19/09/2018 13:04:28
16.11.2009

Τα γεγονότα

Μύθοι της Τρανσυλβανίας

Είναι σπάνιο στις μέρες της παγκοσμιοποίησης και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού της Δύσης που διανύουμε ένας καλλιτέχνης να χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη για τα έργα του την ιστορία, τους μύθους και θρύλους, τις παραδόσεις και τις δοξασίες της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ίσως μόνο στην Ελλάδα να συμβαίνει ακόμα σε μεγάλο βαθμό, κι αυτό λόγω της πλούσιας ιστορίας μας αλλά και των εμμονών μας με το παρελθόν – ελλείψει παρόντος πιθανώς. Δυο αδέρφια όμως από τη Ρουμανία, δυο εικαστικοί της νέας γενιάς, με διαρκώς αυξανόμενη φήμη στο καλλιτεχνικό στερέωμα, που θα παρουσιάσουν το έργο τους στην Αθήνα (Γκαλερί The Breeder, 19 Νοεμβρίου - 24 Δεκεμβρίου), επιμένουν να αναφέρονται στη γενέτειρά τους Τρανσυλβανία, τόπο πανέμορφο στους πρόποδες των Καρπαθίων, αλλά και τόπο ποτισμένο από ιστορία και μυθολογία, από φολκλόρ και παραμύθια, από το αίμα των Βαλκανίων και των θυμάτων τού… Κόμη Δράκουλα. Οι Gert και Uwe Tobias, δίδυμοι αδερφοί, γεννημένοι στο Brasov της Τρανσυλβανίας το 1973, μετανάστες στη Γερμανία από το 1985, δημιουργούν, παράγουν και παρουσιάζουν τα έργα τους σαν ένας. Η δουλειά τους, αυτοβιογραφική και εν μέρει βιωματική, συνθέτει στοιχεία κυβιστικά και εξπρεσιονιστικά με φόρμες της σύγχρονης γραφιστικής και της διαφήμισης. Το χιούμορ είναι συχνά παρόν και τα έντονα χρώματα κυριαρχούν θυμίζοντας αφηρημένες συνθέσεις του Ματίς και του Μιρό, ενώ επαναλαμβάνονται σουρεαλιστικές συνθέσεις σκοτεινής αισθητικής δημιουργώντας μια ιδιαίτερα πλούσια οπτική γλώσσα. Η κύρια τεχνική των αδερφών Tobias είναι η ξυλογραφία αλλά και η ζωγραφική, τα κεραμικά γλυπτά και τα κολάζ, συνήθως με τυπωμένες σε γραφομηχανή επεμβάσεις. Οι δυο καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια έχουν παρουσιάσει τη δουλειά τους σε πλήθος εκθέσεων στη Νέα Υόρκη, τη Βιέννη, το Μπέργκεν, τη Βόννη, το Λος Άντζελες κ.α., ενώ μετά την Αθήνα θα επισκεφθούν τη Μούρθια της Ισπανίας και τη Ρέτζιο Εμίλια της Ιταλίας.

Γιάννης Κουκουλάς

Πάμε πλατεία;

