16/11/2018 00:11:53
9.11.2009

Τα γεγονότα

Ο Ρόμπερτ Κάπα στο σελιλόιντ

Ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς φωτογράφους του 20ού αιώνα. Όσο συναρπαστικές ήταν οι φωτογραφίες του όμως, άλλο τόσο ήταν και η προσωπική του ζωή. Αυτό προφανώς ενέπνευσε και τον Μάικλ Μαν για να κάνει μια ταινία για τον Ρόμπερτ Κάπα. Σε συνεργασία με την Columbia Pictures αγόρασαν τα δικαιώματα του ισπανόφωνου μυθιστορήματος «Περιμένοντας τον Ρόμπερτ Κάπα» της Σουζάνα Φόρτες. Η ιστορία αρχίζει στο Παρίσι του 1935, όταν ο Κάπα, ο οποίος έχει φύγει από τη φασιστική Ουγγαρία, συναντά την Γκέρδα Τάρο, μια εβραία που έφυγε από τη ναζιστική Γερμανία. Έναν χρόνο μετά, με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου, σπεύδουν και οι δύο στην πρώτη γραμμή της μάχης. Η υπόθεση επικεντρώνεται στη δίχρονη σχέση τους, που έληξε με τον θάνατο της Τάρο στη μάχη της Μπρουνέτ, το 1937, κάτι που ο Κάπα δεν ξεπέρασε ποτέ. Ο φωτογράφος είχε κι αυτός την ίδια μοίρα, το 1954, στον πόλεμο της Ινδοκίνας. Ο Μαν ήθελε καιρό να κάνει μια κινηματογραφική βιογραφία για τον σπουδαίο φωτογράφο, και το πρόσφατο μυθιστόρημα της Φόρτες στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να υλοποιήσει το σχέδιό του.

Ελίνα Μπέη

Τα παιδιά και η Tate

Και ποιο παιδί δεν έχει φανταστεί τον εαυτό του σαν ήρωα ταινίας; Τώρα αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα χάρη σε μια παιδική ταινία που ετοιμάζει η γκαλερί Tate. Για τις ανάγκες της οι υπεύθυνοι επιστράτευσαν κάποιους από τους καλύτερους του είδους, τους σχεδιαστές της βρετανικής εταιρείας παραγωγής κινουμένων σχεδίων Aardman. H εταιρεία έχει βραβευθεί με Όσκαρ και βρίσκεται πίσω από ταινίες όπως το «Οι κότες το ’σκασαν» και της σειράς «Γουάλας και Γκρόμιτ». Οι υπεύθυνοι της γκαλερί σκοπεύουν να κάνουν την ταινία τους εθνική υπόθεση, ενθαρρύνοντας κάθε παιδί της Βρετανίας να συμμετάσχει. Έτσι, θα μπορούν να προτείνουν χαρακτήρες, ιστορίες, ακόμη και σχέδια, και η ομάδα της Aardman να κάνει την τελική επιλογή και επιμέλεια. Η Tate από την άλλη θα συνεργαστεί με μουσεία και γκαλερί όλης της Βρετανίας, απ’ όπου τα παιδιά θα αντλούν την έμπνευσή τους. Όποιος πάλι δεν έχει πρόσβαση, θα μπορεί να ενημερώνεται από σχετικά μαθήματα που θα ενταχθούν στα σχολεία. Το φιλόδοξο σχέδιο των 3-4 εκατ. στερλινών θα χρηματοδοτήσει το κρατικό Legacy Trust. Η ταινία αναμένεται τέλη του 2011 με αρχές του 2012 και εντάσσεται στα παράλληλα προγράμματα που γίνονται με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.

