18/08/2019 05:13:15
23.11.2009

Τα γεγονότα

Ημέρες και νύχτες Ιαπωνίας

Αν βάλουμε στο τραπέζι τις μεγάλες χώρες του κόσμου μια προς μια θα συνειδητοποιήσουμε ότι η Ιαπωνία εξακολουθεί να είναι για τους περισσότερους Έλληνες ένα εξωτικό αίνιγμα. Πάντα υπήρχαν ευκαιρίες για να έρθουμε λίγο πιο κοντά, αλλά τις αφήσαμε και πήγανε χαμένες. Κοιτάξτε τη «μόδα» του γιαπωνέζικου σινεμά στα σινεφίλ στέκια του τέλους της δεκαετίας του ’70, θυμηθείτε τη μανία με το σούσι, το σουξέ του «Χαμένοι στη μετάφραση», το λογοτεχνικό «άστρο» του Χαρούκι Μουρακάμι. Δεν είναι για θάνατο και στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε πολλές δικαιολογίες: τη γεωγραφική απόσταση, τη δική μας (φασαριόζικη, εξωστρεφή) ιδιοσυγκρασία, τη δική τους (λεπτεπίλεπτη, εσωστρεφή) ψυχοσύνθεση. Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί που κάποιες φορές, όχι πολύ συχνά, τέμνονται. Όπως σε αυτήν τη ξεχωριστή «Εβδομάδα Ιαπωνίας» που φιλοξενείται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο της σειράς «Γέφυρες». Σκεφτείτε ένα μεγάλο αφιέρωμα στο σύγχρονο πρόσωπο της Ιαπωνίας, στις παραστατικές τέχνες, στη μουσική και την αρχιτεκτονική, με πολλές παράλληλες εκδηλώσεις. Η αρχή γίνεται στις 22 Νοεμβρίου με μια διάλεξη του αρχιτέκτονα Kένγκο Κούμα, του διάσημου ιάπωνα αρχιτέκτονα με την ιδιαίτερη οπτική, που χαρακτηρίζεται από την απόπειρα συγκερασμού των σύγχρονων τάσεων με την εικαστική παράδοση της γενέτειράς του. Τη διάλεξη συνοδεύει έκθεση με έργα του Κένγκο Κούμα (μέχρι τις 28 του μηνός) και στο πλαίσιό της διοργανώνονται συναντήσεις Ελλήνων και Ιαπώνων νέων αρχιτεκτόνων, καθώς και εργαστήρια για φοιτητές αρχιτεκτονικής. Το ίδιο βράδυ συναυλία του Tokyo Ensemble με σολίστ τη σοπράνο Μαρία Αλθέα Παπούλια. Το Σύνολο, υπό τον Ζόζι Χάτορι, θα ερμηνεύσει έργα Τακεμίτσου, Τέιλορ, Μότσαρτ και Ντβόρζακ. Μια ημέρα μετά οι ταλαντούχοι νέοι μουσικοί του Ergon Ensemble (Μουσικό Σύνολο του Φεστιβάλ Παξών – Συνεργασία με τη Μουσική Ακαδημία Ensemble Modern/IEMA) εστιάζουν σε μια σειρά έργων σύγχρονων ιαπώνων συνθετών. Στις 24 Νοεμβρίου συναντάμε τον διάσημο σύγχρονο ιάπωνα συνθέτη Γιόρι-Άκι Ματσουντάιρα, ο οποίος στην πορεία της πολυετούς συνθετικής του δημιουργίας προσπαθεί να δημιουργήσει ένα νέο μουσικό σύστημα παράλληλο, αλλά ταυτόχρονα ανεξάρτητο από την ευρωπαϊκή και αμερικανική σύγχρονη μουσική. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εμφανίσεις του Ελληνικού Συγκροτήματος Σύγχρονης Μουσικής (24, 25/11), υπό τη μουσική διεύθυνση του Θόδωρου Αντωνίου, με έργα 12 νέων ταλαντούχων ελλήνων συνθετών εμπνευσμένα από τη σχέση της Ανατολής με τη Δύση, ενώ στις 26 Νοεμβρίου έργα των Τόρου Τακεμίτσου, Γιόρι-Άκι Ματσουντάιρα, Λούκας Φος, Γιάννη Χρήστου, Έλιοτ Κάρτερ, καθώς και μία παραγγελία του ΟΜΜΑ στον Δημήτρη Μαραγκόπουλο («Δυτικά του Τόκιο»), σε πρώτη εκτέλεση. Στον χώρο των παραστατικών τεχνών, παρουσίαση-διάλεξη για το Σύγχρονο Ιαπωνικό Θέατρο με ομιλητές τους καθηγητές: Eichiro Hirata, από το Πανεπιστήμιο Keio του Τόκιο, Χανς-Τις Λέμαν, από το Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης και τη θεατρολόγο Ελένη Βαροπούλου, στις 25 Νοεμβρίου. Στις 25 και στις 26 Νοεμβρίου εξάλλου έρχεται στην Αθήνα ένα από τα δυναμικότερα χοροθεατρικά συγκροτήματα της σύγχρονης Ιαπωνίας, που ακροβατεί ανάμεσα στις διδαχές της Πίνα Μπάους και την αισθητική του Μπομπ Ουίλσον, το χοροθέατρο Dumb Type του Κυότο. Στις 27 παράσταση του παραδοσιακού κουκλοθέατρου «Shinnai Jooruri & Ηachioji Κuruma Νingyo», ενώ το διάστημα 22-28 Νοεμβρίου σημειώστε μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων: έκθεση και μπαζάρ ιαπωνικών βιβλίων σε συνεργασία με τη Λέσχη του Δίσκου, το θέαμα εικονικής πραγματικότητας Toppan, την ημέρα παρουσίασης και γευσιγνωσίας του παραδοσιακού γιαπωνέζικου ποτού σάκε και μια εισαγωγή στη λεπτεπίλεπτη τέχνη της ιαπωνικής ανθοδετικής.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Χορταστικός Κούνδουρος