Αν ξεφυλλίσετε τον κατάλογο της έκθεσης «Πλατείες της Ευρώπης, Πλατείες για την Ευρώπη» που «τρέχει» στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς μέχρι 6 Δεκεμβρίου, κινδυνεύετε από μελαγχολία. Ανάμεσα στις ελληνικές πλατείες και τις πλατείες της υπόλοιπης Ευρώπης υπάρχει ένα ευδιάκριτο όριο που έχει να κάνει με τις ευλογίες και τις κατάρες της Ιστορίας. Όχι, δεν θέλουμε να πέσουμε στην παγίδα της «αυτοκρατορικής» Ευρώπης και της «βαλκανικής» Ελλάδας. Σίγουρα η έλλειψη αστικού βάθους αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο μεταφέρθηκε στην Ελλάδα το φαινόμενο της αστικής πλατείας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι ελληνικές πλατείες που παρουσιάζονται στην πανευρωπαϊκή αυτή έκθεση υπολείπονται σε ενδιαφέρον ή ακόμα και σε ομορφιά. Ίσως η μνημειακή πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη (η θεωρητικά μεγαλοπρεπέστερη ελληνική πλατεία) να μη μοιάζει πολύ ελληνική και η πλατεία Πλατάνου στο Πήλιο να δείχνει τιμιότερη επιλογή, αλλά ας μην το παρακάνουμε. Η έκθεση είναι προϊόν του τριετούς ερευνητικού προγράμματος Culture 2000, σε συνεργασία πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων Γαλλίας, Ελλάδας, Ιταλίας, Ισπανίας, Πολωνίας, υπό τον συντονισμό του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής τη Μαίρη Ανανιάδου-Τζημοπούλου και επιστημονικό υπεύθυνο τον Φράνκο Μανκούζο. Συγκροτημένες ομάδες ερευνητών, αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων, αρχιτεκτόνων τοπίου, κοινωνιολόγων, ιστορικών, μαζί με ειδικούς αντίστοιχα από τις συμμετέχουσες πόλεις μελέτησαν υπό την κοινή αυτή οπτική, αντιμετώπισαν το θέμα και αντάλλαξαν εμπειρίες σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Στόχος ήταν η προώθηση της γνώσης και κριτικής σκέψης ως προς τις ακολουθούμενες πρακτικές στις περιπτώσεις ιστορικών πλατειών, αλλά και τον τρόπο σύγχρονης αντιμετώπισης παλιών και νέων πλατειών σε χώρους επικοινωνίας. Ωραίες ή λιγότερο ωραίες, οι ελληνικές πλατείες εξακολουθούν να είναι ζωντανές χοάνες της κοινωνικής μας ζωής. Ακόμα κι αν εντοπίζουμε προβλήματα, να είμαστε ευχαριστημένοι που εξακολουθούμε να τις έχουμε ανάγκη.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Από την Αμελί μέχρι τη ροκ και τη Μεσόγειο

Στην Ελλάδα τον μάθαμε μέσα από την εμπορικότερη παραγωγή του γαλλικού σινεμά τα τελευταία 20 χρόνια, την «Αμελί». Από τότε κύλησε μπόλικο νερό στο αυλάκι και ο Τίρσεν έχει γίνει τακτικός επισκέπτης της χώρας μας. Ήρθε το 2001 για πρώτη φορά, μας επισκέφθηκε ξανά το 2004 και το 2006 και να τος πάλι στο Fuzz Club της Αθήνας, στις 14 Νοεμβρίου και στο Principal Club Theater της Θες/νίκης στις 16 Νοεμβρίου. Πρέπει να μας έρχονται κουτί οι λυρικές του μελωδίες, αυτό το γλυκό μπέρδεμα που φέρνει στο μυαλό το αιώνιο ροκ, αλλά και την ακόμα πιο δική μας Μεσόγειο. Λίγο Νίνο Ρότα, αλλά πιο Γάλλος και πιο φασαριόζος, ο Γιαν Τίρσεν έρχεται για να παρουσιάσει την τελευταία του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Retrouvailles». Οι επιρροές από το γαλλικό chanson, τη μουσική του δρόμου, τα βαλς, την κλασική, τους μεσογειακούς ήχους και τους μινιμαλιστές έρχονται και δένουν με συνεργασίες που αποδεικνύουν την καλλιτεχνική ευφυΐα και τον πλουραλισμό του Τίρσεν: με την Ελίζαμπεθ Φρέιζερ των Cocteau Twins, την Τζέιν Μπίρκιν, τον Στιούαρτ Σταπλς των Tindersticks, τους συμπατριώτες του Ντομινίκ A και Κριστόφ Μιοσέκ. Στο «Retrouvailles» ο 39χρονος Τίρσεν από τη Βρετάνη μοιάζει να εμπιστεύεται κάθε μουσικό όργανο που έχει στη διάθεσή του σε μια απελευθερωτική διαδικασία προς τα εμπρός. Πιο ροκ και με νέες αναγνώσεις των αγαπημένων του μελωδιών θα τον δούμε, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα και βιολί, ενώ η μπάντα που τον συνοδεύει αποτελείται από έναν μπασίστα, έναν ντράμερ και έναν κιθαρίστα. Την ορχήστρα συμπληρώνει το «Martenot's wave», ένα όργανο προάγγελος του συνθεσάιζερ, το οποίο χρησιμοποιείται σπάνια.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Gilbert & George με νέα δουλειά στην Αθήνα

