17/11/2018 22:29:05
30.11.2009

Cine Ποντίκι

District 9

Η επιστημονική φαντασία αποτελούσε πάντα το πιο κατάλληλο υπόβαθρο για την κοινωνική αλληγορία. Με αυτό ακριβώς τον τρόπο τη χρησιμοποιεί και το «District 9» του Νιλ Μπλόκαμπ, ενός νεαρού νοτιοαφρικανού σκηνοθέτη που, με τη βοήθεια του Πίτερ Τζάκσον στην παραγωγή, κάνει όχι απλά το πιο εντυπωσιακό ντεμπούτο των τελευταίων χρόνων, αλλά και από τις πιο καίριες και έξυπνες sci fi ταινίες στην ιστορία του είδους. Τοποθετημένο στο μέλλον, είκοσι χρόνια μετά από το σήμερα, σε ένα Γιοχάνεσμπουργκ που δεν δείχνει ιδιαίτερα ελκυστικό ούτε φαίνεται να έχει μάθει από το παρελθόν του, εξιστορεί σχεδόν με ντοκιμαντερίστικο τρόπο την εισαγωγή μιας φυλής εξωγήινων στον τοπικό πληθυσμό. Το διαστημόπλοιό τους στάθηκε πάνω από την πόλη, η έξοδός τους έγινε σχεδόν με το ζόρι, η κοινωνική τους συμπεριφορά είναι κάθε άλλο παρά πολιτισμένη, η μορφή τους θυμίζει γαρίδες και η γλώσσα τους παραμένει ακατανόητη. Είκοσι χρόνια μετά έχουν περιοριστεί σε ένα γκέτο στις φτωχογειτονιές της πόλης και οι αρχές του Γιοχάνεσμπουργκ ετοιμάζονται να τους μεταφέρουν δια της βίας μακριά. Όταν ένας υπάλληλος της εταιρείας που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την μεταφορά θα μολυνθεί από ένα μυστηριώδες μικρόβιο και θα αρχίσει να μεταλλάσσεται γενετικά, το αληθινό πρόσωπο της επιχείρησης και της σχέσης των γήινων με τους ξένους επισκέπτες θα φανερωθεί. Και μόνο η τοποθέτηση της ιστορίας στην πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής και η ύπαρξη της λέξης γκέτο στο παραπάνω κείμενο φέρνει στο νου το απαρτχάιντ, κάτι που είναι απολύτως λογικό και ένας άλλωστε από τους σκοπούς της ταινίας. Το φιλμ του Μπλόκαμπ θέλει να μιλήσει για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, τις απάνθρωπες πολιτικές των μεγάλων επιχειρήσεων, την πολιτική ατζέντα πίσω από τη δράση τους, αλλά το κάνει με τρόπο τόσο έξυπνο και ανατρεπτικό που δεν επιτρέπει ποτέ στις πολιτικές του θέσεις να μεταμορφωθούν σε κήρυγμα. Αντίθετα, κρατώντας το ύφος μιας b movie επιστημονικής φαντασίας, επενδύοντας εξίσου στο σενάριο και τα ειδικά εφέ, φτιάχνει μια περιπετειώδη, χιουμοριστική κι ακόμη και συγκινητική παραβολή, που ικανοποιεί εξίσου τους φαν μιας ταινίας του είδους όσο κι αυτούς που επιθυμούν η έξοδός τους στο σινεμά να περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από απλό θέαμα ή χαβαλέ. Κατόρθωμα σπάνιο, αξιοσημείωτο κι εντυπωσιακό. Σκηνοθεσία: Νιλ Μπλόκαμπ. Πρωταγωνιστούν: Σάρλτο Κόπλεϊ, Τζέισον Κόουπ, Ντέιβιντ Τζέιμς. Χώρα: Νέα Ζηλανδία, Νότια Αφρική. Διάρκεια: 111΄