Ελίνα Μπέη

Δυναμικοί εισβολείς

Πιένες θα γνωρίσει το Gagarin από αύριο μέχρι και την Κυριακή. Καταρχάς Παρασκευή και Σάββατο θα δούμε live τους Sonics, ένα από τα συγκροτήματα-θρύλους του garage rock από τα 60s. Και στη συνέχεια, την Κυριακή, τη σκυτάλη παίρνει ο Πίτερ Μέρφι, ο Godfather of Goth, ο τραγουδιστής των Bauhaus, ενός δηλαδή από τα σημαίνοντα γκρουπ του dark punk. Το παρελθόν είναι εδώ όπως καταλαβαίνετε, τα ιστορικά γκρουπ βλέπουν καθαρά το κενό στη σύγχρονη δισκογραφική παραγωγή και... εισβάλλουν. Το κοινό δε, διψασμένο για καλή μουσική, τους υποδέχεται με θέρμη. Προβλέπεται κοσμοσυρροή επομένως. Σκεφτείτε πως οι Sonics είχαν προγραμματίσει στην αρχή μία μόνο συναυλία, αλλά λόγω της αυξημένης ζήτησης για εισιτήρια προστέθηκε μία ακόμα ημέρα. «Το ωραίο της υπόθεσης είναι που κάποιοι από τους θεατές προγραμματίζουν να έρθουν και τις δύο βραδιές», μας λένε από το Gagarin. Λογικό. Οι Sonics, οι οποίοι καταφθάνουν με την αρχική τους σύνθεση, εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Και είναι ένα ακόμα από τα ονόματα-απωθημένα του εγχώριου κοινού. Ένα τους τραγούδι μόνο, το «Louie Louie», αρκεί για να προκληθεί ενθουσιασμός στα ακροατήρια. Μοναδική η ερμηνεία τους, αξεπέραστη. Αλλά και σε πολλά ακόμα δικά τους κομμάτια. Όπως τα «Psycho», «Strychnine», «Cinderella», «Boss Hoss» κ.ά. Ατελείωτη η λίστα. Τρομερά φωνητικά, fuzzαριστές κιθάρες και φυσικά ο χαρακτηριστικός τους ήχος από το σαξόφωνο. Και την Κυριακή έρχεται η στιγμή του Πίτερ Μέρφι. Άλλη σπουδαία μορφή της μουσικής αυτός. Επιλέγει να παίζει στις συναυλίες του κομμάτια των Bauhaus, αλλά και μερικά από τη σόλο καριέρα του. Μία ορίτζιναλ αναδρομή σε μία πορεία δεκαετιών. Διαβάζοντας το set list των συναυλιών του βλέπουμε πως παρουσιάζει και κάποιες ιδιαίτερες διασκευές. Τις λέει secret covers. Παραδείγματα; Το «Transmission» των Joy Division ή το «Instant Karma» του Τζον Λένον. Μου φαίνεται πως θα κατασκηνώσουμε στην οδό Λιοσίων το επόμενο τριήμερο.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Beyonce: η παρεξηγημένη

Το μόνο αρνητικό με τη συναυλία της Μπιγιονσέ, την Κυριακή το βράδυ στο ΟΑΚΑ είναι που αποτελεί ήδη κεντρικό θέμα συζήτησης των τηλεοπτικών πάνελ της πρωινής και της μεσημεριανής ζώνης. Ασχολούνται φυσικά με τα παρελκόμενα και όχι με τη μουσική –ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσαν να έχουν γνώμη για τη μουσική–, αλλά έστω κι έτσι κάνουν ζημιά. Θα εμφανιστούν όλοι οι άσχετοι, τα γνωστά τηλεοπτικά σελέμπριτι της συμφοράς και το live του ΟΑΚΑ θα μετατραπεί σε πασαρέλα που θα θυμίζει βραδιές τηλεοπτικών βραβείων στο Αθηνών Αρένα. Είδατε όμως; Παρασυρθήκαμε κι εμείς και ξεχάσαμε το ζητούμενο. Τη μουσική. Και η Μπιγιονσέ δεν είναι καμιά τυχαία. Είναι μία από τις μεγαλύτερες αμερικανίδες τραγουδίστριες στο χώρο του R’n’B με καλή φωνή και αρκετές μεγάλες επιτυχίες. Εντάξει, αν έχεις δίπλα σου τον Jay Z (σύζυγός της, από τις μεγάλες μορφές του χιπ-χοπ) και διαθέτεις ταλέντο, θα κάνεις επιτυχημένη καριέρα. Η καλλιτεχνική αξία του live επομένως είναι στάνταρ. Έστω και κάτω από μία ποπ λογική, με το glamour και το image να κυριαρχούν. Η Μπιγιονσέ, που πριν από μερικές εβδομάδες πήρε από το Billboard το βραβείο Woman of the Year για το 2009, θα εμφανιστεί μαζί με τους Suga Mamma στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της «I Am... Tour». Σημειώστε και δύο τρία πράγματα για την ίδια, ώστε να μην πάτε αδιάβαστοι: Πρωτοεμφανίστηκε με τις Destiny's Child, πρωταγωνιστεί σε ταινίες κι έχει κερδίσει μεταξύ άλλων επτά Γκράμι και δύο αμερικανικά μουσικά βραβεία. Επίσης και δύο υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες. Φτάνουν;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Παρατηρώντας τον κόσμο