Δεν χρειάζεται να είσαι φιλότεχνος για να ξέρεις τους Gilbert & George. Η αναγνωρίσιμη εικονογραφία τους με πρωταγωνιστές το εκκεντρικό αυτό καλλιτεχνικό δίδυμο από τη Μεγάλη Βρετανία έκανε τεράστια αίσθηση τη δεκαετία του '70, χάρη στις απρόσωπες εκφράσεις τους ή τον τόσο τυπικά αγγλοσαξονικό τους ενδυματολογικό κώδικα. Και όχι μόνο. Από πολύ νωρίς ανέτρεψαν την καλλιτεχνική διαδικασία κατασκευής γλυπτών και άρχισαν να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους σαν «Ζωντανά γλυπτά» (Living Sculptures), γεγονός που τους έκανε διεθνώς γνωστούς. Δεν είναι πια αυτοί που δίνουν μορφή, αλλά αυτοί που παίρνουν μορφή. Καλλιτέχνες και δημιούργημα είναι ταυτόσημα. Τους πρωτογνωρίσαμε το 2001 με τη μεγάλη αναδρομική τους έκθεση στο «Εργοστάσιο» της Σχολής Καλών Τεχνών στην Πειραιώς. Έκτοτε καλλιεργήθηκαν στενές σχέσεις με την γκαλερί «Bernier/Eliades» που έρχεται αυτές τις ημέρες να παρουσιάσει ένα τμήμα από την καινούργια τους δουλειά με τίτλο «Jack Freak Pictures», τη μεγαλύτερη σειρά έργων που έχουν παρουσιάσει ποτέ. Στα καινούργια τους έργα οι Gilbert & George θίγουν τον σημερινό τρόπο ζωής και τις βασικές αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από ένα σύνολο σχεδίων, σκηνών, κειμένων, λέξεων, συμπεριφορών και ετερόκλητων στοιχείων, όπως μετάλλια, σημαίες, χάρτες, δέντρα, πινακίδες και γκράφιτι του Ανατολικού Λονδίνου, όπου οι ίδιοι οι καλλιτέχνες ζουν κι εργάζονται πάνω από σαράντα χρόνια. Χαρακτηριστικό μοτίβο είναι το κόκκινο, λευκό και μπλε σχέδιο του Union Jack, όπως ονομάζεται η βρετανική σημαία. Αυτό το παγκόσμιο σύμβολο, μέσα από όλες του τις αποχρώσεις –άλλοτε σύμβολο της εθνικής περηφάνιας και ισχύος, άλλοτε της ποπ κουλτούρας και της κοινωνικής ανυπακοής– μεταδίδει την ηχηρότητά του σε αναρίθμητες κοινωνικές και πολιτιστικές συχνότητες. Η ιστορική και συμβολική του παρουσία αποτελεί τον πυρήνα των «Jack Freak Pictures», όντας ταυτόχρονα στομφώδες, αμφιλεγόμενο, εικονικό και παράλογο. Από 19 Νοεμβρίου.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Ντύστε τα καλά και γραμμή στο θέατρο

