19/11/2018 02:06:42
14.12.2009

Τα γεγονότα

Alice Russell: Ξανθή, αγαπημένη... με μαγκιά

Η καλύτερη διαφήμιση γίνεται από στόμα σε στόμα και στον τομέα αυτόν η Άλις Ράσελ τα έχει καταφέρει περίφημα. Οι δύο προηγούμενες εμφανίσεις της στο Gazarte το 2008 και το τελευταίο της άλμπουμ «Pot Of Gold», μαζί με τα καθιερωμένα remix που ακολούθησαν, μας έπεισαν ότι η περίπτωση της αγγλίδας τραγουδίστριας με το ατίθασο σόουλ ταμπεραμέντο και τα ηλεκτροφόρα φωνητικά ξεσπάσματα αξίζει κάθε λεπτό της προσοχής μας. Μαζί με το έμπειρο σε καταστάσεις πάρτι 8μελές συγκρότημά της επιστρέφει στον ίδιο χώρο την Παρασκευή και το Σάββατο 11 και 12 Δεκεμβρίου, με την ίδια συνταγή: σόουλ, φανκ, τζαζ, ρέγκε, γκόσπελ, μπλουζ, φολκ, χιπ-χοπ, downbeat, dub, breakbeat, trip hop, drum n’ bass… Και πάλι λίγα είναι για να περιγράψουν το μίγμα του ήχου που έφτιαξε με vintage αγάπη η λεγόμενη σκηνή του Μπράιτον και η ανεξάρτητη εταιρεία Tru Thoughts. Ό,τι κάνει όμως τον δημοσιογράφο να πονοκεφαλιάζει είναι η χαρά του γνήσιου μουσικόφιλου που δεν περιμένει από τους σημερινούς μουσικούς να στοιχίζονται πίσω από τα γνωστά μουσικά ρεύματα, αλλά να ελίσσονται περνώντας από μέσα τους και να τσιμπολογούν επιλεκτικά και με άποψη. Έμφαση στις συνθέσεις, τις ενορχηστρώσεις, την αίσθηση. Ένας νέος ήχος με παλιά υλικά, όπου συναντιούνται η σόουλ και το φανκ με την τζαζ και την electronica. Η φωνή –και τα τραγούδια– της Άλις Ράσελ και της παρέας της είναι σαν να πήρες από το σεντούκι τα ρούχα της γιαγιάς, να κράτησες τα ακριβά υφάσματα και τα χειροποίητα σχέδια και να έραψες καινούργια ρούχα, που –ναι!– σου θυμίζουν κάτι, αλλά όχι, δεν μοιάζουν σε τίποτα.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Γούντι Άλεν στο Up Stage Gialino

Είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Γούντι Άλεν που ανέβηκε σε δική του σκηνοθεσία με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το «Play Ιt Again, Sam» έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 1969, έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη του κλασικού γουντιαλενικού κωμικού νευρωτικού αντιήρωα των μετέπειτα κινηματογραφικών έργων του και παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στο Up Stage Gialino. Η ομάδα Πείρα(γ)μα, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Αγγελικής Κασόλα, πειραματίζεται με την κωμωδία του Άλεν μεταμορφώνοντάς την σε μουσική θεατρική παράσταση αφιερωμένη αποκλειστικά σε όλους τους «νευρικούς» εραστές του 21ου αιώνα. Συνδυάζοντας τον ερωτισμό του καμπαρέ και το φιλμ νουάρ, τη Νέα Υόρκη της ποταπαγόρευσης και το καυστικό χιούμορ του συγγραφέα η Κασόλα στήνει μια παράσταση που περιλαμβάνει από θέατρο και καμπαρέ μέχρι ζωντανή swing jazz μουσική από τους swingAzoo. Όλα ξεκινούν όταν ο Άλαν Φέλιξ, ένας μανιώδης κινηματογραφόφιλος, έρχεται αντιμέτωπος με την μετά τον γάμο ζωή του και οι φίλοι του, Ντικ και Λίντα, αποφασίζουν να τον βοηθήσουν να βρει καινούργια γυναίκα κλείνοντάς του ραντεβού με διάφορους τύπους θηλυκών υπάρξεων, από τη φαμ φατάλ έως την πόρνη της διπλανής πόρτας και την καταθλιπτική διανοούμενη. Σε ποια θα πέσει η μπίλια; Η τελική επιλογή του Άλαν θα είναι μια έκπληξη για όλους!