Ο Νίκος Κούνδουρος θεωρείται ένας από τους «πατριάρχες» του σύγχρονου ελληνικού σινεμά κι αν η επαφή σας με το έργο του παρουσιάζει κενά, έρχεται ένα μεγάλο, χορταστικό αφιέρωμα στον σημαντικό αυτό έλληνα κινηματογραφιστή, που περιλαμβάνει φωτογραφική έκθεση (20.11-6.12), την έκδοση ενός λευκώματος (συνοδεύει την έκθεση) και δύο διαφορετικούς κύκλους προβολών. Ο πρώτος στο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, με τρεις ανέκδοτες ταινίες του Νίκου Κούνδουρου (27-29/11), βασισμένες σε κλασικά θεατρικά έργα κι ο δεύτερος στη νέα έδρα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, στην Ιερά Οδό (26/11-1/12), καθώς και στο Μουσείο Γ. Γουναρόπουλου, στου Ζωγράφου (28/11-16/1), όπου θα προβληθούν οι περισσότερες από τις ταινίες της φιλμογραφίας του Κούνδουρου. «Ονόμασα "Stop Carré" αυτή την έκθεση, με την ελπίδα πως ο αναγνώστης-θεατής θα θελήσει να πατήσει κάποιο αόρατο κουμπί και να βάλει σε κίνηση τις εικόνες που βλέπετε σήμερα ακίνητες στους τοίχους ενός φιλόξενου μουσείου», σημειώνει ο Νίκος Κούνδουρος. Το λεύκωμα συνοδεύει την έκθεση αφήνοντας στην επιλογή του θεατή να προεκτείνει τον χρόνο μιας σχετικά σύντομης επίσκεψης στο μουσείο, ξαναβρίσκοντας μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου το φανταστικό ταξίδι της εικόνας παγιδευμένης από τα μικρά, μεγάλα ή ακόμα πιο μεγάλα συμβατικά σχήματα. Το Μουσείο Γ. Γουναρόπουλου θα πραγματοποιήσει επίσης ομιλίες γύρω από το έργο του Κούνδουρου, το πρόγραμμα των οποίων θα ανακοινωθεί πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Το σαβουάρ βιβρ του 19ου αιώνα