500 μέρες με τη Σάμερ

Μια ιστορία όπου το αγόρι συναντά το κορίτσι, αλλά όχι μια ιστορία αγάπης όπως προειδοποιεί το φιλμ, το «500 μέρες με τη Σάμερ» είναι μια ρομαντική κομεντί για τους ανθρώπους που εκνευρίζονται με τις ρομαντικές κομεντί. Το φιλμ του Μαρκ Γουέμπ, που προσπαθεί να βρει τον πιο αντισυμβατικό τρόπο να αφηγηθεί μια τυπική ερωτική ιστορία (χωρίς το ζαχαρωμένο τέλος που θα περίμενε κανείς), μπορεί να χρησιμοποιεί μια σειρά από κόλπα για να το καταφέρει, όμως αποδεικνύει πως τελικά ακόμη και στις ρομαντικές κομεντί (ή «δραμεντί» αν προτιμάτε) που θέλουν να ξεφύγουν από την πεπατημένη υπάρχουν μερικά στοιχεία που δεν μπορείς να αφαιρέσεις. Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το πρωταγωνιστικό σου ζευγάρι πρέπει να είναι χαριτωμένο ή ότι πρέπει να ενδιαφέρεσαι για τα όσα θα τους συμβούν. Το φιλμ του Γουέμπ έχει αυτά τα δυο προαπαιτούμενα κερδισμένα από την αρχή, με τον Ντέιβιντ Γκόρντον Λίβιτ και τη Ζόι Ντεσανέλ να δημιουργούν ένα γοητευτικό δίδυμο στην οθόνη, καθορίζοντας με την εμφάνιση, την ηλικία και το μουσικό τους γούστο και το κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία. Οι δυο τους θα γνωριστούν στη δουλειά, θα ερωτευτούν (ο ένας περισσότερο από την άλλη), θα περάσουν μερικές μέρες ευτυχίας και τελικά θα χωρίσουν. Μην ανησυχείτε, δεν σας αποκαλύψαμε το τέλος, διότι το φιλμ του Γουέμπ δεν ακολουθεί τη γραμμική δομή μιας συνηθισμένης ταινίας, αλλά πηδά μπρος και πίσω στον χρόνο, περιγράφοντας στιγμές και συναισθήματα μιας ολόκληρης σχέσης, μία τυχαία μέρα τη φορά. Αυτό δεν είναι το μόνο «αντισυμβατικό» εύρημά της, καθώς ξεχειλίζει από ιδέες που προσπαθούν να την κάνουν διαφορετική, κάτι που πιθανότατα οφείλεται στην προϋπηρεσία του σκηνοθέτη της ως σκηνοθέτη βιντεοκλίπ. Τελικά, οι 500 αυτές μέρες κατορθώνουν ασφαλώς να ξεχωρίζουν, όμως αυτό που τις κάνει αληθινά αξιοπρόσεκτες δεν είναι τα κόλπα της σκηνοθεσίας ή το ύφος μιας indie ταινίας, αλλά η ερωτική ιστορία ανάμεσα στους δύο ήρωες και ο απελευθερωμένος από κλισέ τρόπος που περιγράφει κάτι τόσο γνώριμο όσο το να ερωτεύεσαι, να πληγώνεσαι και να το ξεπερνάς. Σκηνοθεσία: Μαρκ Γουέμπ. Πρωταγωνιστούν: Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Ζόι Ντεσανέλ, Τζέφρι Άρεντ, Κλόι Γκρέις Μόρετζ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 95΄

