19/09/2018 05:34:46
7.12.2009

Cine Ποντίκι

Προφήτης

Συνεχίζοντας την κατάδυσή του στον κόσμο των ανδρών και την εμμονική του σχεδόν αναζήτηση για το πώς χτίζεται η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου από τα έξω προς τα μέσα, ο Ζακ Οντιάρ στην πέμπτη ταινία του ακολουθεί την ιστορία ενός νεαρού Γάλλου αραβικής καταγωγής και τα έξι χρόνια που περνά μέσα στη φυλακή. Ο τρόπος που το φοβισμένο αγόρι μεταμορφώνεται μέσα από την εκπαίδευση του κελιού του και του μικρόκοσμου που ζει πίσω από τους ψηλούς τοίχους σε ηγετική φιγούρα στον κόσμο του εγκλήματος καταγράφεται από τον Οντιάρ με εντυπωσιακή ακρίβεια και ματιά που φωτίζει όχι μόνο τις εξωτερικές, αλλά και κάθε κρυμμένη, εσωτερική λεπτομέρεια. Με έμφαση στην αυθεντικότητα, με επιμονή σε μια αληθοφάνεια που τον οδήγησε να προσλάβει πρώην έγκλειστους σε φυλακές για να πλαισιώσουν τους ηθοποιούς του, αλλά με διάθεση να μετρήσει την αλήθεια του μυαλού και της ψυχής του ήρωά του, το φιλμ του μοιάζει από τη μια σαν εγχειρίδιο επιβίωσης στη φυλακή κι από την άλλη απλά σαν εγχειρίδιο επιβίωσης ή σαν χάρτης του μονοπατιού προς τον θρίαμβο μέσα από την αντιξοότητα. Ο θρίαμβος του Μαλίκ, που βρίσκεται αρχικά μετέωρος ανάμεσα στις δυο κυρίαρχες συμμορίες της φυλακής, αυτής των Κορσικανών και αυτής των μουσουλμάνων, μπορεί να είναι σκοτεινός κι αιματοβαμμένος, αλλά δεν παύει να είναι θρίαμβος ούτως ή άλλως. Ο Οντιάρ δεν ενδιαφέρεται να καταδείξει τις ηθικές παραμέτρους, να διδάξει τους θεατές του οτιδήποτε, να καταγγείλει το σωφρονιστικό σύστημα ή να μετρήσει τους καλούς και τους κακούς. Το ότι η ταινία του κατορθώνει να κάνει πολλά από αυτά παραμένει δευτερεύον, δεν αποτελεί ζητούμενο. Το φιλμ ενδιαφέρεται κυρίως για το ταξίδι του πρωταγωνιστή του προς την ανακάλυψη της ταυτότητάς του, τη διαδρομή του προς τη γνώση (ακόμη κι αν αυτή είναι εγκληματική) και την ωρίμανση. Το γεγονός ότι όλα αυτά λαμβάνουν χώρα ως επί το πλείστον πίσω από τους τοίχους μιας φυλακής και ότι οι χαρακτήρες που τα ενσαρκώνουν θα μπορούσαν εύκολα να λογιστούν ως σύμβολα, ο ίδιος ο τίτλος, δίνουν στο φιλμ την αίσθηση μιας παραβολής. Μπορείτε να την αναγνώσετε πίσω από τις εικόνες (πιθανότατα ο καθένας τη δική του), όμως η ταινία του Οντιάρ μιλά για αληθινούς ανθρώπους, κάτι που η δύναμή της, ο αντίκτυπος που έχει στον θεατή και η χαμηλότονα σαρωτική ερμηνεία του Ταχάρ Ραχίμ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο να αμφισβητήσεις. Σκηνοθεσία: Ζακ Οντιάρ. Πρωταγωνιστούν: Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρστρουπ, Αντέλ Μπενσερίφ κ.ά. Χώρα: Γαλλία. Διάρκεια: 154΄

