18/11/2018 21:43:22
25.10.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Δεν ξέρω αν μια ταινία μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, αλλά δεν μπορείς να κατηγορήσεις τη «Χώρα Προέλευσης» ότι δεν προσπαθεί. Συγκλονιστική, με μια δύναμη που ξεφεύγει από την οθόνη, η ταινία του Τζουμέρκα είναι σπουδαίο σινεμά. Και πολιτικό με κάθε τρόπο που θα μπορούσες να σκεφτείς.

Χώρα Προέλευσης

Η «Χώρα Προέλευσης» είναι η ιστορία μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, ενός έρωτα που δεν πρέπει να στεριώσει, ενός άντρα που εξαφανίζεται χωρίς λόγο, μιας δασκάλας που συνταράσσεται από τους στίχους του Εθνικού Υμνου, μιας γυναίκας που δεν μπορεί να ξεχάσει το παρελθόν, ενός νεαρού άντρα που το κουβαλά σαν ασήκωτο βάρος. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας και μαζί μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας ομάδας ανθρώπων κι όλων εμάς. Είναι το παρελθόν της Ελλάδας που την έσυρε ώς εδώ και το τσακισμένο της σήμερα. Είναι ένα φιλμ που λειτουργεί σαν ένα σπαρακτικό δράμα και μαζί σαν παραβολή. Που είναι ξεκάθαρο στις απόψεις του όσο πολύπλοκο στη φόρμα. Μια ταινία που τολμά να πει με τ’ όνομά τους όσα οι περισσότεροι ψιθυρίζουμε μέσα μας. Που αναγνωρίζει τα λάθη τα οποία μας οδήγησαν στο αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα και που δεν φοβάται να μετρηθεί με τις συνέπειές τους. Η «Χώρα Προέλευσης» είναι σαν μια διάγνωση της ελληνικής παθογένειας και μαζί σαν ένα νυστέρι που κόβει ένα απόστημα. Ταυτόχρονα, είναι κι ένα σπουδαίο κινηματογραφικό κατόρθωμα. Μια ταινία εκκωφαντική και μαζί βραδυφλεγής, χαώδης και επικεντρωμένη απόλυτα σε ό,τι θέλει να πει. Ο άξονας της αφήγησης μετακινείται συνεχώς: το παρόν, το παρελθόν, το χτες και πάλι πίσω στο σήμερα, οι σκηνές εναλλάσσονται, οι χαρακτήρες μουντζουρώνουν ο ένας τον άλλο, τα γεγονότα θολώνουν στη θύελλα του μοντάζ. Αυτό που αναδύεται όμως είναι σαφές και ξεκάθαρο. Είναι η συγκλονιστική μοναξιά των ανθρώπων που έρχονται αντιμέτωποι με τις πράξεις τους, ο τρόπος που η ταυτότητα μιας ολόκληρης χώρας χτίστηκε σε ψέματα, αυταπάτες και λάθη. Και είναι κυρίως ο φρικτός ρόγχος του τέλους, ο βάναυσος ήχος των τειχών μιας Ιεριχούς που πέφτουν για να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος σε κάτι καινούριο. Που ίσως να ξέρει καλύτερα. Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας. Πρωταγωνιστούν: Αμαλία Μουτούση, Θάνος Σαμαράς, Ιωάννα Τσιριγκούλη, Ερρίκος Λίτσης, Γιούλα Μπούνταλη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Χρήστος Πασσαλής. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 111

