23/01/2019 02:37:40
30.11.2009

Θέατρο: Ο έρωτας των ποιημάτων

Ο Δημήτρης Λιγνάδης αφουγκράζεται τους συνδαιτυμόνες του πλατωνικού «Συμποσίου» στη σκηνή του Θεάτρου Θησείον

«Πάρε τη λέξη μου, δώσ’ μου το χέρι σου». Στον στίχο του Ανδρέα Εμπειρίκου συνοψίζει ο Δημήτρης Λιγνάδης την άποψη της παραγωγής «Συμπόσιον (Ένα). Περί έρωτος» που φέρει την υπογραφή του. Μετά από τετραετή συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, ένα θέατρο μέσα στο οποίο ανδρώθηκε, περνά σε μια άλλη καλλιτεχνική φάση και συνεργάζεται με το Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες, λέγοντας «μόνο ποιήματα». Η παράσταση στηρίζεται σε δύο πυλώνες: «στον “δικό μου” Πλάτωνα και στην ποίηση που αγαπώ». Ανοίγει με Ελύτη, το «Δώρο ασημένιο ποίημα». Και με Ελύτη κλείνει, από το «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου»: «Όλα χάνονται. Του καθενός έρχεται η ώρα. Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα». Με τον άξονα «περί έρωτος», στη σκηνή θα είναι ο Σωκράτης και έξι εταίροι του, φίλοι και μαθητές του. Όπως εξηγεί ο σκηνοθέτης: «Προσπάθησα “ακουμπώντας” στους συνδαιτυμόνες του πλατωνικού “Συμποσίου” και χρησιμοποιώντας τους αγαπημένους μου ποιητές με τους οποίους μεγάλωσα, τους γνώρισα ή τους ανακάλυψα μόνος μου και που ήρθαν να “προλογίσουν” ή να “σφραγίσουν” τις πράξεις μου, να μιλήσω περί έρωτος μέσα από τα στόματα και τα σώματα έξι νέων ηθοποιών και μιας γυναίκας». Θέτει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο τραπέζι τους την έννοια του έρωτα και βλέπουμε πώς τον εκφράζουν, πώς τον «μιλάνε» οι νέοι αυτοί μέσα από τα συγκεκριμένα ποιήματα. «Δεν είναι ούτε μια φιλοσοφική, ούτε μια φιλολογική παράσταση. Δεν θα δούμε φυσικά αυτούσιους τον Αλκιβιάδη, τον Φαίδρο, τον Σωκράτη, τον Σολωμό, τον Δροσίνη, τον Εμπειρίκο, αλλά κάποιους... “αντ’ αυτών”», τονίζει. Επέλεξε έναν σκελετό απλό και συμβολικό. Ο δάσκαλος Σωκράτης έχει αποχωρήσει, ίσως και να έχει πεθάνει, βρίσκεται όμως ανάμεσά τους, ωσεί παρών και καθοδηγεί τους νέους μαθητές του να εκφραστούν ελεύθερα, απενοχοποιημένα για το ερωτικό ζητούμενο μέσα από τα ποιήματα. Γι’ αυτό και στην παράσταση επικρατεί μια πένθιμη μπεκετική ατμόσφαιρα, η οποία φυσικά ανατρέπεται. «Θα έλεγα ότι είναι μια περίεργη, άχρονη ξαγρύπνια ενός νεκρού. Ποιοι είναι αυτοί που τον ξαγρυπνάνε; Ποιο είναι το “σώμα” του νεκρού; Ποιος είναι ο αληθινά νεκρός; Ο λόγος; Η ποίηση; Οι ζωντανοί νέοι; Ή η εποχή στην οποία ζούμε; Γιατί αυτά τα ερωτήματα; Ο Σαχτούρης θα απαντούσε: “Δεν έχει κόκκινη απάντηση. Το γιατί είναι μια μεγάλη έλλειψη. Κάτι σαν τάφος”», καταλήγει. * Παίζουν: Δ. Λιγνάδης, Β. Μπουλουγούρης, Γ. Χαριτοδιπλωμένος, Γ. Παναγόπουλος, Γ. Χριστοδούλου, Γρ. Ποιμενίδης, Σ. Εσκενάζυ, Β. Κατρίτσης. Στο Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες, προγραμματισμένη πρεμιέρα: 27 Νοεμβρίου.

Χαρά Αργυρίου

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.