21/01/2019 10:58:31
11.10.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Πώς θα σας φαινόταν η ιδέα να περάσετε μιάμιση ώρα θαμμένοι σε ένα φέρετρο; Αν είναι από τα πράγματα που δεν θα δοκιμάζατε ποτέ στην πραγματική σας ζωή, δεν νιώθετε τυχεροί που μπορείτε να το κάνετε στο σινεμά; Τρώγοντας μάλιστα παράλληλα ποπ κoρν...

Buried

Το να γυρίσεις ένα φιλμ το οποίο διαδραματίζεται από την αρχή ως το τέλος μέσα σε ένα φέρετρο, θαμμένο μερικά μέτρα κάτω από το χώμα, μοιάζει περισσότερο με εξυπνάδα ή κόλπο, παρά με κάτι που θα μπορούσε να είναι μια «κανονική» ταινία. Κι όμως ο Ισπανός Ρικάρντο Κόρτες, οπλισμένος με ένα έξυπνο κι ευρηματικό σενάριο, κατορθώνει να στήσει μια ταινία που πετυχαίνει πολλά περισσότερα από το να σκηνοθετήσει τον εφιάλτη των κλειστοφοβικών. Το φιλμ ξεκινά με μια μαύρη οθόνη, σκηνή που κρατά για περισσότερα δευτερόλεπτα απ’ όσα μπορείς να αντέξεις. Ακούς μόνο την αγωνιώδη ανάσα ενός ανθρώπου και νιώθεις ότι κάποιος είναι εκεί. Σε λίγο η φλόγα ενός αναπτήρα φωτίζει την οθόνη. Ένας άντρα κλεισμένος σε ένα ξύλινο κουτί που μετά βίας τον χωράει. Οι προσπάθειές του να το ανοίξει αποβαίνουν μάταιες. Σε κάθε του σπρώξιμο άμμος πέφτει από τις χαραμάδες. Καταλαβαίνεις ότι είναι θαμμένος. Ένα κινητό τηλέφωνο χτυπάει. Η φωνή ενός άντρα που δεν μιλά καλά αγγλικά τού εξηγεί ότι έχει απαχθεί κι έχει θαφτεί. Έχει λίγες ώρες για να πείσει τους συγγενείς του ή την αμερικάνικη κυβέρνηση να πληρώσουν πέντε εκατομμύρια δολάρια. Η οργή θα δώσει τη θέση στην απελπισία, στο ένστικτο της επιβίωσης, στην ελπίδα, στην απόγνωση και πάλι από την αρχή. Μέσα από τα τηλεφωνήματα που θα ακολουθήσουν θα μάθουμε ότι ο ήρωας είναι οδηγός μιας εταιρείας κατασκευών στο Ιράκ και ότι η υπόλοιπη ομάδα του σκοτώθηκε σε ενέδρα. Θα δούμε τη γραφειοκρατία και την ουσιαστική αδιαφορία του επίσημου κράτους, τη σκληρότητα του καπιταλιστικού συστήματος (με τρόπο έξυπνο και πετυχημένο) θα μάθουμε κάτι από τη ζωή του. Θα έρθουμε στη θέση του. Και όλα αυτά με το πρόσχημα ενός θρίλερ, που παραμένει αγωνιώδες από την αρχή ως το τέλος, που σε καθηλώνει και κάνει την αναπνοή σου να τρέχει πιο γρήγορα. Όμως το θρίλερ είναι μόνο η αφορμή για μια ταινία που κατορθώνει να χωρέσει περισσότερα πράγματα απ’ όσα θα ήλπιζες. Και που χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία του Ρέινολντς και την ευρηματική σκηνοθεσία του Κορτές, δεν εγκλωβίζεται ούτε στιγμή στον στενό χώρο όπου διαδραματίζεται. Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Κόρτες. Πρωταγωνιστούν: Ράιν Ρέινολντς. Χώρα: Ισπανία. Διάρκεια: 93'

