22/10/2018 05:45:34
13.12.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Το «Attenberg» φτάνει επιτέλους και στις ελληνικές αίθουσες. Πρώτo τη τάξει σε μια εβδομάδα που περιλαμβάνει μια επίσης σπουδαία ταινία από την Κορέα και κάμποσες ακόμη επιλογές, που ξεκινούν από το ενδιαφέρον και καταλήγουν στο αηδές. Τι τα θέλετε, έτσι είναι η ζωή!

Attenberg

Οι πρώτες εικόνες της ταινίας της Αθηνάς Τσαγγάρη μπορεί να αφήσουν μουδιασμένο τον θεατή που θα φτάσει στην αίθουσα σπρωγμένος από τη συμμετοχή τής ταινίας στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Βενετίας, το βραβείο ερμηνείας που κέρδισε εκεί η πρωταγωνίστριά του Αριάν Λαμπέντ και τη λαμπρή καριέρα που ακολούθησε. Το hype της πρώτης ελληνική συμμετοχής στο αμερικάνικο φεστιβάλ του Sundance, την κορωνίδα του ανεξάρτητου παγκόσμιου σινεμά, οι διθυραμβικές κριτικές που στόλιζαν το τρέιλερ, η επαινετική ατάκα του Κουέντιν Ταραντίνο, που το στεφανώνει, μπορεί να οδηγήσουν μια ομάδα θεατών στην αίθουσα καθαρά από περιέργεια. Όπως και με το βραβείο του «Κυνόδοντα» πέρυσι στις Κάννες, το «Attenberg» θα συναντήσει στις αίθουσες ανάμεσα στους θεατές που θα το έβλεπαν ούτως ή άλλως και μια μερίδα ανθρώπων που αρχικά θα βρεθούν προ εκπλήξεως. Η αυστηρή του φόρμα, οι συχνά παράξενες εικόνες του, οι όχι ακριβώς άνθρωποι της διπλανής πόρτας ήρωές του πιθανότατα θα σε ξενίσουν. Όπως και ο μη τόπος που διαδραματίζεται η ιστορία, μια πόλη που δεν μπορείς να αναγνωρίσεις σαν «Ελλάδα» και που συμβάλλει κατά πολύ στον «αποπροσανατολισμό» που θα σου γεννήσει η ταινία. Όμως σύντομα, πίσω από τον φορμαλισμό των εικόνων, πίσω από την ιδιαίτερη υφή της αφήγησης, πίσω από τη σχεδόν μηχανική απόδοση των διαλόγων και τις παράξενες χορευτικές φιγούρες των δυο πρωταγωνιστριών, που συχνά τις κάνουν να μοιάζουν με ζώα σε ένα αντίστροφο ντοκιμαντέρ για το ζωικό βασίλειο των ανθρώπων, η αληθινή ουσία της ταινίας θα κάνει την εμφάνισή της. Η ιστορία μιας κοπέλας που μεγαλώνει διαφορετικά, αλλά που βιώνει πράγματα γνώριμα σε όλους μας. Τη συναισθηματική ενηλικίωση, την περιέργεια για τη ζωή, την ανακάλυψη του ερωτισμού, τη βία του θανάτου. Μπορεί η Τσαγγάρη να χρησιμοποιεί τον πιο απροσδόκητο δρόμο, αλλά καταλήγει να βρίσκει κατ’ ευθείαν την καρδιά μας με τρόπο αριστοτεχνικό κι ένα χτύπημα που πονά πραγματικά. Αντί να υποκύψει στη γνώριμη φόρμα ενός συνηθισμένου μελοδράματος, προτιμά να αφηγηθεί την ιστορία της μέσα από έξυπνες ιδέες κι ένα ανατρεπτικό σχήμα, να γεμίσει με χιούμορ τις χαραμάδες της σκληρής ιστορίας της, να μην αφήσει τα ιδεολογήματα που κρύβονται πίσω από τις εικόνες να πάρουν το πάνω χέρι, να παραδώσει μια ταινία κυνική και ιδιοφυή, αλλά ταυτόχρονα τρυφερή κι ελπιδοφόρα. Σκηνοθεσία: Αθηνά Τσαγγάρη. Πρωταγωνιστούν: Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλης Μουρίκης, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργος Λάνθιμος. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 95’