Αγγελική Μπιλλίνη

Δυο φωνές κι ένα πιάνο

Για δύο παραστάσεις (14 και 15 Δεκεμβρίου) έρχονται η Στέλλα Φυρογένη και ο Γιώργος Χριστοδουλίδης της Πειραματικής Σκηνής του ΘΟΚ στη Μουσική Θεατρική Σκηνή «Αθηναΐς», προσκεκλημένοι του Σταμάτη Κραουνάκη για να παρουσιάσουν ένα «μιούζικαλ τσέπης», όπως οι ίδιοι το ονομάζουν, το «Ινκόγκνιτο». Οι δυο περφόρμερ με τη συνοδεία ενός πιάνου περιπλανιούνται στη σκηνή εξομολογούμενοι μικρές ιστορίες, για ένα κλεμμένο παιδί, μια απατημένη σύζυγο, ένα θεό χωρίς όνομα, μια σταρ του σινεμά. Όσοι επιλέξετε να τους ακολουθήσετε στον Κεραμεικό θα δείτε μία πολύ προσωπική παράσταση, η οποία, σύμφωνα με τον Γιώργο Χριστοδουλίδη, προορίζεται για ένα πιάνο και δυο γυμνές φωνές: «Είναι ένα ταξίδι ινκόγκνιτο μέσα από λόγια, μελωδίες, κείμενα, τραγούδια σπουδαίων συνθετών, θεατρικά και μη, με βάση τα κοινά μουσικά μας βιώματα, τις δικές μας συγκινησιακές στιγμές». Ενώ για τη Στέλλα Φυρογένη, αυτό το ανέβασμα ήταν μια ευκαιρία «να δείξουμε τον εαυτό μας γυμνό πάνω στη σκηνή, μέσα στη μοναξιά, και την ξεγνοιασιά της».

Αγγελική Μπιλλίνη

Χορός επί δύο

Ο σύγχρονος ελληνικός χορός κάνει στάση στου Ψυρρή και στο Μεταξουργείο, αφού αυτή την εβδομάδα έχουμε «λαμβάνειν» δύο παραστάσεις από τις ομάδες Πρόσχημα και Κινητήρας. Για τρεις μέρες, 12-14 Δεκεμβρίου, οι Πρόσχημα θα παρουσιάσουν στο Δίπυλο, κατά παραγγελία του New Europe Festival 2008, την «[Πράξη] V» – τη συνέχεια των «[Πράξη] 3» και «[Πράξη] 1.3», έργων που απέσπασαν το Διεθνές Βραβείο Χορογραφίας «Jarmila Jeřábková» στην Πράγα το 2008. Η χορογράφος Μαρία Κολιοπούλου ανεβαίνει στη σκηνή μαζί με τη Νικολέτα Καρμίρη και πλάθει ένα ντουέτο για τη διαφορά, την ανταλλαγή, τον ανταγωνισμό και τη συνύπαρξη, υποστηρίζοντας πως: «Η πράξη μπορεί να είναι απρόβλεπτη και αμετάκλητη. Ενάντια σε αυτά τα δύο προβλήματα, όμως, ο άνθρωπος έχει ανακαλύψει την υπόσχεση και τη συγχώρεση». Και αν η Μαρία Κολιοπούλου κινείται σε δυαδικά χορογραφικά σχήματα, η Αμάλια Μπένετ ασχολείται με τη φθορά παρουσιάζοντας σε συνεργασία με την ομάδα Κινητήρας την καινούργια της δημιουργία με τίτλο «Kicking And Screaming, a Divine Comedy» (Συνεργείο, από 14 Δεκεμβρίου). Εδώ η Μπένετ, αξιοποιώντας τους ορόφους του κτιρίου, καλεί το κοινό σε μία εγκατάσταση-περφόρμανς-ηχητικό τοπίο με έμπνευση από καθημερινές εικόνες καταστροφής, δημιουργώντας μαζί με τον εικαστικό Πάνο Φαμέλη μια παράσταση που παίρνει σαφείς αποστάσεις από τη δομή του κλασικού χορού.

