24/09/2018 07:43:46
7.12.2009

Θέατρο: Περιμένοντας τον θάνατο

Μαύρο χιούμορ, ειρωνεία, κρυμμένα νοήματα… Στο έργο του Μπέκετ «Το τέλος του παιχνιδιού» που ανεβαίνει στο Τόπος Αλλού

«Τίποτα… τίποτα… και τίποτα (…) Τι είναι όλα με μια λέξη; Νεκρά», αναφωνεί ο Κλοβ, ο συνδαιτυμόνας του Χαμ στο «Τέλος του παιχνιδιού» του Σάμιουελ Μπέκετ. Το εμβληματικό έργο του συγγραφέα σκηνοθετεί ο Νίκος Καμτσής στο Τόπος Αλλού (Κεντρική Σκηνή), λίγα χρόνια μετά την ενασχόλησή του με το «Περιμένοντας τον Γκοντό». «Η προσέγγιση της συνείδησής μας και του εσώτερου εαυτού μας σε έναν χρόνο “μετά”» είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο κινήθηκε ο σκηνοθέτης στο ανέβασμα του έργου, σε μετάφραση Κωστή Σκαλιώρα. Μοναχικοί και αιώνιοι οι ήρωες του Μπέκετ, είναι κλεισμένοι σε ένα ασφυκτικό αδιέξοδο δωμάτιο-φυλακή. Περιμένουν. Αλλά ούτε και αυτοί μπορούν να συγκεκριμενοποιήσουν και να ορίσουν το τι περιμένουν. Μας αφήνουν έτσι ελεύθερους να υποθέσουμε ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα άλλο από το θάνατο. Ο ίδιος ο Μπέκετ, εξαιτίας αυτού, χαρακτήρισε απάνθρωπο το «Τέλος του παιχνιδιού». Από τους τέσσερις ήρωες οι τρεις είναι ακινητοποιημένοι. Ακόμα και ο Κλoβ που κινείται έχει βήμα άκαμπτο. Ο Χαμ είναι τυφλός σε αναπηρικό καρότσι. Οι Ναγκ και Νελ για να γίνουν ορατοί πρέπει να σηκώσουν τα καλύμματα των σκουπιδοτενεκέδων τους – ο Χαμ το μαντίλι του. Κρύβονται ο ένας απ’ τον άλλον κι από τους θεατές. Μέσα απ’ την ακινησία των τριών προσώπων, η ελάχιστη κίνηση είναι σημαντική. Και ακριβώς την ένταση που προκαλεί αυτή η εναλλαγή προκαλεί και η αντίθεση λόγου - σιωπής, δημιουργώντας μια νέα κίνηση. Η σχέση του καθηλωμένου Χαμ με τον κινητικό Κλοβ είναι σχέση εξάρτησης. Ο Κλoβ λόγω της φυσικής του υπεροχής είναι αυτός που καθορίζει το λόγο. Κινείται στον πραγματικό θεατρικό χώρο, ενώ ο Χαμ εξαιτίας της αναπηρίας του κινείται στον φανταστικό του χωροχρόνο. Έτσι, αυτή η αναπηρία δημιουργεί έναν δεύτερο διαφορετικό σκηνικό χώρο από αυτόν που κινείται ο Κλοβ. Η συνεχής κίνηση του Κλοβ, και η παρουσία του βέβαια, επανατοποθετεί τα πράγματα στον συγκεκριμένο σκηνικό χώρο, που έρχεται σε αντίθεση με τον φανταστικό του Χαμ. Σε προχωρημένη ψυχική και υπαρξιακή αποσύνθεση οι τέσσερις ήρωες του Μπέκετ βλέπουν από ένα μικρό παράθυρο τον έξω κόσμο έντρομοι. Έξω επικρατεί το απόλυτο τίποτα και έτσι η παραμικρή κίνηση τους τρομοκρατεί. Έχουν σπάσει κάθε δεσμό μεταξύ τους, αλλά και με το περιβάλλον. Το μαύρο χιούμορ, η ειρωνεία, τα κρυμμένα νοήματα, κάνουν τον θεατή να χαμογελά πικρά με την αναπηρία του να υπάρξει ουσιαστικά και πραγματικά μέσα από τα μάτια των άλλων. Το έργο βρίθει εικόνων θανάτου. Τα πρόσωπα μιλούν για θάνατο, ταφές, νεκρούς και όλα ξεπηδούν από την οδύνη. Παίζουν: Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Νίκος Αλεξίου, Ναταλία Στυλιανού, Πάνος Ροκίδης.

* Τόπος Αλλού, προγραμματισμένη πρεμιέρα: 10 Δεκεμβρίου.

Χαρά Αργυρίου

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.