Ποίηση

Αν η ιστορία μιας ηλικιωμένης γυναίκας που ζει με τον δύστροπο εγγονό της, καθαρίζει το σπίτι, φροντίζει έναν άρρωστο άντρα και αποφασίζει να παρακολουθήσει μαθήματα ποίησης όταν ανακαλύπτει ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ σας ακούγεται υπερβολικά μουντή, τότε πιθανότατα θα προσπεράσετε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και σπαρακτικές ταινίες της χρονιάς. Ο Λι Τσανγκ-ντονγκ, που λίγα χρόνια πριν είχε υπογράψει το επίσης αργόσυρτο, αλλά δυνατό «Secret Sunshine», παραδίδει εδώ μια ακόμη καλύτερη ταινία, που κατορθώνει να ελαφροπατά πάνω στο σκοτεινό θέμα της αφήνοντας για το τέλος μια αίσθηση συναισθηματικής πληρότητας και επώδυνης ελαφρότητας. Πριν φτάσει ως εκεί, όμως, και για να γίνουν τα πράγματα «χειρότερα», το φιλμ θα ξεκινήσει με την εικόνα του πτώματος ενός κοριτσιού που πλέει σε ένα ποτάμι και στη συνέχεια θα μας αποκαλύψει πώς η ιστορία του μπλέκεται με αυτή της ηρωίδας. Το σενάριο θα μπορούσε να προσφέρει άφθονες ευκαιρίες για συναισθηματική εκμετάλλευση και ποταμούς δακρύων, όμως ο Λι Τσανγκ-ντονγκ προτιμά να μην επενδύσει στο συναίσθημα με τρόπο προφανή. Η εξαιρετική πρωταγωνίστριά του Γιουν Γιουνγκ-χι χτίζει με ακρίβεια και χαμηλότονη ένταση μια ηρωίδα που κρύβει το σκοτάδι της ζωής της πίσω από τα πάντα φροντισμένα, χρωματιστά φορέματά της και την καλοσυνάτη της διάθεση. Η συμπεριφορά της, οι πράξεις της γίνονται στην πορεία το κλειδί για να αποκρυπτογραφήσεις την ουσία μιας ταινίας που καλύπτει τη σκληρότητα του θέματός της κάτω από τη γαλήνη της επιφάνειας και που καταγράφει ένα επώδυνο πορτρέτο μιας κοινωνίας που δεν χωρά όχι απλά πολυτέλειες, όπως η ποίηση, αλλά συχνά ούτε καν αναγκαίες σταθερές όπως η ειλικρίνεια, η συμπόνια ή η ηθική. Σκηνοθεσία: Λι Τσανγκ-ντονγκ. Πρωταγωνιστούν: Γιουν Γιουνγκ-χι, Λι Ντέιβιντ, Κιμ Χίρα. Χώρα: Νότια Κορέα. Διάρκεια: 139’

Το Δέντρο που Ψιθύριζε

Μετά τον ξαφνικό θάνατο του συζύγου της από καρδιακή προσβολή, μια γυναίκα προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της στην επαρχιακή Αυστραλία. Τα τρία μικρά παιδιά του βιώνουν με τον δικό τους τρόπο την απουσία του και η μικρή του κόρη είναι πεπεισμένη ότι η ψυχή του πατέρα της ζει στο τεράστιο δέντρο που σκιάζει την αυλή τους και κάτω από το οποίο άφησε την τελευταία του πνοή. Κάπου ανάμεσα στο οικογενειακό δράμα και τον κοινωνικό ρεαλισμό, το «Δέντρο Που Ψιθύριζε» είναι στην πραγματικότητα μια γαλλική ταινία γυρισμένη στην Αυστραλία, πράγμα που σημαίνει ότι, όπως πολλές ανάλογες γαλλικές ταινίες, δεν είναι σίγουρη για τον τρόπο που θα πρέπει να χειριστεί μια δυνατή συναισθηματική ιστορία. Έτσι προτιμά να κατεβάσει τους τόνους και να προτείνει στον κάθε θεατή να βρει το δικό του «ίσιο» στο δράμα, χάνοντας όμως έτσι πολύ από τον αντίκτυπο της ιστορίας του. Συν τοις άλλοις, η συνήθως ταιριαστή στους ρόλους της Γκένσμπουργκ μοιάζει εδώ λίγη και μάλλον αμήχανη. Αξιοπρεπές και καλογυρισμένο, δεν απογοητεύει και δεν ενθουσιάζει, αλλά σίγουρα σε κάνει να απορείς για τους λόγους που το φετινό Φεστιβάλ των Καννών το διάλεξε για το επίσημο κλείσιμό του... Σκηνοθεσία: Ζιλί Μπερτουτσελί. Πρωταγωνιστούν: Σαρλότ Γκένσμπουργκ, Μάρτον Κσόκας, Μοργκάνα Ντέιβις. Χώρες: Αυστραλία, Γαλλία. Διάρκεια: 101’

