19/11/2018 21:13:38
15.11.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Μια εβδομάδα δίχως ηχηρά ανοίγματα, αλλά με κάποιες ενδιαφέρουσες ταινίες που αξίζουν τον κόπο, καθώς και με δυο ελληνικές «επανεκδόσεις» που κεντρίζουν το ενδιαφέρον και που δεν μοιάζουν τόσο προβλέψιμες και δίχως έμπνευση, όπως συνήθως αυτές του καλοκαιριού...

Ποιος Φοβάται τους Γάτους της Περσίας;

Η πέμπτη ταινία του σκηνοθέτη τού «Οι Χελώνες Μπορούν να Πετάξουν» και των «Μεθυσμένων Αλόγων» μπορεί να έφτασε πέρσι ως το φεστιβάλ των Καννών, αλλά δεν έχει προβληθεί στην πατρίδα της, όπου πιθανότατα δεν θα πάρει ποτέ την επίσημη έγκριση που χρειάζεται για να βγει στις αίθουσες. Αυτή η γεμάτη νεανική ενέργεια και θετική διάθεση ταινία χρησιμοποιεί τη μυθοπλασία για να μας οδηγήσει στον αληθινό λαβύρινθο που αποτελούν οι εκατοντάδες μπάντες οι οποίες παίζουν «απαγορευμένη» μουσική στην Τεχεράνη, όπως ροκ ή ποπ. Εδώ και τριάντα χρόνια η δυτικότροπη μουσική, αλλά και οι σόλο γυναίκες τραγουδίστριες έχουν αποκλειστεί από τα αυτιά των υπηκόων του κράτους, όμως η απαγόρευση κάθε άλλο παρά έχει εμποδίσει την εξάπλωσή της. Ένας από τους ήρωες στο φιλμ του Γκομπαντί αναφέρει ότι υπάρχουν περισσότερα από τριακόσια indie group στην Περσία και πάνω από δυο χιλιάδες ποπ καλλιτέχνες που φυσικά ηχογραφούν και δίνουν συναυλίες underground. Ανακαλύπτοντας αυτή την κάτι παραπάνω από πλούσια φλέβα καλλιτεχνικής δημιουργίας και πολιτιστικής αντίστασης, ο Γκομπαντί δεν θέλησε να κάνει ένα ντοκιμαντέρ που θα τα καταγράφει, αλλά προτίμησε να χτίσει μια ταινία μυθοπλασίας χρησιμοποιώντας όμως αληθινούς μουσικούς και καλλιτέχνες σε αυτή. Ξεκινώντας από την προσπάθεια δυο μουσικών να βρουν συναδέλφους τους που να μπορούν να ταξιδέψουν στο Λονδίνο προκειμένου να δώσουν μια συναυλία και να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα χαρτιά που θα τους επιτρέψουν να βγουν από τη χώρα, ο Γκομπαντί μάς γνωρίζει μια ευρεία γκάμα καλλιτεχνών, αλλά και τις συνθήκες στις οποίες δουλεύουν και ζουν. Και παρ’ ότι στο πίσω μέρος του μυαλού του υπάρχει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα – το οποίο γίνεται φανερό με ένταση αλλά και λεπτότητα στην οθόνη –, η μέθοδος που χτίζει το φιλμ είναι απλά συναρπαστική. Όχι μόνο στον τρόπο που καταγράφει την παράξενη ατμόσφαιρα μιας πόλης όπως η Τεχεράνη, που δείχνει παγιδευμένη ανάμεσα στη διάθεσή της για ελευθερία και την καταπίεση την οποία είναι αναγκασμένη να βιώνει, αλλά και στην αμεσότητα με την οποία καταγράφει την ζωή, τα όνειρα, την ενέργεια, την «ελευθερία» των νεαρών πρωταγωνιστών του. Μπορεί το θέμα του να φαίνεται ότι απευθύνεται σε ένα ειδικό κοινό, όμως το φιλμ κατορθώνει να σε παρασύρει με τον ρυθμό, το χιούμορ, την ενέργειά του και φυσικά με την εξαιρετική μουσική, που καλύπτει κάθε είδος που μπορείτε να φανταστείτε και που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι υπερβολικά καλή για να μένει κρυμμένη κάτω από το πέπλο τρομοκρατίας ενός ανόητου και σκοταδιστικού καθεστώτος. Σκηνοθεσία: Μπαχμάν Γκομπαντί. Πρωταγωνιστούν: Νεγκάρ Σαγκαγκί, Ασκάν Κοσανεχάντ, Ηαμέντ Μπεχντάντ. Χώρα: Ιράν. Διάρκεια: 101’