Είναι αλήθεια πως η φετινή σεζόν δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τις παιδικές θεατρικές σκηνές, λόγω γρίπης. Ο ιός Η1Ν1, λοιπόν, μπορεί να χτύπησε τους παιδικούς θιάσους –φέτος μετράμε λιγότερες παραγωγές σε σχέση με άλλες χρονιές–, αλλά είναι αρκετοί εκείνοι που επιμένουν, παρά τις απαγορεύσεις, ανεβάζοντας παραστάσεις άξιες προσοχής, τρεις εκ των οποίων κάνουν πρεμιέρα την Κυριακή σε Βοτανικό, Γκάζι και Νέο Κόσμο. Έτσι, στις 15 Νοεμβρίου έρχονται στην Αθηναΐδα τα επτά μουσικά παραμύθια του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου με τίτλο «Ένα σπίτι παραμύθια». Με κεντρική ιδέα τίποτα να μη γίνεται κρυφά απ’ τα παιδιά, οι δύο καλλιτέχνες βάζουν τέσσερεις νέους ηθοποιούς-τραγουδιστές της ομάδας Σπείρα Σπείρα να ζωντανέψουν στη σκηνή, συνοδεία δύο μουσικών, τη «Συναυλία των ζώων», την «Πεντάμορφη και το Τέρας», τον «Τζακ και τη Φασολιά» κ.ά. Λίγο πιο κάτω, στο Γκάζι και συγκεκριμένα στην Πειραιώς 131, η θεατρική εταιρεία Σκαραβαίοι παρουσιάζει το καινούργιο, οικολογικού περιεχομένου, έργο του Ευγένιου Τριβιζά «Για μια φούχτα μπάμιες» σε σκηνοθεσία Κώστα Φαρμασώνη. Επικεντρωμένος στη σύγχρονη καταστροφή της πανίδας του δάσους, ο συγγραφέας-παραμυθάς ανατρέπει το παραδοσιακό στόρι της Κοκκινοσκουφίτσας και του Λύκου, μετατρέποντας τους θύτες σε θύματα. Το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Τι γλώσσα μιλάμε Άλμπερτ;» μπορεί να γράφτηκε με σκοπό την παρουσίασή του σε διαδρόμους ή δωμάτια νοσοκομείων, σε φυλακές, προσφυγικούς καταυλισμούς και ειδικά σχολεία, αλλά κάθε Κυριακή, αρχής γενομένης από αυτήν, κάνει μία στάση Αντισθένους και Θαρύπου γωνία για να διηγηθεί κι εκεί τις περιπέτειες του μικρού Άλμπερτ, ενός αγοριού που ταξιδεύοντας ανακαλύπτει τη ζωή και την αγάπη.

Αγγελική Μπιλλίνη

Ο «Ξένος» του Γούντι Άλεν

Δεν συνηθίζει να αποκαλύπτει και πολλά για τις ταινίες του ο Γούντι Άλεν και την ίδια τακτική ακολουθεί και για το νέο του δράμα με τίτλο «Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό ξένο». Αν μαντέψουμε από το καστ πάντως, τον ρόλο του τίτλου θα υποδυθεί ο Αντόνιο Μπαντέρας. Την «dream team» του Άλεν συμπληρώνουν οι Τζος Μπρόλιν, Άντονι Χόπκινς και Ναόμι Γουότς, πλαισιωμένοι από τους Τζέμα Τζόουνς, Λούσι Παντς και Φρίντα Πίντο. Η υπόθεση, σύμφωνα με τη σχετική και καθόλου διαφωτιστική ανακοίνωση, «εξελίσσεται γύρω από μια οικογένεια, την ερωτική ζωή των μελών της και τις προσπάθειές τους να λύσουν τα προβλήματά τους». Όταν μιλάμε για τον Γούντι Άλεν βέβαια δεν μας απασχολεί και τόσο η υπόθεση όσο ο τρόπος που την παρουσιάζει ο δαιμόνιος δημιουργός. Παρεμπιπτόντως, ο Άλεν «προδίδει» για μια ακόμη φορά την αγαπημένη του Νέα Υόρκη όπου γύρισε την τελευταία του ταινία «Whatever Works» για το Λονδίνο, όπου θα γίνουν τα γυρίσματα της νέας ταινίας. Η παραγωγή θα είναι δική του σε συνεργασία με την ισπανική Mediapro, με την οποία έχει να κάνει ακόμα δύο ταινίες (μετά και το «Βίκυ, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα»). Στις αίθουσες αναμένεται το επόμενο φθινόπωρο.