Η σημαντική θέση που κατέχουν οι συλλέκτες στο κύκλωμα της τέχνης θεωρείται πλέον δεδομένη. Από τους πάτρωνες της Αναγέννησης μέχρι τις μέρες μας φιλότεχνοι που διέθεταν τα κατάλληλα ποσά αγόραζαν έργα τέχνης και κοσμούσαν τα σαλόνια τους. Κατά παραγγελία κάποτε, με μεγαλύτερη ελευθερία του καλλιτέχνη σήμερα, το έργο συνήθως προορίζεται για να το απολαύσει κάποιος άλλος. Ενδεχομένως για να ανεβάσει τη χρηματιστηριακή του αξία και να το μεταπωλήσει. Αλλά και για να το αναδείξει και να το διασώσει! Αναμφίβολα, το πάθος πολλών συλλεκτών είναι η αιτία της «επιβίωσης» πολλών έργων τέχνης, της καταγραφής και ταξινόμησής τους, αλλά και της «επιβίωσης» του καλλιτέχνη, που μπορεί να αποχωρίζεται τα πνευματικά του παιδιά αλλά με το… αζημίωτο. Ευτυχώς στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, πολλοί συλλέκτες ανοίγουν τις συλλογές τους στο κοινό, τις παρουσιάζουν ή τις δωρίζουν στο Δημόσιο. Ένας από αυτούς, με σημαντικά «κομμάτια» στα χέρια του, είναι ο Σωτήρης Φέλιος που προσανατολίστηκε από τη δεκαετία του ’80 στην απόκτηση έργων παραστατικής ζωγραφικής ελλήνων καλλιτεχνών. Και παρουσιάζει ορισμένα από αυτά στην έκθεση «Το Βλέμμα του Χρόνου – Ιστορίες Εικόνων» (Μουσείο Μπενάκη, 9 Νοεμβρίου - 13 Δεκεμβρίου) σε μια απόπειρα συνύπαρξης έξι σύγχρονων δημιουργών (Στέφανος Δασκαλάκης, Τάσος Μαντζαβίνος, Χρήστος Μποκόρος, Κώστας Παπανικολάου, Γιώργος Ρόρρης, Εδουάρδος Σακαγιάν) και σκιαγράφησης της εξελικτικής τους πορείας. Χωρίς να είναι αυτοσκοπός η ομαδοποίησή τους, είναι αναπόφευκτη η ανίχνευση προφανών κοινών στοιχείων, αλλά και σημαντικών διαφορών. Ανήκουν και οι έξι στην ίδια γενιά και επιμένουν στην καθαρή ζωγραφική, δίνοντας βάρος στην προσωπική παρατήρηση του κόσμου μέσα από διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Τα έργα τους, τοποθετημένα σε γειτνίαση που επιτρέπει την ταυτόχρονη θέαση αλλά και την ξεχωριστή για τον καθένα, αποκαλύπτουν την δύναμη του βλέμματος, την πάλη με το υλικό, τη συνέπεια στη θεματολογία και πάνω απ’ όλα τον σεβασμό στη ζωγραφική.