Η «Βεγγέρα» γράφτηκε το 1894 και ο τίτλος της παραπέμπει σε παλιό έθιμο κοινωνικοποίησης ανάμεσα στους κατοίκους των χωριών. Η ομάδα Κανιγκούντα –μας έχει συστηθεί στο παρελθόν με τις παραγωγές «Ηλέκτρα», «Η βοσκοπούλα» και «Γένεσις Νο 2»– ανεβάζει στο Εθνικό το έργο του Ηλία Καπετανάκη, κοιτώντας με σύγχρονη ματιά αυτή τη μονόπρακτη κωμωδία του 19ου αιώνα. Με αφορμή ένα συνοικέσιο, η οικογένεια Στενού επισκέπτεται απρόοπτα την οικογένεια Νερουλού, αλλά η κατά τα φαινόμενα καθωσπρέπει κοινωνική συναναστροφή μεταξύ όλων καταλήγει σε ένα μεγάλο φιάσκο, μετά από μια σειρά έντονων παρεξηγήσεων. Το κείμενο του Καπετανάκη, διαχρονικό και διεισδυτικό, σατιρίζει με καυστικό χιούμορ τον καθωσπρεπισμό, επιχειρεί μια ανάλυση σε βάθος στην ανοησία της τότε μικροαστικής τάξης της Αθήνας, αποφεύγοντας κάθε ίχνος διδακτισμού. Οι ήρωές του, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της παράστασης Γιάννη Λεοντάρη, δεν θέλουν να είναι αυτοί που είναι, δεν θέλουν να βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, δεν θέλουν να μιλούν όπως μιλούν, αλλά δεν ξέρουν ωστόσο να είναι κάτι άλλο. Η οικογενειακή εστία μετατρέπεται εδώ σε «άσυλο» γελοίων προσώπων, με τη βλακεία, την ασημαντότητα, τη χυδαιότητα και τη βία να κυριαρχούν. Για τη «Βεγγέρα», που κάνει πρεμιέρα στις 20 Νοεμβρίου (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας), με πρωταγωνιστές τους Δημήτρη Αγαρτζίδη, Θανάση Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Κεχαγιόγλου, ο σκηνοθέτης διευκρινίζει: «Ακολουθούμε τον Καπετανάκη και επιχειρούμε τη γελοιογράφηση του κενού. Ο τόπος της Βεγγέρας είναι ένα περιβάλλον θορυβώδους μοναξιάς, όπου τα αληθινά συναισθήματα ασφυκτιούν μέσα στα ψεύτικα ενδύματα των ανθρώπων. Ένα τσίρκο με κλόουν και γκαγκς. Μια παράσταση στιγμιαία».

Αγγελική Μπιλλίνη

Άνθρωποι βουβοί και μόνοι

Αυτά τα ομοιόμορφα, αμίλητα ανθρωπάκια, τα απρόσωπα πλήθη με τις ριγέ ή καρό, ασπρόμαυρες ή έγχρωμες ενδυμασίες, με τα αστεία καπελάκια, σε διάταξη ή αντιπαράσταση, μετωπικά, με πλάτη ή προφίλ προς τον θεατή, όλοι κάπου τα έχουμε δει. Μέχρι και καρέκλες στους σταθμούς του Μετρό έχουν γίνει. Μετά θάνατον του καλλιτέχνη, βεβαίως! Εν προκειμένω του Γιάννη Γαΐτη. Ενός εξαιρετικά ευρηματικού δημιουργού, που σημάδεψε τη μεταπολεμική ελληνική τέχνη αν και έφυγε νωρίς, το 1984, πριν προλάβει να δει και να αναπαραστήσει την παγκοσμιοποιημένη, πλέον, ομοιότητά μας, πριν προφτάσει να σατιρίσει ακόμα πιο πικρά τη νεοελληνική μας τηλεοπτική ομογενοποίηση. Πρόλαβε, όμως, να κάνει πολλά και σημαντικά. Στην Γκαλερί Καλφαγιάν (Χάρητος 11, Κολωνάκι, 24 Νοεμβρίου – 31 Δεκεμβρίου) θα έχουμε την ευκαιρία να θυμηθούμε και να γνωρίσουμε πολλά από τα έργα του Γαΐτη, να αντιμετωπίσουμε τους (όχι και τόσο) παραμορφωτικούς «καθρέφτες» της καθημερινής μας παράνοιας. Γιατί αυτά τα ανθρωπάκια είμαστε εμείς, όλοι μας, βουβοί μέσα στη μοναξιά μας, κρυμμένοι μέσα στην ανωνυμία μας, ασφαλείς μέσα στη σιωπή μας, εν χορώ πορευόμενοι για να αποκρύψουμε και να ξορκίσουμε τη μοναδικότητά μας που αντί για ευλογία την εκλαμβάνουμε ως κατάρα. Κάποιες φορές, όμως, τολμούμε να ξεχωρίσουμε από το πλήθος, να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη να στηρίξουμε σαν Κούροι τον Παρθενώνα, να απειλήσουμε με περίστροφα στο χέρι τον Δημιουργό, να χορέψουμε Ταγκό, να βγάλουμε φτερά, να ανοίξουμε το Κουτί της Πανδώρας, να θηλάσουμε τις Αφροδίτες μας, να Καταλύσουμε την Εξουσία, να Καταλάβουμε τους Αυτοκινητόδρομους, να Κηδέψουμε τη Ζωγραφική, να κουβαλήσουμε το φέρετρο του Τσε Γκεβάρα. Και να ξαναχαθούμε μετά, ησύχως και αυτάρεσκα, μέσα στη μάζα.

