01/06/2020 12:58:38
2.5.2011

''Trocks'': Κλασικό μπαλέτο με χιούμορ

''Trocks'': Κλασικό μπαλέτο με χιούμορ - Media

Συνέντευξη στη Δώρα Αμαραντίδου

‘’Σοβαροί είμαστε, σοβαροφανείς αρνούμαστε να γίνουμε. Εστιάζουμε σ’ αυτά τα στοιχεία της τέχνης μας που κάποιος θα μπορούσε να ονομάσει ως ¨παιδικές αρρώστιες¨ του κλασικού χορού’’ αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής των ‘’Trocks’’, Τόρι Ντόμπριν στο ‘’ΠONTIKI Art’’, για να… εξηγείται και να μην παρεξηγείται από κάποιους αυστηρούς θεατές- λάτρεις του κλασικού μπαλέτου. Διότι η ομάδα ‘’Les Ballets Trockadero de Monte Carlo’’ ή απλώς ‘’Trocks’’ έχει το ταλέντο και την αντοχή να ρίχνει κάποια στερεότυπα του κλασικού μπαλέτου, βγάζοντας χιούμορ, χωρίς να επιτίθεται στην τέχνη του χορού αλλά στην επικρατούσα νοοτροπία του χορευτή-στρατιώτη. Αυτή την σατυρική στάση των Trocks έχει επικροτήσει μεγάλη μερίδα του ελληνικού κοινού κατά τις προηγούμενες εμφανίσεις τους στη χώρα μας, όπου και ξανάρχονται: Στις 10 και 11 Μαΐου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στις 14 Μαΐου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. 

Πώς ξεκίνησε η αρχική ιδέα για τη σύσταση των Trocks; Απλώς θεωρούμε ότι ο κλασικός χορός έχει μία θέση στον κόσμο του χιούμορ. Αποφασίσαμε να είμαστε μόνον άνδρες, επειδή το γυναικείο σώμα, με την απλότητα και την πλαστικότητά του, φθάνει με φυσικότητα στην υπερβολή κι έτσι δεν τονίζει το αστείο της υπόθεσης. Αντίθετα το ανδρικό σώμα, ειδικά όταν υποκρίνεται το γυναικείο, εκφράζει απόλυτα την κωμική πλευρά, γιατί αναγκάζεται να ξεπεράσει τα όριά του.

Από πού αντλείτε έμπνευση για αυτή την αιρετική στάση απέναντι στο κλασικό μπαλέτο; Καταρχήν δεν πιστεύω ότι είναι μία αιρετική στάση. Πρωτότυπη ναι αλλά όχι αιρετική. Για παράδειγμα, πόσο αιρετικό είναι να παίζουν άνδρες ηθοποιοί γυναικείους ρόλους στο θέατρο, κάτι που συνηθίζεται στην Ελλάδα ειδικά στις κωμωδίες του Αριστοφάνη; Φαντάζομαι πως μ’ αυτόν τον τρόπο δεν υπονομεύεται ένα θεατρικό έργο, αντίθετα κάποιες φορές φωτίζονται έτσι πιο έντονα κάποια ουσιώδη στοιχεία του. Όσο για εμάς, εμπνεόμαστε από την περίφημη «σοβαροφάνεια» του κλασικού χορού. Η λέξη αυτή, από μόνη της προδίδει την αστεία πλευρά που κρύβει. Ξέρετε κάτι; Στις πρόβες των έργων, σ’ όλα τα χορευτικά σχήματα παγκοσμίως, πάντα οι χορευτές, πιο ελεύθεροι και χαλαροί απ’ ό,τι στη σκηνή, αστειεύονται με τις στρεβλώσεις της τέχνης μας. Εμείς απλά αποφασίσαμε να το κάνουμε και επί σκηνής.

Πόσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί η σάτιρα μέσα απ’ το κλασικό χορό, χωρίς να βγαίνει από τα όριά της; Είναι ζήτημα προσέγγισης. Εμείς εκτελούμε τις χορογραφίες με συνέπεια και επαγγελματισμό. Αν απουσίαζαν κάποιες στιγμές γέλιου, ο θεατής θα απολάμβανε απλά, μία καλή παράσταση κλασικού μπαλέτου. Δεν κοροϊδεύουμε, δεν παρωδούμε τον κλασικό χορό. Σοβαροί είμαστε, σοβαροφανείς αρνούμαστε να γίνουμε. Εστιάζουμε σ’ αυτά τα στοιχεία της τέχνης μας που κάποιος θα μπορούσε να ονομάσει ως «παιδικές αρρώστιες» του κλασικού χορού. Τις ίντριγκες των παρασκηνίων, τη ζήλια, τη ματαιοδοξία, τα λάθη, τους τραυματισμούς, τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες του κόσμου μας, που συνήθως μένουν αθέατες για το κοινό. Αυτό γίνεται με εκλεπτυσμένο χιούμορ και όχι με κάποια ισοπεδωτική διάθεση. Αυτήν τη διαφορά ο κόσμος την καταλαβαίνει. Γι’ αυτό και το κοινό μας το αποτελούν άνθρωποι κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, οικογένειες και παιδιά. Το πιο φανατικό μας όμως είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι του χορού. Σπουδαστές και επαγγελματίες. Φαντάζομαι πως δεν είναι τυχαίο.

Γιατί εστιάζεστε στο κλασικό χορό και όχι σε άλλο είδος; Επειδή προερχόμαστε από τον κλασικό χορό αλλά και γιατί αυτό το είδος ήταν πάντα πιο στυλιζαρισμένο, άρα επιδέχεται και περισσότερο την κριτική, τη σάτιρα και τον αυτοσαρκασμό. Βέβαια τελευταία αρχίσαμε να ασχολούμαστε και με άλλα είδη, όπως κάναμε σε μία πρόσφατη παράστασή μας με το ισπανικό φλαμένκο.

Ποιους χορευτές ή χορεύτριες έχετε ως πρότυπα; Ο κάθε χορευτής ξεχωριστά έχει το δικό του πρότυπο, οπότε μάλλον θα χρειαζόταν εδώ μία ψηφοφορία. Σαν ομάδα όμως, έχουμε ασχοληθεί ιδιαιτέρως με κάποιες ιστορικές μορφές του χορού, όπως ο Μπαρίσνικοφ και η Πλισέτσκαγια που μάλιστα έχουν χορέψει μαζί μας. Ειδικά ο «Θάνατος του Κύκνου», όπως τον χόρευε ανεπανάληπτα η μεγάλη Μάγια Πλισέτσκαγια, είναι το πιο διάσημο κομμάτι μας και δεν λείπει ποτέ από το ρεπερτόριό μας.

Ποιες είναι οι επιπλέον δυσκολίες ή και ευκολίες που αντιμετωπίζετε για την παρουσίαση χορογραφιών, στημένων για γυναικεία σώματα; Η μοναδική ευκολία νομίζω πως είναι η διάθεσή μας να κάνουμε καλά αυτό που κάνουμε. Οι δυσκολίες είναι πολλές, από τυπικές όπως το να μην βρίσκουμε στην αγορά πουέντ νούμερο 45, έως πολύ ουσιαστικές, όπως το να μπορέσεις να ανέβεις και να χορέψεις πάνω σ’ αυτές τις πουέντ. Οι άνδρες χορευτές έχουν μεν κλασική παιδεία αλλά δεν εκπαιδεύτηκαν από μικροί για να χορεύουν μ’ αυτόν τον τρόπο. Η διαδικασία είναι άκρως επίπονη.

 Ποιο είναι το περιεχόμενο των παραστάσεών σας στην Ελλάδα; Ερχόμαστε με ανανεωμένο ρεπερτόριο. Θα χορέψουμε σκηνές από Go for Barocco, Raymonda’s Wedding, Les Sylphides και Pas de Deux που δεν έχουμε παρουσιάσει ξανά στην Αθήνα. Μόνον ο «Θάνατος του Κύκνου» θα παρουσιασθεί ξανά, γιατί αυτός δεν λείπει ποτέ.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.