Γιάννης Κουκουλάς

Ο διάλογος των τεσσάρων

Μπορεί οι πρωτοπορίες της ζωγραφικής να μην επελαύνουν πια και να μη διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς όπως πριν από έναν περίπου αιώνα, αλλά στην εποχή της μεταμοντέρνας άρνησης του μοντέρνου ως ξεπερασμένου, και μόνο η επίκληση του μοντέρνου από τέσσερις νέους εικαστικούς σε μια κοινή έκθεση (Αίθουσα Τέχνης Αστρολάβος Δεξαμενή, 5 Νοεμβρίου - 28 Νοεμβρίου) αποτελεί είδηση. Με βασικούς άξονες στην επιλογή των έργων τους τις έννοιες του νεωτεριστικού, του σύγχρονου, του μοντέρνου και ντεμοντέ ταυτόχρονα, επιλέγουν καλλιτεχνικές ταυτότητες, χωρίς να υποτάσσονται σ’ αυτές, επηρεασμένες από ρεύματα του παρελθόντος και τις προσαρμόζουν σε ένα διάλογο με τα κινήματα του μοντερνισμού και τη μετεξέλιξή τους, την Ποπ-Αρτ, τον Εξπρεσιονιστικό Συμβολισμό, τον Υπερρεαλισμό και την Αφαίρεση. Φιλοδοξία τους –δύσκολη και απρόβλεπτου αποτελέσματος– η προσέγγιση του Νέου στη ζωγραφική, με έργα που αντικατοπτρίζουν είτε το σύγχρονο τρόπο ζωής είτε την αποστασιοποίηση από αυτόν, επ’ ουδενί ωστόσο τη συνθηκολόγηση με το υπάρχον ως μονόδρομο στη ζωή και την τέχνη. Η Ευρυδίκη Καλλιμάχου επιλέγει έργα αφαιρετικά, ενίοτε με μονοχρωμίες και άλλοτε με αντιθέσεις τόνων πιο έντονες. Έργα που θυμίζουν τοιχογραφίες ή σύγχρονα dark comics, με κυρίαρχη την ατμόσφαιρα ενός υποσυνείδητου ή ασυνείδητου ονειρικού χώρου και έντονα τα στοιχεία των ανατολίτικων βιοθεωριών και κοσμοθεωρήσεων παρουσιάζει η Κατερίνα Κωνσταντινίδη, ενώ ο Φώτης Πεχλιβανίδης, με έμφαση στα κινηματογραφικά close-up, τα καθαρά χρώματα και τις πλακάτες επιφάνειες, προσεγγίζει και αυτός τη γλώσσα των κόμικς αλλά από την πλευρά του Δυτικού ανθρώπου, θύτη και θύματος της καταναλωτικής κοινωνίας. Τέλος, η Νεκταρία Ρουμελιώτη με το νεο-υπερρεαλιστικό της ύφος χρησιμοποιεί μορφές παιδιών με εκφράσεις ενηλίκων, υποδηλώνοντας τις απαρχές της καταπίεσης των πιο άμεσων ενστίκτων του ανθρώπου από τα «πρέπει».