Ευλογημένες Ψυχές

Επτά παιδιά περιπλανώνται στους δρόμους σε μια αστική οδύσσεια που διαρκεί μια μέρα και μια νύχτα. Μόνο που δε θα βρουν όλα το δρόμο της επιστροφής. Η Κατρίνα και η Τρίσα είναι δυο κορίτσια με κοφτερή γλώσσα και αλήτικη συμπεριφορά. Την ημέρα που κάνουν κοπάνα απ’ το σχολείο, η αστυνομία τις συλλαμβάνει να κλέβουν. Πριν τις ελευθερώσουν οι αστυνομικοί εξακριβώνουν ότι δεν έχουν κλέψει τίποτα, αλλά και ότι δεν αξίζουν τίποτα. Ο Ρου έχει ξεφύγει από την υπερπροστατευτική μητέρα του και ζει στο δρόμο. Αλλά όταν καταλήγει να πρωταγωνιστεί σε πορνοταινία, συνειδητοποιεί ότι δεν είναι στ’ αλήθεια τόσο σκληρός και απλώς θέλει να γυρίσει στο σπίτι του. Όταν ο Ντάνιελ κατηγορείται άδικα ότι έκλεψε χρήματα από τη μητέρα του, αποφασίζει ότι θα μπορούσε και να οργανώσει μια πραγματική κλοπή. Μόνο που οι συνέπειες της πράξης του είναι απρόσμενες. Τα δυο αδέλφια, ο Όρτον και η Στέισι, πρέπει να ξεφύγουν από την αγαπημένη τους μητέρα αν θέλουν να επιβιώσουν. Κι ο Τζειμς είναι ο πιο χαμένος απ’ όλους: ένας νεαρός Αβορίγινας που δεν ταιριάζει σε κανέναν κόσμο, ούτε τον άσπρο, ούτε τον μαύρο. Χαράζει και παρακολουθούμε τα γεγονότα της ίδιας μέρας, αυτή τη φορά από την οπτική των πέντε μανάδων. Στη διάρκεια του ταξιδιού των γυναικών, αποδεικνύεται ότι η καθεμιά είναι τόσο χαμένη και ανυπεράσπιστη όσο και τα παιδιά της. Και μέχρι το τέλος της νύχτας, η μία θ’ αναγκαστεί ν’ αντιμετωπίσει το χειρότερό της εφιάλτη. Επιστρέφοντας στον ρεαλισμό και τη συναισθηματική ειλικρίνεια που διέκρινε τις πρώτες ταινίες της «Only the Brave» και «Κατά Μέτωπον», η ελληνοαυστραλή Άννα Κόκκινος κάνει μια ταινία που δεν έχει τίποτα περισσότερο να επιδείξει πέρα από την αλήθεια της. Αλλά είναι αρκετή. Μέσα από ιστορίες που χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά και από ερμηνείες που δεν έχουν τίποτα ψεύτικο, πετυχαίνει να χτίσει ήρωες αναγνωρίσιμους και αυθεντικούς και να περιγράψει μια πραγματικότητα που ακόμη κι αν μοιάζει μακρινή από αυτή που ζει ο καθένας μας, γίνεται απόλυτα κατανοητή και έντονη μέσα από τις εικόνες της. Σκηνοθεσία: Άννα Κόκκινος. Πρωταγωνιστούν: Φράνσις Ο'Κόνορ, Μιράντα Ότο, Ντέμπορα-Λι Φέρνες, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Μόνικα Μον. Χώρα: Αυστραλία. Διάρκεια: 113’