Μέλι

Βραβευμένη με τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, η ταινία του Σεμίχ Καπλάνογλου ολοκληρώνει την τριλογία του Γιουσούφ, αλλά βλέπεται και σαν αυτόνομο φιλμ ακόμη κι αν δεν έχεις δει καμιά από τις δυο προηγούμενες ταινίες «Γάλα» και «Αυγό». Ο Γιουσούφ είναι μοναχοπαίδι και ζει με τους γονείς του σε μια απομονωμένη ορεινή περιοχή. Ο πατέρας του, ο Γιακούπ, είναι μελισσοκόμος και έχει τοποθετήσει τις ειδικώς κατασκευασμένες κυψέλες του στην κορυφή των πιο ψηλών δέντρων του δάσους. Ο Γιουσούφ και ο Γιακούπ έχουν μια πολύ δυνατή σχέση, μοιράζονται τα ίδια όνειρα και έχουν τα δικά τους μυστικά. Από την άλλη μεριά, στο σχολείο ο Γιουσούφ έχει μια δυσάρεστη σχέση με τους συμμαθητές του λόγω της δυσλεξίας που τον κάνει να ντρέπεται την ώρα των μαθημάτων. Σε αυτό το κλίμα ο πατέρας του θα φύγει για να μεταφέρει τις κυψέλες του σε πιο μακρινά δάση, όταν όμως θα αργήσει πολύ να επιστρέψει, ο νεαρός γιος του θα ξεκινήσει να τον αναζητήσει. Λυρικό και τρυφερό, το φιλμ προσπαθεί να μας βυθίσει στον κόσμο και τις σκέψεις του νεαρού πρωταγωνιστή του και καταφέρνει να χτίσει εικόνες υψηλού αισθητικού επιπέδου. Ο υπνωτικός ρυθμός του φιλμ, οι λιγοστοί διάλογοι, η αδυναμία να διαπεράσει την ομορφιά και τη σχεδόν φολκλορική επιφάνεια των εικόνων βαραίνουν κατά του τελικού αποτελέσματος, που, αν και αναμφίβολα γοητευτικό, απέχει πολύ από το να είναι σπουδαίο. Σκηνοθεσία: Σεμίχ Καπλάνογλου. Πρωταγωνιστούν: Μπόρα Άλτας, Έντγκαρ Μπεσικσίογλου, Τουλίν Οζέν. Χώρα: Τουρκία. Διάρκεια: 103

The Town

Δεύτερη ταινία του Μπεν Άφλεκ με την ιδιότητα του σκηνοθέτη κι όπως και στο «Gone Baby Gone», διαλέγει και πάλι μια ιστορία που διαδραματίζεται στη Βοστώνη, και πιο συγκεκριμένα στη γειτονιά του, Τζορτζτάουν, που είναι κάτι σαν την ανεπίσημη πρωτεύουσα των ληστών τραπεζών της Αμερικής. Ο Μπεν (που αυτή τη φορά πρωταγωνιστεί κιόλας) είναι ο Νταγκ ΜακΡέι, ο αρχηγός μιας συμμορίας που παραμένει ασύλληπτη παρά τις ριψοκίνδυνες ληστείες της. Όταν όμως στη διάρκεια μιας ληστείας τα μέλη της θα κρατήσουν όμηρο μια ταμία, ο Νταγκ θα θελήσει να την παρακολουθήσει, αφού την αφήσουν ελεύθερη, και θα καταλήξει να την ερωτευθεί. Με έναν πράκτορα του FBI να τους καταδιώκει με μανία και τον καλύτερό του φίλο να τον πιέζει να προχωρήσουν γρήγορα στην επόμενη δουλειά τους, το λάθος βήμα δεν θα αργήσει προφανώς να γίνει. Όπως έχει ήδη αποδείξει ο Άφλεκ, το ταλέντο του είναι τελικά στη σκηνοθεσία, κι εδώ το επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά στήνοντας σκηνές δράσης που πετυχαίνουν τον στόχο τους, βρίσκοντας παράλληλα τον ρυθμό στις σχέσεις των χαρακτήρων και στη σκιαγράφηση της εργατικής γειτονιάς των Ιρλανδών μεταναστών. Όμως το «The Town», παρά τις διθυραμβικές κριτικές που κέρδισε από Αμερικάνους συναδέλφους, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καλοφτιαγμένο, αλλά επίπεδο αστυνομικό δράμα με ενέσεις action, που τραβάει περισσότερο απ’ ό,τι θα ήθελες και δεν σε κάνει σχεδόν ποτέ να ενδιαφερθείς στ’ αλήθεια για τους ήρωες ή τις τύχες τους. Σκηνοθεσία: Μπεν Άφλεκ. Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ, Ρεμπέκα Χολ, Τζον Χαμν, Τζέρεμι Ρένερ, Μπλέικ Λάιβλι. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 125