Γιάννης Κουκουλάς

«Athens Voice»: το εξώφυλλο της πόλης μας

Ο πιο θρυλικός έπαινος της ζωής στην πόλη ανήκει στον Σωκράτη: όταν τον μέμφθηκε ο Φαίδρος ότι δεν ξεκουνάει από την Αθήνα, εκείνος του απάντησε: φιλομαθής γαρ ειμί! Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά… η πιο θρυλική εκδοχή περιοδικού για την Αθήνα ανήκει σίγουρα στην «Athens Voice», για τους ίδιους λόγους. Αισίως, η –ελληνιστί–«Αθηναϊκή Φωνή» εκδίδει τον τέταρτο εν συνόλω βιβλιοκατάλογό της με έργα ζωγραφικής, φωτογραφίες και κείμενα 71 γνωστών Ελλήνων και ανά τακτά διαστήματα (στο ξεφύλλισμα) ξένων δημιουργών που διηγούνται την περιπέτεια ενός εξωφύλλου. Πρόκειται για μια αξεπέραστη ιδέα εξωφύλλου, η οποία εικονογραφεί την επικαιρότητα μέσα από την έγχρωμη και πάντα υπερβατική καλλιτεχνική ματιά που εξασφαλίζει την πολύτιμη διαφορετικότητα, αποσπώντας την προσοχή μας μέσα από μια χρωματική πανδαισία που τόσο λείπει και τόσο ταιριάζει στο φως της πόλης μας. Κάθε εβδομάδα χιλιάδες εξώφυλλα ξεχύνονται στους αθηναϊκούς δρόμους, στα σπίτια, στα γραφεία, στα μπαρ, σ’ ένα ραντεβού με το ωραίο. Η μεγαλύτερη επιτυχία, ωστόσο, είναι ότι αυτό το πολύχρωμο εξώφυλλο ταυτίζεται, μ’ έναν εσωτερικό πια τρόπο, με τη ζωή της πολύβουης πόλης μας, και καθώς το συναντάς στο διάβα σου είναι σαν να συναντάς έναν ενημερωμένο κι έξυπνο φίλο που απλά ξέρει να σε κάνει χαρούμενο με φυσικότητα. Σε μια δύσκολη εποχή, με πολλούς «ευγενικούς χορηγούς», το να τα καταφέρνεις τόσο καλά είναι είδηση εξωφύλλου!

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

To διαφορετικό στο επίκεντρο

Ηθοποιός, σκηνοθέτις, ιδρύτρια του θέατρου - χώρου τέχνης Το Τρένο στο Ρουφ και θεατρική παραγωγός, η Τατιάνα Λύγαρη συνεχίζει για 13η χρονιά τις καλλιτεχνικές της διαδρομές συνδυάζοντας το θέατρο με τη μουσική και τις γαστριμαργικές απολαύσεις. Φέτος ξεκινάει το θεατρικό της ταξίδι παρουσιάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη βραβευμένη γαλλόφωνη Καναδή συγγραφέα Καρόλ Φρεσέτ με το έργο «Το κολιέ της Ελένης» (προγραμματισμένη πρεμιέρα: 5 Νοεμβρίου). Με διττό ρόλο, εκείνο του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή, η Λύγαρη επιλέγει ένα κείμενο εξαιρετικά επίκαιρο. Γράφτηκε το 2001 στη Βηρυτό και η ιστορία του περιγράφει την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, ενώ καλεί τον κόσμο του Βορρά και της Δύσης να ζουμάρει στη γοητεία των αντιθέσεων του Νότου και της Ανατολής. Η Ελένη, μία γυναίκα από τη Δύση, συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο στη Μέση Ανατολή και χάνει ένα μικρό κολιέ με άσπρες πλαστικές πέρλες. Παρέα με τον Ναμπίλ, έναν ταξιτζή, ξεκινάει μία περιπετειώδη κούρσα αναζήτησης του αγαπημένου της κολιέ στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης και μπλέκεται σε μία ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης του διαφορετικού. Συμπρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Ρόκκος, Ανατολή Αθανασιάδου.

