21/10/2018 10:20:40

Ο πανηγυρικός της ημέρας…

Ο πανηγυρικός της ημέρας… - Media

 

Σ’ ένα μικρό νησί των Δωδεκανήσων, την περασμένη εβδομάδα, ένας συγγραφέας εκφωνεί τον πανηγυρικό της ημέρας. Απευθύνεται στα παιδιά…

«Δεν καταλάβαμε όλοι εμείς οι μεγάλοι πώς πέρασαν τα χρόνια κι αλλάξαμε θέσεις και ρόλους. Δεν πάει καιρός που στη θέση σας ήμασταν εμείς, ακούγοντας έναν μεγάλο, με κοστούμι και γραβάτα, να εκφωνεί τον ‘‘πανηγυρικό της ημέρας’’ για ένα γεγονός που συνέβη πριν από 192 χρόνια, σχεδόν δύο αιώνες, δηλαδή! Ούτε που θα καταλάβετε, παιδιά, πως σε λίγα χρόνια κάποιοι από εσάς θα είναι στη θέση μας και θα προσπαθούν να εξηγήσουν στα παιδιά του αύριο γιατί το Ολοκαύτωμα της Κάσου είναι ένα γεγονός που πρέπει να γιορτάζεται… Μια κορυφαία ιστορική στιγμή του μακρινού, πια, παρελθόντος θα αγωνίζεται να βρει μια θέση στη δύσκολη καθημερινότητά μας.

Για ποιον λόγο η Ιστορία δικαιώνεται χρόνο με τον χρόνο, όλο και περισσότερο;».

Ο ομιλητής σ’ αυτό το σημείο παραθέτει τα ιστορικά στοιχεία: Ένα μικρό νησί με μεγάλο στόλο, οι ήρωες καπεταναίοι, η άρνηση της Ύδρας και των Σπετσών να στείλουν βοήθεια γιατί περίμεναν το… δάνειο, η προδοσία, η σφαγή, η λεηλασία.

Για να εντυπωσιάσει το ακροατήριο, παραθέτει τον σχολιασμό του Άγγλου ιστορικού Φίνλεϊ, που δεν διακρινόταν, μάλιστα, για τον φιλελληνισμό του, ο οποίος στο έργο του «Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης» γράφει:

«Εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι οι επαναστάσεις συμβαίνουν απαραίτητα λόγω πιέσεως των κυβερνήσεων, θα δυσκολευτούν να προβάλουν αποδείξεις της θεωρίας τους για την Ύδρα, τις Σπέτσες, τα Ψαρά και την Κάσο ή να τοποθετήσουν την επανάσταση των νησιών αυτών στα πραγματικά της αίτια. Από τα παραπάνω εμφαίνεται ότι τις καρδιές των νησιωτών εφλόγιζε ο έρωτας προς την ελευθερία. Τα νησιά, αυτοδιοικούμενα υπό προνομιακό καθεστώς, κατέβαλαν ένα ασήμαντο ποσό στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ετήσιο φόρο, δεν αισθάνονταν πιέσεις εκ μέρους του κατακτητή, ούτε στερήσεις. Αντίθετα αποκόμιζαν με την εκμετάλλευση των πλοίων τους άφθονα υλικά αγαθά...».

Με απλά λόγια, οι Κασιώτες, αν ήθελαν την ησυχία τους, μπορούσαν να καθίσουν ήσυχα στ’ αυγά τους και ν’ αφήσουν στους άλλους τους αγώνες για τα ιδανικά και την ελευθερία…

Ο πανηγυρικός της ημέρας φτάνει στο τέλος του σιγά σιγά. Ο Κριαράς ερμηνεύει τον πανηγυρικό ως «λόγο που γίνεται σε ατμόσφαιρα πανηγυριού», που «εκφωνείται σε αναμνηστική γιορτή», ο Μπαμπινιώτης, πιο σημερινός, σχολιάζει ότι μπορεί να πρόκειται «περί υπερβολικού εγκωμίου», πάντως είναι «θερμός έπαινος», εγώ θα προτιμήσω την αναφορά που γίνεται στο Λεξικό Δορμπαράκη: «Εγκώμιον σπουδαίων ανθρώπων και γεγονότων…».

Τώρα, ο ομιλητής απευθύνεται στους μεγάλους: «Αγαπητοί επισκέπτες - εκπρόσωποι της Εκκλησίας και του κράτους. Σας ευχαριστούμε που ήλθατε να μας τιμήσετε.

Οι πανηγυρικοί της ημέρας τελειώνουν συνήθως με μερικά ‘‘ζήτω’’. Εγώ θα το αποφύγω. Γιατί δεν μπορώ να πω ζήτω η υπανάπτυξη, ζήτω η αδιαφορία, ζήτω η εγκατάλειψη, ζήτω ο μαρασμός, η αβεβαιότητα για το μέλλον, δεν μπορώ να φωνάξω ‘‘ζήτω’’ γιατί πρέπει να πω ζήτω η ανεργία, ζήτω η φυγή των νέων.

Οι δύσκολες ημέρες που περνάει η πατρίδα μας κι αυτός ο μικρός τόπος μού επιβάλλουν να σας ζητήσω το αυτονόητο: Κάντε τη δουλειά σας, στηρίξτε τα αιτήματα του σήμερα, τα απλά, τα καθημερινά, τα συνηθισμένα, για να κάνουμε καλύτερο τουλάχιστον το αύριο των παιδιών μας, που σήμερα στέκονται υπομονετικά εκεί και αύριο, αυτά θα είναι στη θέση μας.

Ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να πατάνε γερά στα πόδια τους»!

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.