Ελίνα Μπέη

Νέος Γκάμπριελ με παλιά συνταγή

Αυτό το άλμπουμ αναμφίβολα πολλοί το περιμένουν εναγωνίως: ο Πίτερ Γκάμπριελ θα επιστρέψει στη δισκογραφία έπειτα από επτά χρόνια. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια «ανταλλαγή τραγουδιών», όπως το χαρακτήρισε και ο συνθέτης Τζον Μέτκαλφ, ανάμεσα σε διάσημα και θρυλικά ονόματα. Το πρότζεκτ με τίτλο «Scratch My Back» πρωτοπαρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Womad, όταν ο Γκάμπριελ μαζί με μια ορχήστρα εγχόρδων έπαιξαν το «Boy In The Bubble» του Πολ Σάιμον. Ο δίσκος βρίσκεται στο στάδιο όπου επεξεργάζονται τις διασκευές των κομματιών. Ο Μέτκαλφ αποκαλύπτει στην επίσημη ιστοσελίδα του Γκάμπριελ ότι το άλμπουμ θα είναι ορχηστικό. Τη μουσική, που θα περιλαμβάνει διασκευές από παλιότερες δεκαετίες αλλά και πιο σύγχρονες, θα ερμηνεύουν πολυάριθμες ορχήστρες. Ο Γκάμπριελ θα καταπιαστεί με τραγούδια όπως το «Heroes» του Ντέιβιντ Μπάουι, το «Street Spirit» των Radiohead, το «Listening Wind» των Talking Heads. Το «Power of the Heart» του Λου Ριντ και το «Philadelphia» του Νιλ Γιανγκ. Την παραγωγή θα κάνει ο επίσης θρυλικός Καναδός Μπομπ Έζριν, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του άλμπουμ όπως το «The Wall » των Pink Floyd. Το νέο άλμπουμ θα είναι κάτι διαφορετικό από το έθνικ στυλ που τελευταία χαρακτηρίζει τον Γκάμπριελ. Αναμένεται να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2010.

Ελίνα Μπέη

Οι Kokolo στο Gazarte: New York Ρolaroid

Οι Kokolo (πρώην Kokolo Afrobeat Orchestra) έρχονται από το ημίφως των κλαμπ της Νέας Υόρκης και προσγειώνονται στο κατάφωτο Γκάζι, για δύο βραδιές που μπορούν να βάλουν φωτιά στο Gazarte, Παρασκευή 13 και Σάββατο 14 Νοεμβρίου. Και μπροστά στα ανοικτά σας αυτιά έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν σε ένα φιλοσοφικό ερώτημα της σύγχρονης μουσικής σκηνής: Πώς φτιάχνεται ένας νέος ήχος; Η προσέγγιση του Ρέι Λούγκο και της παρέας του είναι πάνω-κάτω η εξής: Μία προσεγμένη δοσολογία από τα υβρίδια που ξεπήδησαν από τη σύγχρονη παγκόσμια μουσική σκηνή μετά την αποκαλυπτική δεκαετία του ’60 και άνοιξαν τον δρόμο για τη world music και το σημερινό global fusion. Επιπλέον, επιμονή ζηλωτή στη δυναμική που έχει ένας ήχος να σε ξεσηκώνει και ταυτόχρονα να σε υπνωτίζει. Ας κάνουμε τώρα την αντικατάσταση στην περίπτωση των Kokolo. Άφθονο afrobeat α λα Φέλα Κούτι – μίγμα άφρο και τζαζ, άκρως υπνωτικό και έντονα ρυθμικό. Μπόλικο λάτιν, στο ύφος του latin jazz fusion, που δημιούργησε τη σάλσα των θρυλικών Fania All Stars, στη Νέα Υόρκη του ’70. Ολοένα αυξανόμενες δόσεις φανκ, στο ύφος του αξεπέραστου Τζέιμς Μπράουν, με τις καθαρές τζαζ αναφορές και το αλάνθαστο beat. Και πανκ ένταση, στο ύφος των «σκεπτόμενων εξεγερμένων» Clash και Μανού Τσάο – άλλωστε, ο Ρέι Λούγκο από το πανκ προέρχεται. Οι Kokolo ξεκίνησαν το 2001 περισσότερο ως punky-afrobeat συγκρότημα, στον αντίποδα των πολιτικοποιημένων συμπολιτών τους Antibalas Afrobeat Orchestra, που ήταν περισσότερο τζαζ, και φτάνουν στο Gazarte με ένα άλμπουμ αποκλειστικά με διασκευές κομματιών του Τζέιμς Μπράουν. Περιττό να το πω ότι τα σπάνε! Και επειδή τέτοια συγκροτήματα έχουν κύκλο ζωής μιας νυχτοπεταλούδας, είναι σαν τις Ρolaroid∙ αποτυπώνουν άπαξ το σήμερα, αξίζει να τους δει κανείς τώρα. Αύριο μπορεί και να θεωρούνται παρωχημένοι.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Ένας λόρδος στο φεγγάρι

