19/12/2018 08:35:03
14.12.2009

Γύρω γύρω πόλη…

* 10 Δεκεμβρίου. Το απόλυτο κιτς παραφυλάει από παντού. * Ένας Αη Βασίλης made in China ανεβαίνει μια φωτεινή σκάλα στο διπλανό σπίτι. * Μια γιρλάντα φωτάκια πολύχρωμα έχει σκαρφαλώσει στο λουλούδι του μπαλκονιού. Μια κίτρινη καμπάνα ισορροπεί σ’ ένα καρφί στον τοίχο, δίπλα στο κουδούνι. * Οι γειτονιές της Αθήνας στολίστηκαν ήδη. Άτσαλα. Κακόγουστα. Υπερβολικά. * Γιατί μας αρέσει να δίνουμε στις λαμπερές γιορτές πανηγυριώτικο χαρακτήρα; * Και πού είναι η οικολογική μας συνείδηση; * Αντί να καταναλώσουμε λιγότερη ενέργεια ανάψαμε όλα τα… λάθος φώτα! * Φωτίσαμε μπαλκόνια, ταράτσες, πόρτες, παράθυρα, γκαράζ, αυλές... * Κι ενώ βρέχει, κι αυτά είναι κινέζικα, άρα προβληματικά, δεν σβήνουν. Δεν καίγονται. Επιμένουν. * Τελικά, μόνο τα λαμπάκια είναι ανθεκτικά στη φτήνια! * Τι μας φταίει ο γείτονας να βλέπει την κακογουστιά μας; * Μα γιορτάζουμε, κυρία μου! * Έτσι γιορτάζετε, μέσα σε αισθητική αναρχία; * Τα Χριστούγεννα υπερπαραγωγές στα φώτα, το Πάσχα υπερπαραγωγές στα σκυλάδικα. * Ποιος έχασε το μίνιμαλ για να το βρούμε εμείς; * Και ως πολίτες και ως Δήμοι, χάλια. * Πόσα χρόνια οι καμπανούλες και τα κεριά με την κόκκινη φλόγα στις κολώνες της ΔΕΗ! * Πόσα χρόνια οι φουσκωτοί Αη Βασίληδες στις πόρτες των καταστημάτων! * Η Αθήνα μέσα στα σκουπίδια κι από πάνω οι γιρλάντες! * Πόσο σουρεαλισμό ν’ αντέξουμε, οι κάτοικοι! * Όσο πλησιάζουμε τις γιορτές, τόσο γεμίζουν και τα μαγαζιά με θαμώνες. * Άντε, γιατί κλαίει κόσμος με την κρίση... * Ρώταγα τραγουδιστή της νύχτας να μου πει την ανθρωπογεωγραφία του κοινού και καταλήξαμε στο ίδιο γνωστό συμπέρασμα: το πιο καραγκιόζικο κοινό είναι του Σαββάτου. * Άνθρωποι που κινούνται με θόρυβο. Που ντύνονται λίγο απ’ όλα. Που δεν σέβονται αυτούς που πληρώνουν για να τους ακούσουν να τραγουδούν. Που πίνουν πολύ και σβήνουν τα τσιγάρα στο πάτωμα. Που εκτονώνουν άγαρμπα την καταπίεση μιας ολόκληρης εβδομάδας. * Και ποιο είναι το αξιοπρεπές κοινό; Της Κυριακής και της Παρασκευής. * Χωρίς τάσεις επιδειξιμανίας και με σεβασμό στην... πλάτη του άλλου. * Να δείτε την παράσταση του «Αμπιγιέρ», στο Θέατρο Κάππα, που σκηνοθέτησε ο Νίκος Μαστοράκης. * Ο Χρήστος Στέργιογλου ψιθυρίζει, κλαίει, υποτάσσεται, θαυμάζει, νευριάζει, απογοητεύεται, προστατεύει, παραμυθιάζεται και παραμυθιάζει, με το δόσιμο και την αλήθεια του ηθοποιού που σε κάνει να ξεχνάς πως υποδύεται ένα ρόλο. * Η κίνηση, ο λόγος, οι παύσεις του, οι εκφράσεις, όλα φυσικά. * Ολόκληρη η παράσταση είναι εξαιρετική. * Φωτισμοί και ήχοι εντείνουν την ατμόσφαιρα παρασκηνίων θεάτρου. * Νιώθεις πως πρέπει να πατήσεις στα δάκτυλα για να μην ενοχλήσεις. * Την ατμόσφαιρα που θα έπρεπε και δεν συναντάς στους «Επισκέπτες» της Κάτιας Δανδουλάκη τη βρίσκεις στον «Αμπιγιέρ». * Καθόλου εύκολο σκηνοθετικό επίτευγμα. * Και μια που μπήκε στην κουβέντα μας το θέμα της ατμόσφαιρας, να σας πω και για μια άφιξη που θα χαροποιήσει πολλούς. * Τυλιγμένη στην ατμόσφαιρα Καμπαρέ θα έρθει στα μέρη μας, για πρώτη φορά, η Patricia Kaas. * Μια παράσταση που μεταφέρει στη σκηνή όλη τη μαγεία της εποχής του Μεσοπολέμου και την αισθητική της μουσικής του Κουρτ Βάιλ. * Στις 6 Φεβρουαρίου, για όσους ενδιαφέρονται. * Μέχρι τότε υπάρχει η Άννα Βίσση που νομίζει πως κάνει σόου…

Άννα Βλαβιανού

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.