Συνοδός πολυτελείας

Το γεγονός ότι ο Στίβεν Σόντερμπεγκ διάλεξε την Σάσα Γκρέι, μια μόλις 21 χρονών πορνοστάρ για τον ρόλο ενός κολ γκερλ στην καινούργια του ταινία, ίσως προσφέρει λίγο επιπλέον ερωτικό ενδιαφέρον στο μυαλό κάποιων θεατών, όμως αυτή η «Συνοδός πολυτελείας» αντίθετα απ’ ό,τι ίσως περιμένατε περιέχει ελάχιστο, σχεδόν καθόλου σεξ. Στον κόσμο της Τσέλσι, έναν κόσμο πλούσιων αλλά γεμάτων στρες επιχειρηματιών, που τρίζει υπό τη σκιά της υπό κατάρρευση οικονομίας, το σεξ είναι φυσικά παρών αλλά δεν είναι το πρωταρχικό στοιχείο της εμπειρίας που προσφέρει. Η συντροφικότητα, η κατανόηση, η ψευδαίσθηση μιας φυσιολογικής σχέσης πληρώνεται δύο χιλιάδες δολάρια την ώρα, όμως στο φιλμ του Σόντερμπεργκ η Τσέλσι δεν είναι η μόνη που ασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο ή έστω μια πιο κοινωνικά αποδεκτή παραλλαγή του. Μπορεί αυτή να είναι η βασική ηρωίδα του, μέσα από την οποία βλέπουμε τον κόσμο της ταινίας, όμως όλοι γύρω της, από τον φίλο της που φιλοδοξεί να ανέβει στη δική του επαγγελματική αρένα μέχρι τους πελάτες και τους συνεργάτες της, όλοι είναι πρόθυμοι να πουλήσουν κάτι, προκειμένου να επιβεβαιώσουν τη θέση τους σε μια πορεία προς τη φευγαλέα επιτυχία και άνοδο που δείχνει να είναι πολύ πιο γλιστερή απ’ όσο θα περίμενες. Ναι, η ταινία του Σόντερμπεργκ δεν λέει κάτι αληθινά καινούργιο και στην πραγματικότητα περιέχει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, αλλά κατορθώνει να συλλάβει μια στιγμή και μια κοινωνία που μοιάζει αναγνωρίσιμη και οικεία σε περισσότερους απ’ όσους θα περίμενε κανείς. Μπορεί η αποσπασματική αφήγηση, οι επίπεδες ερμηνείες, το ψυχρό ύφος να μην οδηγούν σε κανενός είδους ταύτιση με οποιονδήποτε από τους ήρωες, όμως δεν παύουν να είναι επώδυνα γνώριμοι και αληθοφανείς, τόσο που αν δεν γνωρίζεις ότι τα όσα βλέπεις είναι μυθοπλασία θα μπορούσες κάλλιστα να θεωρήσεις πως πρόκειται για ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ. Πρωταγωνιστούν: Σάσα Γκρέι, Κρις Σάντος, Φιλ Έιταν, Γκλεν Κένι. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 77΄

ΑΚΟΜΗ

Zift, του Γιαβόρ Γκάρντεφ

Ένα ασπρόμαυρο φιλμ νουάρ από τη Βουλγαρία, που φιλοδοξεί να παίξει με τους κανόνες του είδους αλλά και να τους ανατρέψει, θέλοντας να κινηθεί κάπου ανάμεσα σε ένα φιλμ δράσης και μυστηρίου και μια ταινία για τα φεστιβάλ και τις arthouse αίθουσες. Η ιστορία ενός άντρα, που αποφυλακίζεται στη Σόφια του ’60 και ανακαλύπτει ότι η ελευθερία είναι έννοια σχετική, κρατά το ενδιαφέρον της κυρίως χάρη στη στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία και την εντυπωσιακή ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Pandorum, του Κρίστιαν Άλβαρτ

Σαλάτα επιστημονικής φαντασίας όπου το «Alien» συναντά το «28 μέρες μετά» και το «2012» την ασυναρτησία (αν κι αυτά είχαν συναντηθεί ξανά στο… «2012»). Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου που ταξιδεύει προς μια καινούργια γη ξυπνά από μακροχρόνιο ύπνο για να ανακαλύψει ότι κάτι επικίνδυνο κρύβεται στα σωθικά του σκάφους – κι όχι μόνο.

Στα άκρα, του Τζόρνταν Μπάρκερ

Αμερικανικό b movie, στο οποίο ένας αθώος άντρας και η μικρή του κόρη μπλέκονται στο αρρωστημένο παιχνίδι ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου. Ο μόνος λόγος που βγαίνει στις αίθουσες είναι το γεγονός ότι τον δολοφόνο υποδύεται ο Σάκης Ρουβάς.

Ο Άρθουρ και η εκδίκηση του Μαλταζάρ, του Λικ Μπεσόν

Συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων «Ο Άρθουρ και οι Μινιμόι».

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.