Γιάννης Κουκουλάς

Μουσική (ποπ) και θέαμα (glam)

Καλομάθαμε με τα μεγάλα σόου στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα, οπότε ας υποδεχθούμε ένα ακόμα. Το «Pandemonium Tour» των Pet Shop Boys. Το κλασικό ποπ ντουέτο από τη Βρετανία εμφανίζεται αύριο στο εκθεσιακό κέντρο Metropolitan Expo, στην Αθήνα (δίπλα στο αεροδρόμιο) και το Σάββατο στο γήπεδο μπάσκετ του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Μουσική (ποπ) και θέαμα (glam). Βέβαια, εδώ, στην περίπτωση των Pet Shop Boys δηλαδή, τα τραγούδια κρατούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Με την εικόνα να έπεται. Τόσα χρόνια καριέρας και τόσες επιτυχίες δεν λησμονούνται. Ωστόσο, δίπλα στον άρτο είναι απαραίτητο και το θέαμα. Το σόου λοιπόν σχεδίασε η διάσημη σκηνογράφος Ες Ντέβλιν που έχει συνεισφέρει τα φώτα της σε συναυλίες του Κέινι Γουέστ, των Muse ή της Λέιντι Γκάγκα. «Oι Pet Shop Boys εμπνεύστηκαν την Pandemonium Tour από τα βιτρό παράθυρα του γερμανού καλλιτέχνη Γκέρχαρτ Ρίχτερ. Από κει προέκυψε το εξώφυλλο του άλμπουμ «Yes» με τα πολύχρωμα τετράγωνα και έτσι δημιουργήθηκε το κόνσεπτ με τους κύβους» λέει. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, «το φαντασμαγορικό σκηνικό αποτελείται από 140 κύβους φτιαγμένους από πεπιεσμένο χαρτί, 50 από τους οποίους αιωρούνται, ενώ οι υπόλοιποι δημιουργούν τοίχους, σκάλες και γεωμετρικά σχήματα πάνω στη σκηνή». Αυτή είναι η τρίτη φορά που θα τους δούμε live στην Ελλάδα. Αλλά τώρα που το συγκρότημα περνάει μια δεύτερη περίοδο νιότης, όπως και οι άλλοι βετεράνοι της σειράς τους άλλωστε, τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά. Με περισσότερη σαφώς λάμψη.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Το ουρλιαχτό της Ντιαμάντα

Την τελευταία φορά που είδαμε live την Ντιαμάντα στο Παλλάς πέρυσι τον Μάιο το σκηνικό μέσα στο θέατρο είχε ως εξής: Καταρχάς ήταν όλοι μαυροφορεμένοι. Άνδρες και γυναίκες. Ή, μάλλον, γκέι και γυναίκες, αφού οι άνδρες αποτελούσαν είδος προς εξαφάνιση στη συγκεκριμένη συναυλία. «Βρε, εδώ είναι όλοι γκέι» λέω σε έναν γνωστό μου δίπλα, επίσης γκέι. «Εσένα νομίζεις περιμέναμε να μας το πεις» μου απαντάει χωρίς καν να με κοιτάξει. Η Ντιαμάντα Γκαλάς είναι ένα από τα πιο δημοφιλή gay icons. Δεν ξέρω γιατί. Με τους οπαδούς της να παρουσιάζονται αντίστοιχα σκοτεινοί, πεσιμιστές και goth, όπως και το ίνδαλμά τους. Το οποίο, για όσους δεν το γνωρίζουν, αντί να τραγουδάει ουρλιάζει. Στην κυριολεξία όμως. Μακρόσυρτα ουρλιαχτά κάθε είδους, κάθε χροιάς και κάθε χρονικής διάρκειας, σε μάξιμουμ ένταση. Βγαίνεις από τη συναυλία της και αναζητάς απεγνωσμένα την απόλυτη σιωπή ώστε να ισορροπήσεις. Όχι πως το ουρλιαχτό της δεν είναι γοητευτικό μερικές φορές. Είναι. Και κάποιες μάλιστα από τις διασκευές της σε γνωστά κομμάτια είναι κι εμπνευσμένες. Απλώς δεν είναι για πολύ, δεν αντέχεται δηλαδή για αρκετή ώρα. Να δούμε αν αυτή τη φορά, στις 24 Νοεμβρίου στο Παλλάς, θα παρουσιάσει και κανένα περίεργο σόου. Παλιότερα στον Λυκαβηττό είχε βγει στη σκηνή γυμνόστηθη και με αίματα. Εκπληκτικής αισθητικής εικόνα. Και, φυσικά, για να τιμήσει την ελληνική της καταγωγή –οι ρίζες της χάνονται κάπου στην Σπάρτη– θα τραγουδήσει και ρεμπέτικα. Το «Καίγομαι» του Σταύρου Ξαρχάκου. Καλύτερα να μην το πει βέβαια έτσι όπως το κατακρεουργεί...