Ένας Αξιότιμος Κύριος

Το όνομα του Στίβεν Σόντερμπεργκ στην παραγωγή της ταινίας είναι αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμο από αυτά του διδύμου των σκηνοθετών. Οι Κόπελμαν και Λεβίεν κάνουν μόλις τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά τους, αλλά έχουν υπογράψει αρκετά αξιοσημείωτα σενάρια, ανάμεσα στα οποία και δυο για φιλμ του Σόντερμπεργκ, ο οποίος βάζει εδώ το όνομά του ανάμεσα στους παραγωγούς εν είδει ψήφου εμπιστοσύνης στη δουλειά τους. Δεν έχει άδικο κι όπως είναι αναμενόμενο, το σενάριο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της δραματικής κωμωδίας (ή το ανάποδο, αν προτιμάτε) μαζί με την ερμηνεία του Μάικλ Ντάγκλας, ο οποίος, δεδομένου και των προβλημάτων της υγείας του, έχει ήδη αρχίσει συζητήσεις που περιέχουν λέξεις όπως «βραβείο» ή «Όσκαρ». Η αλήθεια είναι πως στον ρόλο ενός πρώην πετυχημένου πωλητή αυτοκινήτων, που βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της επαγγελματικής και προσωπικής του ζωής, ο Ντάγκλας δίνει μια ερμηνεία γεμάτη στεγνό χιούμορ και συγκρατημένο δράμα, δείχνοντας ότι μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τη γεμάτη κομπασμό και εύκολους εντυπωσιασμούς επίδειξη που έκανε πρόσφατα στη συνέχεια του «Wall Street». Τα άλλα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία σε αυτή την όντως «αξιότιμη» ταινία είναι ο τρόπος με τον οποίο δεν αφήνει στον συνήθη μελοδραματικό συναισθηματισμό που παρασύρει τα χολιγουντιανά δράματα να τη διαβρώσει, η ευκολία με την οποία αφήνει τον κυνισμό να βγει στην επιφάνεια, το πώς δεν ψάχνει εύκολα άλλοθι για τους ήρωες ή τις πράξεις τους. Εν τούτοις, μην αφήσετε τα λαμπρά ονόματα του καστ να σας παρασύρουν, η ταινία είναι αναμφίβολα μικρού βεληνεκούς στις προσθέσεις και τους στόχους της και αναμφίβολα χαμηλότονη στον τρόπο που χειρίζεται τις δραματικές κορυφώσεις της. Σε μια κινηματογραφία όπως αυτή του Χόλιγουντ, όμως, όπου τα πάντα μοιάζουν να ακούγονται μέσα από μεγάφωνα και ντουντούκες, κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να μετρηθεί ως προσόν... Σκηνοθεσία: Μπράιαν Κόπελμαν, Ντέιβιντ Λεβίεν. Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Ντάγκλας, Τζένα Φίσερ, Μέρι Λουίζ Πάρκερ, Τζέσι Άιζενμπεργκ, Σούζαν Σαράντον, Ίμοτζεν Πουτς, Ντάνι ΝτεΒίτο. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 99’