Τα τελευταία χρόνια φρόντισε ώστε οι πόλεις της Γης να γεμίσουν με θόλους, πύργους και «τέντες». Τώρα αποφάσισε να επεκτείνει το αρχιτεκτονικό του όραμα και στο φεγγάρι. Ο λόγος για τον λόρδο Νόρμαν Φόστερ, η εταιρεία του οποίου σκοπεύει να δραστηριοποιηθεί στο Διάστημα. Ο δημιουργός συμβολικών έργων της εποχής μας –ανάμεσά τους το Γερμανικό Κοινοβούλιο στο Βερολίνο, ο πύργος στο Caja Madrid και η Millennium Bridge στο Λονδίνο– θα συνεργαστεί με το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Εξερεύνηση του Διαστήματος Aurora. Για το έργο η ομάδα του λόρδου Φόστερ θα επεξεργαστεί υλικά κατάλληλα για... διαστημικές κατασκευές, τα οποία έχουν συλλέξει κατά καιρούς επιστήμονες. Οι κατασκευές θα είναι μόνιμες, αν και δεν έχουν παρουσιαστεί λεπτομέρειες σχετικά με τη μορφή τους. Η σχέση του αρχιτέκτονα με το Διάστημα πάντως φαίνεται να είναι ιδιαίτερα καλή, καθώς η Foster and Partners είναι η εταιρεία που έχει σχεδιάσει και την πρώτη διαστημική βάση για τουρίστες στο Νέο Μεξικό. Το οικολογικό πρότζεκτ, που ξεπερνά τα 10.000 τ.μ., είναι η πρώτη ιδιωτική διαστημική βάση και έγινε για την Virgin Galactic του Ρίτσαρντ Μπράνσον, η οποία αναμένεται να λειτουργήσει το 2011.

Ελίνα Μπέη

Δεύτερη χρονιά για το «Λα Πουπέ»

Η παράσταση που εντυπωσίασε για τον εξαιρετικό συνδυασμό ερμηνείας, κειμένου και εικαστικότητας, η «Λα Πουπέ», ανεβαίνει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, στο θέατρο Σφενδόνη με την Άννα Κοκκίνου σε ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή (μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου). Προσαρμοσμένος στα δεδομένα της νέας διάταξης του θεάτρου ο μονόλογος του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη σφραγίζεται από την εξωτερική εμφάνιση της Ρίκας η οποία εμφανίζεται στη σκηνή σαν πορσελάνινη κούκλα, σαν μια αφράτη πενηντάρα με παράξενο ντύσιμο, κουκλίστικο φουστάνι και περίτεχνο χτένισμα. Η Κοκκίνου, σε ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας, με βασικό άξονα τις ερμηνευτικές μεταπτώσεις, βγαίνει απ’ το κουτί της, αφηγείται κάποια στιγμή μέχρι και τραγουδιστά σκέψεις και συναισθήματα και μεταμορφώνεται από αθώα και καλοκάγαθη μοδίστρα φορεμάτων κούκλας σε «εγκληματία». Το κείμενο, καλογραμμένο και άρτια δομημένο, είναι σίγουρα απρόβλεπτο καθώς αποκαλύπτει σιγά σιγά με λεπτές και αδρές γραμμές τις διαφορετικές πτυχές της ψυχοσύνθεσης της ηρωίδας, μιας καλοσυνάτης ύπαρξης που τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από μία ψυχικά διαταραγμένη, σατανική γυναίκα που μπορεί να φτάσει μέχρι και στο φόνο. Πάντως, ο συγγραφέας του έργου Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης είναι απαισιόδοξος για το μέλλον της, ομολογώντας πως για εκείνον η Ρίκα «Είναι μια ψυχή που έχει εκτροχιαστεί˙ και μια τέτοια ψυχή είναι πιθανό, εξαιτίας ακριβώς αυτού του εκτροχιασμού, να βρεθεί άξαφνα σε καλύτερη πορεία από τις άλλες ψυχές - όσες βαδίζουν ήσυχες-ήσυχες πάνω στις ράγες. Αλλά αυτή την εκδοχή θα μπορούσε να τη σκεφτεί κάποιος άλλος, όχι εγώ».

Αγγελική Μπιλλίνη

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.