Αγγελική Μπιλλίνη

Αναδρομή στην Έφη Μιχελή

Εμφανίστηκε στον καλλιτεχνικό χώρο το 1952 και σύντομα χαρακτηρίστηκε από τους ειδικούς ως ναΐφ ζωγράφος, ενώ από την παλέτα της έχουμε να θυμόμαστε μόνο απαλά, φωτεινά, ηλιόλουστα χρώματα, τοπία που θυμίζουν καλοκαιρινές διακοπές. Στην Έφη Μιχελή (1906-1984) είναι αφιερωμένη η αναδρομική έκθεση που διοργανώνεται από το Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή (έως 30 Ιουνίου 2010), το οποίο σημειωτέον ιδρύθηκε από την ίδια το 1979 με σκοπό τη μελέτη, προαγωγή και διάδοση της αισθητικής και της φιλοσοφίας της τέχνης. Είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρει ο Στέλιος Λυδάκης (Καθηγητής, Ιστορικός της Τέχνης) στο βιβλίο του «Οι Έλληνες ναΐφ ζωγράφοι»: «Στο πρόσωπό της συνδυάζονται η έντονη κοινωνική δραστηριότητα και η εκλεπτυσμένη παιδεία με ένα ανόθευτο, γνήσιο ναΐφ αίσθημα, που εκδηλώνεται αποκλειστικά και μόνο στη ζωγραφική της», ενώ σύμφωνα με τον γιουγκοσλάβο τεχνοκριτικό Oto Bihalji-Merin η προσφορά της τοποθετείται μεταξύ μιας παιδικότητας που έχει κρατήσει και μιας συνειδητά αποκτημένης τεχνοτροπίας ναΐφ: «Πνεύμα με λεπτή καλλιέργεια, αποδίδει με απαλούς τόνους και απλή αμεσότητα τα βιώματα του κοντινού της κόσμου. Η ικανότητα να βλέπει και να δίνει μορφές σε χωριά και τοπία της Ελλάδας με μάτια ανεπηρέαστα από συμβατικότητες, δίνει κάποτε στις εικόνες της τη μαγεία της παιδικής ζωγραφικής. Η Έφη Μιχελή έχει συλλάβει στους πίνακές της το φως της Μεσογείου».

