"Ελληνάρες - Έλληνες - Ανθέλληνες"

Βλέποντας στο εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού «Focus» την επίμαχη χειρονομία της Αφροδίτης της Μήλου, φαντάστηκα το άγαλμα με διαφορετικά πρόσωπα: το πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού ή μάλλον του προηγούμενου, ίσως του πιο προηγούμενου ή μήπως κάποιων υπουργών, βουλευτών που τα ονόματά τους έφτασαν στα αυτιά μας για σκάνδαλα και διαφθορά. Οι υποψήφιοι πάντως ήταν τόσοι πολλοί, που δεν κατάφερα να καταλήξω σε κάποιον.

Η ιστορία λοιπόν αυτή έδωσε την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν κάποιοι Ελληνάρες πολιτικοί και να επιδείξουν την οργή τους, κυρίως όμως την υπερβολική τους «φιλοπατρία» προσπαθώντας να διεγείρουν αντίστοιχα συναισθήματα και στους υπόλοιπους Έλληνες. Μόνο ντροπή δε νιώσανε για το διασυρμό της πατρίδας μας, ίσως γιατί αυτό το συναίσθημα προϋποθέτει ειλικρινή ευθιξία, ευαισθησία, εντιμότητα και μάλλον έχει εκλείψει. Ύστερα άκουσα ότι και οι Έλληνες του εξωτερικού θύμωσαν πολύ με το εξώφυλλο. Θυμήθηκα τότε πως σε κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό, πριν μια βδομάδα, διαβάστηκε θερμότατη επιστολή Ελληνίδας πολιτικού μηχανικού, που ζει στην Ελβετία, η οποία απευθυνόταν στον πρωθυπουργό της χώρας μας. Δήλωνε λοιπόν με ειλικρίνεια την αμέριστη συμπαράστασή της στις προσπάθειες του κ. Παπανδρέου να ξεπεραστεί η κρίση, ενώ καλούσε τους Έλληνες του εξωτερικού να δώσουν ακόμη και από το υστέρημά τους για να βοηθήσουν τη δοκιμαζόμενη πατρίδα.

Άποψή μου είναι πως δεν πρέπει να προσφέρουν τίποτε, γιατί είναι αμφίβολο ότι θα αξιοποιηθούν, όπως οι συμπατριώτες μας του εξωτερικού φαντάζονται, εφόσον οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι και το χειρότερο, συνεχίζουν ακόμη να έχουν εξουσία. Ας τα κρατήσουν λοιπόν, για να κάνουν ευκολότερη τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους, γιατί οι Έλληνες που ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, εδώ και καιρό δε μπορούν να κάνουν όνειρα ούτε για τον εαυτό τους ούτε για τα παιδιά τους. Και δεν υπάρχει ελπίδα, όσο δεν υπάρχει βούληση να καταργηθεί κάθε νόμος, νομοσχέδιο, διάταξη, διευκόλυνση για συγκάλυψη σκανδάλων πολιτικών προσώπων καθώς και για τη νομιμοποίησή τους. Δεν υπάρχει φως όσο προσπαθούν πολλοί, ανάμεσά τους και ο νυν υπουργός δικαιοσύνης, να μας πείσουν επιτέλους όλους εμάς πως ειδικά για τους πολιτικούς και μόνο γι’ αυτούς, η πιο μεγάλη ποινή είναι να χάσουν το αξίωμά τους ή η διαπόμπευσή τους. Αν και ούτε το αξίωμά τους έχουν χάσει κάποιοι, όσο για τη διαπόμπευσή τους, νομίζω ότι πολύ εύκολα την ξεπερνούν απολαμβάνοντας τα κλοπιμαία.

Φέρνω στο νου μου το θαυμάσιο κεφάλαιο της Παθολογίας του πολέμου του Θουκυδίδη, όπου αναφέρει την αλλοίωση του νοήματος των λέξεων ως συνέπεια των πολέμων. Θεωρώ ότι σε κάθε εποχή κρίσης συμβαίνει το ίδιο. Έτσι λοιπόν και σήμερα, όσοι αντιστέκονται στα προτεινόμενα μέτρα, τα θεωρούν άδικα και απαιτούν το αυτονόητο και σίγουρα εφικτό, την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, θεωρούνται ανθέλληνες. Όσοι όμως συναινούν με τα μέτρα και τη συγκάλυψή της διαφθοράς, αυτοί αγαπούν τον τόπο τους. Όποιος υποστηρίζει την εφαρμογή της ισονομίας και στην περίπτωση των πολιτικών, επιδιώκει το διχασμό και την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής.

Όσοι δε νιώθουν κλέφτες και συνυπεύθυνοι, χαρακτηρίζονται ανεύθυνοι. Όποιος δε θυμώνει με τους ανθέλληνες Γερμανούς όσο με τους ανθέλληνες Έλληνες που χρόνια τώρα χτίζουν ένα κράτος διαφθοράς, ίσως να θεωρείται και προδότης. Και ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί… Όπως και η ιστορία, δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Μ.Τ. εκπαιδευτικός Βέροια