Αγγελική Μπιλλίνη

Ντουέτο αντοχής

Όταν η Ελένη Ράντου συνάντησε το έργο του Νίκου Ποριώτη «33 φορές να φύγεις», έκλαψε από τα γέλια και αποφάσισε αμέσως να το ανεβάσει φέτος στη μόνιμη θεατρική της στέγη, το Θέατρο Διάνα (προγραμματισμένη πρεμιέρα: 6 Νοεμβρίου). Με σκηνοθέτη τον μόνιμο  συνεργάτη της Γιάννη Κακλέα και με συμπρωταγωνιστή τον Άκη Σακελλαρίου η Ράντου σε αυτή τη μαύρη κωμωδία παθών βάζει τα καθίσματα των θεατών να αγκαλιάζουν τη σκηνή και επιχειρεί να ελαφρύνει την απελπισία, να σατιρίσει τη βλακεία και να διασκεδάσει την αφόρητη πίεση που αισθανόμαστε όλοι. Στην πρώτη δραματουργική απόπειρα του Ποριώτη δυο πρόσωπα αταίριαστα, δύο χαρακτήρες τόσο παρανοϊκοί όσο είναι και η καθημερινότητά μας, μία αλκοολική γυναίκα-καλλιτέχνις χωρίς έρωτα, έμπνευση, ρόλο και ποτό και ένας άγνωστος που θα της χτυπήσει την πόρτα, συναντιούνται. Η επικοινωνία τους είναι θέμα αντοχής και διαφορετικών εμμονών που κουβαλούν και οι δύο. Αυτό το κωμικό ντουέτο μπλέκεται, σχολιάζει απενοχοποιημένα τη βλακεία της διπλανής πόρτας, σαρκάζει τους πάντες και τα πάντα, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα θέματα, και το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ίδια τη Ράντου, είναι «ξεκαρδιστικά αγριευτικό».

Αγγελική Μπιλλίνη

Jazz Masters: Διπλή συναυλία

Είναι η μουσική προσφορά της χρονιάς! Δύο τζαζ συναυλίες με ενιαίο εισιτήριο, τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στο Παλλάς, στο πλαίσιο των φετινών συναυλιών «Jazz Masters». Η ιδέα του «2 σε 1» δεν είναι και πολύ διαδεδομένη στη συναυλιακή μας πραγματικότητα, εκτός εάν πρόκειται για φεστιβάλ, αλλά η συγκεκριμένη δείχνει λειτουργική από πολλές απόψεις: α) απευθύνεται στο ίδιο κοινό, ακόμη και εντός των τζαζ «φατριών», σε αυτούς δηλαδή που εντρύφησαν στην τζαζ μέσα από τον ηλεκτρικό fusion ήχο του ’70 και του ’80 και είναι οι περισσότεροι στην Ελλάδα, β) είναι σαν να έχεις ένα πάρα πολύ δυνατό support –τον Μπέλα Φλεκ και τους αυθεντικούς Flecktones– για τη συναυλία «Power Of Three» του σπουδαίου πιανίστα Τσικ Κορία και δύο μουσικών, του μπασίστα Στάνλεϊ Κλαρκ και του ντράμερ Λένι Γουάιτ, που τον συνόδευαν στο πιο δημοφιλές συγκρότημα της καριέρας του, τους Return To Forever, και γ) σε εποχές οικονομικής κρίσης συμφέρει. Το επιπλέον ωραίο της υπόθεσης είναι ότι όλοι οι μουσικοί, και της συναυλίας του Μπέλα Φλεκ και των «Power Of Three», είναι φίλοι και συχνοί συνεργάτες σε διάφορα σχήματα. Ο Τσικ Κορία, μια πατρική φιγούρα για πολλούς μουσικούς, με το τεράστιο ταλέντο και την αδιάκοπη σκληρή δουλειά, ο μουσικός χαμαιλέων που έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων, δεν χρειάζεται επιπλέον συστάσεις. Ίσως χρειάζεται όμως ο Μπέλα Φλεκ, αφού είναι η πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα. Ε, λοιπόν πρόκειται για έναν ακόμη χαμαιλέοντα που έγινε γνωστός ως ο βιρτουόζος του μπάντζου, που παίζει ένα παράξενο μίγμα τζαζ και bluegrass και ο οποίος στη συνέχεια έφτασε να γίνει ο καλλιτέχνης με τα περισσότερα Γκράμι σε διαφορετικές κατηγορίες στην ιστορία της μουσικής, αφού ήδη μετρά 11 βραβεύσεις και 27 υποψηφιότητες, σε κατηγορίες τόσο διαφορετικές όσο η κάντρι και η κλασική μουσική. Τα εισιτήρια κοστίζουν από 50 έως 100 ευρώ και η βραδιά προβλέπεται μεγάλη.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Η Σκάρλετ στο Μπρόντγουεϊ