Οι Επόμενες Τρεις Μέρες

Ένας συνηθισμένος άντρας και η εξίσου συνηθισμένη γυναίκα του θα βρεθούν σε μια εξ ολοκλήρου ασυνήθιστη περιπέτεια όταν εκείνη θα κατηγορηθεί και θα καταδικαστεί άδικα για τον φόνο του αφεντικού της. Τρία χρόνια μετά κι όταν η προοπτική της αθώωσής της θα εξαφανιστεί από τον ορίζοντα, εκείνος θα οργανώσει ένα παράτολμο σχέδιο για να τη βγάλει από τη φυλακή. Γιατί ακόμη και οι συνηθισμένοι άνθρωποι μπορούν να προβούν σε ακραίες πράξεις απέναντι σε ένα άδικο σύστημα μιας τυφλής δικαιοσύνης, λέει ο Χάγκις, που προφανώς πιστεύει ότι το ένστικτο και η πίστη είναι καλύτερος οδηγός προς την αλήθεια απ’ ό,τι τα γεγονότα. Στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ θα καταγράψει με κάθε λεπτομέρεια την προσπάθεια του ήρωα να οργανώσει την απόδραση κρατώντας για το τέλος ένα μικρό κομμάτι αγωνίας. Η μεταμόρφωση ενός καθόλα «φυσιολογικού» ανθρώπου σε κάποιον που παραβαίνει κάθε νόμο είναι αυτό που τον ενδιαφέρει, όμως είναι αταίριαστο πόσο λίγο ασχολείται με τον ηθικό αντίκτυπο των πράξεών του, ειδικά όταν αυτή δεν είναι μια τυπική ταινία δράσης. Εν τέλει, αυτό το ριμέικ του γαλλικού Pour Elle στέκεται στα πόδι του κυρίως χάρη στη στιβαρή ερμηνεία του Ράσελ Κρόου, που αφήνει στην άκρη τους εύκολους εντυπωσιασμούς και μας θυμίζει εδώ τους λόγους που το Χόλιγουντ τον έφερε στην Αμερική από τη μακρινή Αυστραλία... Σκηνοθεσία: Πολ Χάγκις. Πρωταγωνιστούν: Ράσελ Κρόου, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Λίαμ Νίσον, Μπράιαν Ντένεχι. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 133’

Ακόμη

Μοιραία Σχέση, του Άντριου Τζαρέκι

Ο σκηνοθέτης του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Capturing the Friedmans» κάνει το ντεμπούτο του στη μυθοπλασία με αυτή τη βασισμένη σε αληθινά γεγονότα ιστορία ενός πλούσιου Νεοϋορκέζου που κατηγορήθηκε – αλλά δεν αποδείχθηκε ποτέ – για την εξαφάνιση της γυναίκας του. Πρωταγωνιστούν οι: Ράιαν Γκόσλινγκ και Κίρστεν Ντανστ.

Τροπική Ασθένεια, του Απιτσατπόνγκ Βιρεσετάκουν

Γυρισμένη το 2004, η ταινία του Ταϊλανδού «master» βγαίνει καθυστερημένη στις αίθουσες λόγω του Χρυσού Φοίνικα που κέρδισε στις Κάννες το «Uncle Boonmee who can Recall his Past Lives». Ονειρικό, μυστηριώδες, γεμάτο πνεύματα και σαμάνους, αλλά και ποπ αναφορές, μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε ένα gay ρομάντζο και μια αναμέτρηση ενός στρατιώτη με μια τίγρη (και πνεύματα) στο δάσος, παραδίδοντας ένα γοητευτικό αλλά και απερίγραπτο (με την καλή έννοια) φιλμ.

Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής, του Μάικλ Άπτεντ

Τρίτη ταινία της «κρυπτοχριστιανικής» σειράς παιδικών φιλμ. Με έξτρα περιπέτειες στη μαγική χώρα της Νάρνια. Αυτή τη φορά σε 3D.

Επιζώντας από τους Απέθαντους, του Τζορτζ Ρομέρο

Νεκροί εναντίον ζωντανών σε αυτή τη φτηνή απόπειρα του Ρομέρο να βγάλει μερικά χρήματα για να συνταξιοδοτηθεί, σέρνοντας στα σκουπίδια έναν μύθο που κάποτε του χάρισε την κινηματογραφική αθανασία και τώρα του φέρνει τη χλεύη.

Οι Περιπέτειες του Σάμι: Το Μυστικό Πέρασμα, του Μπεν Στέισεν

Οι παιδικές περιπέτειες μια θαλάσσιας χελώνας σε κινούμενα σχέδια.

Show Bitch, του Νίκου Ζερβού

Μια σάτιρα της κοινωνίας του θεάματος και της λατρείας της διασημότητας. Από τον Νίκο Ζερβό. Ό,τι κι αν σας λέει αυτό.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.