Paranormal Activity 2

Η συνέχεια της τεράστιας απρόσμενης επιτυχίας που ήταν το Paranormal Activity παραδόξως δεν είναι τόσο κακή όσο θα περίμενε κανείς κι επίσης δεν είναι στ’ αλήθεια συνέχεια, κάτι που γίνεται γρήγορα σαφές από το ότι οι χαρακτήρες τους οποίους... πήρε ο διάβολος στην προηγούμενη ταινία είναι εδώ ζωντανοί και φυσικά με μια βιντεοκάμερα στο χέρι. Αλλά δεν είναι και οι πρωταγωνιστές. Αντίθετα στο επίκεντρο έρχονται τα μέλη της οικογένειας της αδελφής του θύματος της πρώτης ταινίας, που έχουν μόλις μετακομίσει σε ένα καινούριο σπίτι. Έπειτα από μια σειρά παράξενα γεγονότα θα εγκαταστήσουν κάμερες παντού κι εμείς θα δούμε μέσα από το άγρυπνο μάτι τους, όπως και στην προηγούμενη ταινία, πόρτες να ανοιγοκλείνουν, το μηχάνημα που καθαρίζει την πισίνα να βγαίνει από μόνο του έξω, παιδικά παιχνίδια να κόβουν βόλτες, τηγάνια να πέφτουν από τις κρεμάστρες τους και άλλα τρομακτικά. Θα χρειαστεί πάνω από μια ώρα για να δούμε το μωρό να μπουσουλάει... κάθετα, αλλά ακόμη και τότε, οι τρομακτικές σκηνές δεν θα έχουν την ένταση ή την αποτελεσματικότητα που είχαν στο πρώτο φιλμ. Το σενάριο, ακόμη κι αν δένει έξυπνα την ιστορία που γνωρίζουμε από την πρώτη ταινία με την καινούρια, δεν αποφεύγει ευκολίες και κλισέ, αλλά κυρίως δεν πετυχαίνει να σε τρομάξει όσο έντονα και απρόσμενα το έκανε την πρώτη φορά. Ίσως φταίει ότι πλέον ξέρουμε τι να περιμένουμε ή ότι μια πόρτα που κλείνει από μόνη της δεν είναι τρομακτική ούτως ή άλλως... Σκηνοθεσία: Τοντ Γουίλιαμς. Πρωταγωνιστούν: Μπράιν Μπόλαντ, Μόλι Εφρέμ, Κέιτι Φέδερστον, Μίκα Σλόατ, Σπραγκ Γκρέιντεν. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 91’

ΑΚΟΜΗ

Τέσσερα, του Χρήστου Δήμα

Οι τέσσερις πρώτες μικρού μήκους του Χρήστου Δήμα, ενωμένες με έξτρα υλικό σε μια ταινία, βγαίνουν ξανά στις αίθουσες δέκα χρόνια μετά την πρώτη προβολή τους. Μπορεί να μην έχουν μια ιστορία που να τις ενώνει αφηγηματικά, έχουν όμως ένα βλέμμα που είναι σαφώς αναγνωρίσιμο και θεματικές που αλληλοσυμπληρώνονται. Μπορεί να απέχουν από την τεχνική τελειότητα ή την απόλυτη καλλιτεχνική ωριμότητα, αλλά παραμένουν εντυπωσιακά δείγματα ενός ταλέντου και μιας φωνής που δεν έχει τίποτα ψεύτικο ή επιτηδευμένο.

Ασταμάτητο..., του Τόνι Σκοτ

Ένας βετεράνος μηχανικός κι ένας νεαρός προϊστάμενος αμαξοστοιχίας συνεργάζονται για να σταματήσουν την ξέφρενη πορεία ενός ακυβέρνητου τρένου, που μεταφέρει θανατηφόρες τοξικές ουσίες. Θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν τον εκτροχιασμό του, που μπορεί να προκαλέσει την έκχυση των τοξικών στην πόλη και τον αποδεκατισμό των κατοίκων της.

Το Νησί της Σιωπής, της Λίλας Κουρκουλάκου

Γυρισμένο το 1958 εν μέρει στο λεπροκομείο της Σπιναλόγκας, αφηγείται την ιστορία ενός ιδεαλιστή γιατρού που προσπαθεί να κάνει καλύτερη τη ζωή των ασθενών. Όταν μια εξίσου αφοσιωμένη γιατρός θα έλθει σε βοήθειά του, οι δυο τους θα ερωτευθούν, όμως η πορεία προς την ευτυχία θα είναι δύσκολη. Αυτή η συμπαθής, ειλικρινής ταινία βγήκε από τη λήθη χάρη στην επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς «Το Νησί», όσοι όμως περιμένουν την καλογυαλισμένη αρτιότητα και τον συγκινητικό μελοδραματισμό του τηλεοπτικού προϊόντος μάλλον θα απογοητευθούν. Όσο για το ίδιο το φιλμ, αν και πιθανότατα σημαντικό στην εποχή του, σήμερα μοιάζει μάλλον γερασμένο αφήνοντας, παρά τις καλές προθέσεις του, τον σύγχρονο θεατή σε αμηχανία.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.