Ο φανταστικός κόσμος του Δρ. Παρνάσους

Αυτή είναι η τελευταία ταινία που γύρισε ο Χιθ Λέτζερ και που ολοκληρώθηκε με τρεις διαφορετικούς ηθοποιούς να παίζουν το ρόλο του σε τρία διαφορετικά τμήματα της ταινίας, το σενάριο της οποίας όμως είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να δικαιολογεί τις «μεταμορφώσεις». Με τον Τέρι Γκίλιαμ στη σκηνοθεσία κανείς δεν εκπλήσσεται στ’ αλήθεια από το γεγονός ότι το φιλμ θυμίζει κάτι ανάμεσα στον Μινχάουζεν και τους αδελφούς Γκριμ, με το τελικό αποτέλεσμα όμως να γέρνει προς την αποτυχημένη φαντασία του δεύτερου φιλμ παρά την εμπνευσμένη παράνοια του πρώτου. Ο Δρ. Παρνάσους είναι ιδιοκτήτης ενός περιπλανώμενου «τσίρκου» που ανοίγει πόρτες σε άλλες διαστάσεις και που πριν χίλια χρόνια έκανε μια συμφωνία με τον διάβολο. Κέρδισε την αθανασία, αλλά θα έπρεπε να παραδώσει την ψυχή της κόρης του όταν αυτή θα γινόταν 16. Η στιγμή πλησιάζει και ο διάβολος έρχεται να την πάρει, μόνο που ο βοηθός του Παρνάσους θα κάνει μια άλλη συμφωνία για να σώσει την ψυχή της. Ο μύθος του Φάουστ διασκευάζεται εδώ με τρόπο ελαφρώς σαχλό, ο Γκίλιαμ αφήνει για μια ακόμη φορά το σενάριο και τη σκηνοθεσία του να ξεφύγουν σε μια «αναρχική» δομή που γρήγορα κουράζει και η ιστορία παραείναι σχηματική για να σε κρατήσει. Οι αλλαγές των ηθοποιών που παίζουν το ρόλο του Λέτζερ, όταν αυτός βρίσκεται σε φανταστικούς κόσμους, δεν ενοχλούν ούτε διακόπτουν τον ειρμό της ταινίας, όμως τα όσα συμβαίνουν σε αυτούς τους κατασκευασμένους από εφέ κόσμους δεν είναι ούτε εντυπωσιακά και κυρίως ούτε στο ελάχιστο ενδιαφέροντα ή καινούργια. Δυστυχώς. Σκηνοθεσία: Τέρι Γκίλιαμ. Πρωταγωνιστούν: Χιθ Λέτζερ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Βερν Τρόγερ, Τομ Γουέιτς, Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο, Κόλιν Φάρελ. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία. Διάρκεια 122΄

ΑΚΟΜΗ

«Μικροαπατεώνες στα δύσκολα», του Ζαν-Πιερ Ζενέ.

Ο σκηνοθέτης της «Αμελί» στηρίζεται και πάλι στην ευρηματικότητα των εικόνων του και την παλιομοδίτικη γοητεία του «χειροποίητου», «πολυκαιρισμένου» κόσμου του για να γοητεύσει, σε αυτή την ιστορία ενός άντρα και των τριών φίλων του οι οποίοι καταστρώνουν ένα περίπλοκο σχέδιο για να στραφούν εναντίον δυο παντοδύναμων κατασκευαστών όπλων.

«Fish Tank», της Άντρεα Άρνολντ.

Μια δεκαπεντάχρονη νεαρή ερωτεύεται τον εραστή της μητέρας της και ζητά εκδίκηση όταν ανακαλύπτει ότι την ξεγέλασε σε αυτό το κοινωνικού ρεαλισμού δράμα από τη σκηνοθέτιδα του Red Road. Στο ύφος του Κέν Λόουτς και των αδελφών Νταρντέν μια από τις πλέον αξιοπρόσεκτες βρετανικές ταινίες της χρονιάς.

«Φάκελος Farewell», του Κριστιάν Καριόν.

Η αληθινή ιστορία ενός υψηλόβαθμου στελέχους του ρωσικού καθεστώτος, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του ’80 παρέδωσε σημαντικές πληροφορίες στους Γάλλους, θέλοντας να οδηγήσει στην πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ενδιαφέρουσα ιστορία, γυρισμένη όμως με τηλεοπτική αισθητική.

«The Haunting in Connecticut», του Πίτερ Κόρνγουελ.

Τυπική ταινία φαντασμάτων που συχνά γίνεται αληθινά τρομακτική, βασισμένη σε μια υποτίθεται αληθινή ιστορία.

«Πλανήτης 51: Επισκέπτης από τη Γη».

Κινούμενα σχέδια για την άφιξη ενός αστροναύτη σε ένα πλανήτη που κατοικείται από μικρά πράσινα ανθρωπάκια...

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.