισβητίες. Σήμερα, ο Φοίβος είναι ο Φοίβος και η εικόνα του στο κοινό είναι η εικόνα του εαυτού του. Διόλου μικρό το επίτευγμα. Ο τραγουδοποιός κατάφερε να εκφράσει ένα κομμάτι της γενιάς του, το πιο σκεπτόμενο. Είχε μάλιστα τη διορατικότητα να μπορεί να αναλύει τη γενιά του σε διαφορετικές φάσεις της. Όταν ήταν εικοσάρης μιλούσε για τους τότε εικοσάρηδες. Τώρα, ως τριαντάρης, μιλάει για τους τριαντάρηδες. Μεγαλώνει σαν τελάλης μιας ομάδας ανθρώπων οι οποίοι δεν συμβιβάστηκαν, αλλά και δεν σήκωσαν με γραφικό τρόπο τα λάβαρα της επανάστασης. Ό,τι γίνεται, όποια αλλαγή, συμβαίνει μέσα μας. Αυτό το δόγμα είναι η κινητήριος δύναμη των τραγουδιών του. Στις παραστάσεις του, που ξεκίνησαν στο Μετρό, ο τραγουδοποιός πιάνει και πάλι το σφυγμό της εποχής: λιτότητα και μάλιστα αυστηρή. Η λιτότητα όμως που προτείνει είναι άλλου είδους από εκείνη των δελτίων ειδήσεων, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Μια λιτότητα που μοιάζει με αποτοξίνωση, μια ευκαιρία για ενδοσκόπηση. Δεν πιάνει τον εύκολο δρόμο (σκωπτικά τραγουδάκια για το κακό μας οικονομικό χάλι), αλλά προτείνει τη δημιουργική εκδοχή της κρίσης: Δύο μόνο μουσικοί, που όμως παίζουν συνολικά τριάντα όργανα! Όταν ο Δεληβοριάς αποκαλεί «Big Band» τους μουσικούς που μοιράζονται το πρόγραμμά του στο Μετρό ξέρει τι λέει. Έτσι θα χτίζονται οι υπερπαραγωγές τού αύριο. Εκτός αν μας δώσουν λεφτά οι Γερμανοί τελικά...