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Το λίφτινγκ του Μίκι

Επί δεκαετίες η Ντίσνεϊ κρατούσε το σπουδαιότερο δημιούργημά της, τον Μίκι Μάους, μακριά από κάθε αλλαγή. Λογικό, αν σκεφθεί κανείς ότι το δημοφιλέστερο ποντίκι του κόσμου τής αποφέρει ετησίως 5 δισ. δολάρια. Οι καιροί όμως άλλαξαν και ο Μίκι κατέληξε να γίνει μάλλον ένα εμπορεύσιμο είδος και λιγότερο το ποντίκι που όλοι αγαπούσαν. Έτσι αποφάσισε να του κάνει ένα μικρό λίφτινγκ, όχι μόνο στο σχέδιο αλλά και στον χαρακτήρα. Ο Μίκι του μέλλοντος θα εμφανιστεί το επόμενο φθινόπωρο στο βιντεοπαιχνίδι της Nintendo «Epic Mickey». Πλέον δεν θα είναι ο αψεγάδιαστος ήρωας που όλοι γνωρίζαμε, αλλά λίγο πιο εριστικός και πανούργος. Η υπόθεση του παιχνιδιού περιστρέφεται γύρω από τη δημιουργία του Μίκι, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη θρυλική ταινία «Steamboat Willie» του 1928. Εκεί, στη «χώρα των χαμένων καρτούν», ζουν ξεχασμένοι χαρακτήρες της Ντίσνεϊ. Αρχηγός είναι ο Όσβαλντ, το Τυχερό Κουνέλι, ένας χαρακτήρας που η εταιρεία δημιούργησε το 1927, αλλά εγκατέλειψε εξαιτίας μιας διαμάχης με την Universal. Στο παιχνίδι, ο Όσβαλντ θυμώνει με τον Μίκι που του έκλεψε τη δόξα. Η Ντίσνεϊ όμως σκέφτεται να επανεξετάσει και τον τρόπο που ο Μίκι περπατά και μιλά ή που «επικοινωνεί» με τους νεαρούς θαυμαστές του στο Ίντερνετ. Οι ιθύνοντες θα φροντίσουν ώστε το νέο πρόσωπό του να είναι ιδιαίτερα αγαπητό και στην τεράστια αγορά της Κίνας, όπου θα ανοίξει ένα θεματικό πάρκο έπειτα από 20 χρόνια διαπραγματεύσεων. Προς το παρόν αγωνιούν για το πώς η νέα γενιά, η οποία ζει με την τεχνολογία, θα δεχθεί το βιντεοπαιχνίδι, ώστε να προχωρήσουν. Όλοι παραδέχονται ότι είναι τεράστιο ρίσκο. Οι μειωμένες πωλήσεις όμως δεν τους αφήνουν άλλα περιθώρια.