Στην Πόλη της Σύλβια

Στη διάρκεια μερικών καλοκαιρινών ημερών, ένας νεαρός άντρας, ξένος στο Στρασβούργο, περνά τα απογεύματά του ζωγραφίζοντας σε ένα καφέ. Ψάχνει ή ελπίζει να βρει τη Σύλβια, μια γυναίκα που γνώρισε πριν από έξι χρόνια σε ένα μπαρ. Σχεδιάζει τις φιγούρες όλων των γοητευτικών γυναικών που περνούν δίπλα του – οποιαδήποτε από αυτές θα μπορούσε να είναι εκείνη. Μια μέρα πιστεύει ότι πραγματικά την είδε, και θα αρχίσει να την ακολουθεί στα στενά της πόλης. Ελάχιστα πράγματα θα συμβούν πέρα από αυτά. Οι σκηνές που περπατούν ο ένας πίσω από τον άλλο κρατούν ώρα, κι όταν τελικά θα της μιλήσει, το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που περίμενε. Στην πραγματικότητα η υπόθεση είναι μόνο η αφορμή. Η αφορμή για μια ταινία πάνω σε έναν βαθιά ρομαντικό – στα όρια της καρικατούρας – ήρωα και πάνω στον τρόπο που οι γυναίκες μαγνητίζουν το ανδρικό βλέμμα. Το αποτέλεσμα, καλογυρισμένο και ως ένα σημείο γοητευτικό, αγγίζει τα όρια μιας μινιμαλιστικής επαναληπτικής συμφωνίας εικόνων, που, ανάλογα τις αντοχές σας, μπορείτε να τη βρείτε υπνωτικά σαγηνευτική ή εξουθενωτικά αφόρητη. Στην πραγματικότητα, ως συνήθως η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα. Σκηνοθεσία: Χοσέ Λουίς Γκουερίν. Πρωταγωνιστούν: Πιλάρ Λοπέζ ντε Αγιάλα, Ξαβιέ Λαφίτ. Χώρα: Ισπανία. Διάρκεια: 84

ΑΚΟΜΗ

Σκοτεινή Καρδιά, του Φίλιπ Ρίντλεϊ

Ο Τζέιμι ζει αποτραβηγμένος από τον κόσμο, κρύβοντας επιμελώς από τα περίεργα μάτια το πορφυρό σημάδι, στο σχήμα της καρδιάς, που σκεπάζει το μισό του πρόσωπο. Μέχρι τη στιγμή που ένας παράξενος άντρας θα του κάνει μια προσφορά στην οποία δεν μπορεί να αντισταθεί. Μέχρι την ώρα που θα ζητήσει ανταλλάγματα. Ο μύθος του Φάουστ βρίσκει μια ατμοσφαιρική ανάγνωση σε αυτή την ταινία του θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη Φίλιπ Ρίντλεϊ, όμως η ιστορία οδηγείται σε αδιέξοδο όσο η ώρα περνά και οι εμπνευσμένες ιδέες σε μάλλον κοινότοπα μονοπάτια που αδικούν το όνομα και τη φήμη του δημιουργού της ταινίας.

Χωρίς Σύνορα, του Νίκου Γαϊτατζή

Ένας άντρας, ο οποίος μεγαλώνει το παιδί μιας γυναίκας που αναζητά την τύχη της στην Αμερική, θα δει τον κόσμο του να γκρεμίζεται όταν η μητέρα της μικρής θα γυρίσει για να την πάρει μαζί της.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.