Το ντεμπούτο της στη δισκογραφία το έκανε εδώ και αρκετό καιρό, αποδεικνύοντας μάλιστα με την πρόσφατη δουλειά της ότι δεν ανήκει στην κατηγορία των απεχθών σελέμπριτις που το γυρίζουν στη μουσική. Τις εξετάσεις της στη μεγάλη οθόνη η Σκάρλετ Γιόχανσον τις πέρασε και αυτές με επιτυχία, καταφέρνοντας μάλιστα να κερδίσει τον πολυπόθητο τίτλο «μούσα του Γούντι Άλεν». Τι της απομένει; Το θεατρικό σανίδι φυσικά και δη το Μπρόντγουεϊ που τελευταία έχει πολλή ζήτηση από τους χολιγουντιανούς σταρ – ή και το αντίστροφο θα έλεγε κανείς δεδομένης της κρίσης. Έπειτα λοιπόν από ονόματα όπως ο Ντάνιελ Κρεγκ, ο Τζουντ Λο, ο Χιου Τζάκμαν, η Σιένα Μίλερ, η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, και η 24χρονη καλλονή θα επιχειρήσει αυτό το ντεμπούτο στις 28 Δεκεμβρίου. Θα πρωταγωνιστήσει στο δράμα του Άρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ’ τη γέφυρα», δίπλα στον βραβευμένο με Τόνι Λιβ Σράιμπερ. Το αριστούργημα του Μίλερ εξελίσσεται στην Αμερική του ’50 και επικεντρώνεται στον τραγικό έρωτα ενός άντρα για τη νεαρή ανιψιά της γυναίκας του. Η επίσημη πρεμιέρα θα γίνει στις 24 Ιανουαρίου στο Court Theater της Νέας Υόρκης.

Ελίνα Μπέη

Η ταινία των πέντε ανδρών

Αυτή η ταινία αξίζει σίγουρα την αναμονή μας. Όχι για το διόλου ευκαταφρόνητο  πρωταγωνιστικό τρίο (Τζεφ Μπρίτζες, Ματ Ντέιμον και Τζος Μπρόλιν), αλλά μάλλον για όλα τα υπόλοιπα. Τουτέστιν, οι αδελφοί Κοέν πραγματώνουν μια μεγάλη τους επιθυμία: διασκευάζουν το γουέστερν «Αληθινό θράσος». Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Τσαρλς Πόρτις «True Grit», το έργο μεταφέρθηκε πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1969. Ο Τζον Γουέιν είχε ερμηνεύσει τον μονόφθαλμο σερίφη Ρούμπεν Κόγκμπερν, έναν ρόλο που του χάρισε το Όσκαρ και μια θέση στο πάνθεον με τις οσκαρικές ατάκες – «αν το ήξερα θα είχα τυφλωθεί νωρίτερα» είπε αποδεχόμενος το αγαλματίδιο. Τον ρόλο του τώρα θα παίξει ο Τζεφ Μπρίτζες, παλιός γνώριμος των αδελφών Κοέν («Ο μεγάλος Λεμπόφσκι»). Και ο Μπρόλιν όμως έχει συνεργαστεί ξανά μαζί τους στο «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους». Ο μόνος καινούργιος της παρέας είναι ο Ντέιμον, ο οποίος θα υποδυθεί τον παρτενέρ του σερίφη, στην αναζήτηση ενός παράνομου που δολοφόνησε τον πατέρα μιας 14χρονης. Η παραγωγή, την οποία θα κάνει ο Σκοτ Ράντιν μαζί με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, αναμένεται να αρχίσει την προσεχή άνοιξη.