Τα Οπωροφόρα της Αθήνας

Τι σχέση έχει η Βουδαπέστη με τη Λεωφόρο Συγγρού και τα ολόγλυκα σύκα με το Κολωνάκι και τη Νεάπολη; Το Φάληρο είναι ο ευλογημένος τόπος της πόλης, με ρόδια, τζίτζιφα και μανταρίνια. Στην παραλιακή βρίσκεις φραγκόσυκα και σε όλη την Αθήνα διάσπαρτες μουριές. Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις την πόλη είναι να την περπατήσεις, όπως ο ήρωας αυτής της ταινίας που μαζί είναι ήρωας ενός βιβλίου που γράφει ο αληθινός (και υπαρκτός) πρωταγωνιστής αυτού του φιλμ, ο συγγραφέας που τον δημιούργησε. Αυτός τον οδηγεί, (ή μήπως τον ακολουθεί;) σε διαδρομές όπου ανακαλύπτει τους ήχους, τα αρώματα και τις γεύσεις της Αθήνας, δοκιμάζει όλα τα φρούτα της και συναντά στις περιπλανήσεις του τους πιο απίθανους χαρακτήρες. Βασισμένος στο ομολογουμένως δύσκολο να μεταφερθεί στην οθόνη βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στέλνει ένα ακόμη ερωτικό γράμμα όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στους παράξενους καρπούς που δίνουν το χρώμα στην πόλη, είτε αυτοί μεγαλώνουν σε δέντρα είτε περπατούν στον δρόμο. Όμως το βιβλίο του Δημητρίου είναι τόσο ένα μυθιστόρημα όσο κι ένα δοκίμιο για την τέχνη της συγγραφής. Η ταινία του Παναγιωτόπουλου προσπαθεί να είναι επίσης και τα δύο, αλλά θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα αν το «δοκιμιακό» της κομμάτι αφορούσε τη δουλειά του σκηνοθέτη κι όχι αυτή του συγγραφέα. Το αποτέλεσμα, όπως προκύπτει στην οθόνη, ακόμη κι αν έχει αρκετές καλές στιγμές, μοιάζει «κομμένο στη μέση», αμήχανο, αποσπασματικό και δίχως ορμή. Ένα δύσκολο στοίχημα που δεν κερδήθηκε... Σκηνοθεσία: Νίκος Παναγιωτόπουλος. Πρωταγωνιστούν: Λευτέρης Βογιατζής, Νίκος Κουρής, Αλεξία Καλτσίκη. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 97'

ΑΚΟΜΗ

Eat Pray Love, του Ράιαν Μέρφι.

Μην ξεγελαστείτε από την παρουσία της Τζούλια Ρόμπερτς, τις ρομαντικές υποσχέσεις και τον τουριστικό αέρα, η ταινία είναι πιθανότατα ό,τι χειρότερο θα δείτε ολόκληρο τον χρόνο. Βασισμένη σε ένα «γυναικείο» μπεστ σέλερ, ακολουθεί την πρωταγωνίστρια σ’ ένα ταξίδι στον κόσμο προκειμένου να λύσει προβλήματα (που δεν έχει) και να «βρει τον εαυτό» της. Ηλίθιο, συγκαταβατικό, αφόρητα κουραστικό, κάνει τις γυναίκες να μοιάζουν ηλίθιες και σαχλές και φέρνει ναυτία στους άρρενες θεατές. Ένας εφιάλτης μεταμφιεσμένος σε ταινία. Αποφύγετέ τον πάση θυσία.

Δόλωμα Γένους Θηλυκού, του Τζον Κάραν.

Ο Έντουαρτ Νόρτον είναι ο φυλακισμένος πυρομανής, ο Ρόμπερτ ΝτεΝίρο ο υπεύθυνος για την αναστολή του, η Μίλα Γιόβοβιτς η γυναίκα του πρώτου που θα χρησιμεύσει σαν δόλωμα για να πεισθεί ο δεύτερος να γνωμοδοτήσει θετικά υπέρ της αποφυλάκισής του. Το θρίλερ μοιάζει γνώριμο, άλλα το «δόλωμα» των καλών ηθοποιών μπορεί να σας κερδίσει.

Βρικόλακες για Κλάματα, των Τζέισον Φρίντμπεργκ και Άαρον Σέλτζερ.

Σάτιρα των ταινιών του Twilight. Για κλάματα.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.