Ελίνα Μπέη

Οι μποέμ της Νέας Υόρκης

Τον Γιώργο Καπουτζίδη τον λάτρεψε το κοινό στο «Παρά πέντε» και τον απόλαυσε στην Eurovision. Αν σας έλειψε το κωμικό του ταλέντο, τότε καλά θα κάνετε να έχετε υπομονή. Αυτή τη φορά καταπιάνεται με Πουτσίνι. Και επειδή ο ρόλος του σκηνοθέτη όπερας μάλλον δεν θα του ταίριαζε, ιδού τι εννοούμε: ο νεαρός δημιουργός υπογράφει την απόδοση κειμένου στο μιούζικαλ «Rent». Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή μιούζικαλ του εξωτερικού και θα κάνει πρεμιέρα στις 19 Νοεμβρίου στο Θέατρο Χώρα (Σκηνή Νέα Χώρα), σε σκηνοθεσία Θέμιδας Μαρσέλλου. Το έργο του Τζόναθαν Λάρσον βασίζεται στην όπερα «Μποέμ» του Πουτσίνι. Είναι ένα έργο που εκφράζει τα προβλήματα, τα αδιέξοδα, τις αγωνίες και τα όνειρα μιας γενιάς, συγκεκριμένα της τελευταίας εικοσαετίας. Είναι ένα ροκ μιούζικαλ, με πρωταγωνιστές μια παρέα περιθωριακών που ζουν στο Village της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’90, ακροβατώντας ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Το έργο έκανε πρεμιέρα το 1996, εκατό ακριβώς χρόνια μετά την παρουσίαση της «Μποέμ». Αφού κέρδισε μεταξύ άλλων και βραβείο Τόνι, κατέβηκε έπειτα από 12 χρόνια και έγινε το έβδομο μακροβιότερο έργο στην ιστορία του Μπρόντγουεϊ. Και μια τραγική λεπτομέρεια: ο Λάρσον δεν πρόλαβε να δει την επιτυχία του έργου του. Πέθανε ξαφνικά από ανεύρισμα αορτής μια μέρα πριν ανέβει το έργο και λίγες ώρες αφότου έδωσε την πρώτη και τελευταία του συνέντευξη στους «New York Times». Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Αργύρης Αγγέλου, Πάνος Μουζουράκης / Ησαΐας Ματιάμπα (σε διπλή διανομή), Άντα Λιβιτσάνου, Αντιγόνη Ψυχράμη/ Νατάσα Καρακατσάνη (σε διπλή διανομή), Μίνως Θεοχάρης, Λίνα Εξάρχου κ.ά.

Ελίνα Μπέη

Η ψυχοπαθολογία της αγάπης

Όλα για τον έρωτα! Και η ψυχή και το σώμα. Μόνο που κι αν η ψυχή παραμένει πιστή, το σώμα συχνά αναρριγεί για άλλες ψυχές. Το ανόσιο (;) παιχνίδι επαναλαμβάνεται, το ίδιο και το ίδιο εδώ και αιώνες, από τότε που υπάρχουν άνθρωποι. Και εμπνέει τον ποιητή Ούγκο φον Χόφμανσταλ και τον συνθέτη Ρίχαρντ Στράους σε ένα από τα αριστουργήματα του μελοδράματος. Στην «Αριάδνη στη Νάξο» η επώνυμη ηρωίδα, εγκαταλειμμένη από τον Θησέα ζει για να ανακαλεί την ανάμνησή του. Κλείνοντας τα αυτιά της στις προτροπές της πιο γήινης Τσερμπινέτα, να ερωτευθεί κάποιον άλλο, να απατήσει τον άπιστο, να γλεντήσει τη ζωή της. Και θα γινόταν σύμβολο της γυναικείας καρτερίας και πίστης αν ξαφνικά δεν εμφανιζόταν μπροστά της ο Βάκχος. Ο άλλος άνδρας. Ή η «απεικόνιση», σε άλλο σώμα, του προδότη Θησέα; Όπως κι αν έχει, η Αριάδνη πέφτει στην αγκαλιά του. Και από γυναίκα μαραμένη, παραδομένη στον θρήνο, ξαναγίνεται το θηλυκό το ερωτευμένο, το εκστατικό μπροστά στο θαύμα της ζωής. Το λιμπρέτο, ένας κήπος συμβολισμών. Η μουσική, μια θάλασσα συναισθημάτων, ένα ταξίδι από την ανεμελιά ως τη συντριβή, αλλά και από τον θάνατο στη ζωή. Την όπερα παρουσιάζει η Εθνική Λυρική Σκηνή σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Κάρλο Φελίτσε της Γένοβας και το Ίδρυμα Όπερας του Οβιέδο, στις 21, 22, 25, 27 και 28 Νοεμβρίου. Μουσική διεύθυνση: Τζοβάνι Πάκορ. Σκηνοθεσία - σκηνικά - φωτισμοί: Φιλίπ Αρλό. Κοστούμια: Άντρεα Ούμαν. Με τους: Χούι Χε, Τζούλια Σουγλάκου (Αριάδνη), Βασιλική Καραγιάννη, Συρανούς Τσαλικιάν (Τσερμπινέτα), Γκέρχαρντ Ζίγκελ, Βαγγέλη Χατζησίμο (Βάκχο), Τζένιφερ Μπόργκι (Συνθέτη).

Χαρά Αργυρίου

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.