Ελίνα Μπέη

Ο Μπιλ Κόσμπι ραπάρει

Όταν ήταν τηλεοπτικός μπαμπάς μάλωνε τα παιδιά του για να συνετιστούν. Τώρα αποφάσισε να διευρύνει το target group του. Ο Μπιλ Κόσμπι, αυτός που όλοι θυμόμαστε από την τρομερή οικογενειακή σειρά των 80s, βγάζει δίσκο. Και τι δίσκο, ραπ! Όχι επειδή θέλει στα γεράματά του να ραπάρει, αλλά επειδή θέλει να επαναφέρει στον σωστό δρόμο... τη μαύρη μουσική. Το άλμπουμ με τίτλο «Bill Cosby Presents the Cosnarati: State of Emergency» θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα. Σύμφωνα με τον ιθύνοντα νου, θα είναι «ένα άλμπουμ που θα ασχολείται με κοινωνικά θέματα όπως η πίεση, η κακοποίηση, ο αυτοσεβασμός και η μόρφωση (...) και δεν θα βασίζεται στη βωμολοχία, τον μισογυνισμό, τον υλισμό και την προβολή του εγώ». Και πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, ο Μπιλ Κόσμπι δεν θα βάλει βερμουδίτσα και χοντρές αλυσίδες στον λαιμό. Το όραμά του, δηλαδή τραγούδια όπως το «Where Did I Go Wrong» («Πού έσφαλα;»), ή το «Get On Your Job» («Στη δουλειά σου»), θα ενσαρκώσουν τρεις νεαροί ράπερ. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που ο Κόσμπι προσπαθεί να σώσει τον κόσμο μέσα από τη μουσική του. Οι πιο παλιοί θυμούνται άλμπουμ όπως το «Bill Cosby Talks to Kids About Drugs» («Ο Μπιλ Κόσμπι μιλά στα παιδιά για τα ναρκωτικά») ή το «Bill Cosby Sings Hooray for the Salvation Army Band» («Ο Μπιλ Κόσμπι τραγουδά για τη μπάντα του Στρατού Σωτηρίας»), τα οποία σίγουρα δεν χαρακτηρίζεις ριζοσπαστικά, αναμφισβήτητα όμως είναι πλέον καλτ.

Ελίνα Μπέη

Η εφηβεία των σαράντα

Για δεύτερη χρονιά αλληλοσπαράσσονται μέχρι τελικής πτώσης η Έρση Μαλικένζου και η Ναταλία Τσαλίκη στο έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα «Η βασίλισσα της ομορφιάς» (Θέατρο Χυτήριο). Το κείμενο του ιρλανδικής καταγωγής συγγραφέα, σκηνοθετημένο από τη Νικαίτη Κοντούρη, περιγράφει τη σχέση δύο μοναχικών γυναικών σε μια επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας, μιας μητέρας και μιας κόρης. Η πρώτη, ηλικιωμένη, ανικανοποίητη και δύστροπη, απαιτεί συνεχώς να τη φροντίζουν, μετατρέποντας τη δεύτερη σε μία δουλοπρεπή στερημένη κόρη ετών 40, σε μία ενήλικη έφηβη που θέλει αλλά δεν μπορεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Η μίζερη καθημερινότητα του αρρωστημένου «ζευγαριού» ανατρέπεται όταν ένα παλιό φλερτ της κόρης εισβάλλει στη ζωή τους. Με ακραία γραφή, έντονο ρυθμό και σασπένς, αλλά και φλεγματικό χιούμορ, αυτή η μαύρη κωμωδία που πρωτοανέβηκε στη θεατρική σκηνή του Royal Court του Λονδίνου το 1996, και θεωρήθηκε ως το καλύτερο έργο της θεατρικής σεζόν, μεταμορφώνεται σταδιακά σε οικογενειακή τραγωδία. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, ενώ στο πλευρό των Τσαλίκη και Μαλικένζου συμπρωταγωνιστούν ο Τάσος Γιαννόπουλος και ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς.

Αγγελική Μπιλλίνη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.