Αγγελική Μπιλλίνη

Ροκ στιγμιότυπα

Μέσα σε δύο μόνο βραδιές, αύριο και μεθαύριο, μπορεί κάποιος να διατρέξει την ιστορία του ροκ. Όχι ολόκληρη βέβαια, αλλά παίρνοντας δύο αντιπροσωπευτικά δείγματα για το ροκ του τότε και το ροκ του σήμερα. Εκπρόσωποι του παρελθόντος οι Blue Οyster Cult, το θρυλικό χαρντ ροκ συγκρότημα από τη Νέα Υόρκη που ιδρύθηκε το 1967, δηλαδή 42 χρόνια πριν. Και εκπρόσωποι του σύγχρονου ήχου, οι Mando Diao, η μπάντα που ακούγεται παντού και κατά κόρον με το κομμάτι της «Dance With Somebody». Εμφανίζονται και οι δύο στο Gagarin και το Principal, οι Mando Diao την Παρασκευή και το Σάββατο αντίστοιχα, οι Blue Οyster Cult μία μέρα αργότερα, το Σάββατο και την Κυριακή. Για τους βετεράνους Blue Οyster Cult δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Θα αρκούσε αυτό που έγραψε το «Rolling Stone», ότι δηλαδή αποτελούν «απαραίτητη live εμπειρία». Τους έχουμε δει κι άλλες φορές στα μέρη μας και ξέρουμε πως αυτό είναι αλήθεια. Με κομμάτια όπως το «(Don’t Fear) The Reaper», το «Godzilla» και το «Burning For You». Φυσικά μην περιμένετε να δείτε όλα τα μέλη της αρχικής σύνθεσης του γκρουπ στη σκηνή. Όμως, οι χαρακτηριστικές περσόνες των Έρικ Μπλουμ και Μπακ Ντάρμα θα δεσπόζουν. Οι Mando Diao κατάγονται από τη Σουηδία και φέτος βρίσκονται στο peak της καριέρας τους, με το άλμπουμ «Give Me Fire» που γρήγορα έγινε χρυσό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ξεκίνησαν το 2002 και έως τώρα έχουν βγάλει τέσσερα συνολικά άλμπουμ, ενώ έχουν κερδίσει και κάποια βραβεία, κάτι «Rock Act Of The Year» και άλλα παρόμοια. Ένα είναι το ζητούμενο όμως με το συγκρότημα και σκέφτομαι πως είναι κάτι που θα απασχολεί τα μάλα τους διοργανωτές. Το «Dance With Somebody», τη μεγάλη τους επιτυχία εννοώ, την έχουν ακούσει όλοι. Θα την ξέρετε κι εσείς σίγουρα μια και παίζεται σε όλα τα ραδιόφωνα. Αν σας την έβαζα τώρα στο cd player είμαι σίγουρος πως θα αναφωνούσατε «ααα, αυτό είναι». Το θέμα όμως είναι ποιοι συνδέουν το τραγούδι με το συγκρότημα. Και, κατόπιν, ποιοι συνδέουν το συγκρότημα με το live...

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ο βαλκανικός ήχος της… Νέας Υόρκης

Θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας. Οι Gogol Bordello δεν μου αρέσουν και πολύ, δηλαδή διόλου. Τους είδα πέρυσι που είχαν έρθει ξανά για συναυλία στην Ελλάδα και σχεδόν βαρέθηκα, ίσως και να εκνευρίστηκα κιόλας. Ωστόσο, πρέπει να είμαι ο μοναδικός στην Ελλάδα με την άποψη αυτή, αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κοινού που ήταν υπέρ το δέον ενθουσιώδες. Είναι αυτό το βαλκανικό μίγμα της μουσικής του πολυφυλετικού σχήματος από τη Νέα Υόρκη που ηχεί γοητευτικό στα αυτιά των, ντόπιων και μη, ακροατών. Είναι κεφάτο, έχει πλούσιες ενορχηστρώσεις, είναι και η σκηνική παρουσία τους που ξεσηκώνει τα πλήθη. Τι άλλο χρειάζεται για να είναι πετυχημένη δηλαδή μία συναυλία; Λέτε να έχω πάρει εντελώς λάθος ρότα στο θέμα των Gogol; Μπορεί και ναι, κρίνοντας από όλα αυτά που ισχυρίζονται μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, όπως ο Μανού Τσάο και η Μαντόνα. Αυτή μάλιστα τους κάλεσε και σε περιοδεία. Οι Gogol Bordello έλκουν την καταγωγή τους από την Ανατολική Ευρώπη και ανακατεύουν στοιχεία της τσιγγάνικης μουσικής με το πανκ. Ακορντεόν και βιολί, χιούμορ και τρελά κοστούμια. Σήμα κατατεθέν του γκρουπ ο τρελαμένος frontman τους, ο Eugene. «Στόχος μας είναι να προκαλέσουμε το κοινό και να το οδηγήσουμε σε νέες πηγές αυθεντικής ενέργειας» εξηγούν. Λέτε; Σκέφτομαι να ξαναπάω να τους δω live. Άνθρωποι είμαστε, βρε αδελφέ, μπορεί να κάνουμε και κανένα λάθος... Εμφανίζονται σε Θεσσαλονίκη (16/12, Principal) και Αθήνα (Fuzz Club, 17/12)

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Χορευτική «Ένταση» και πάθος

Θα ήθελε να έχει το χάρισμα του Νουρέγιεφ και την τεχνική του Μπαρίσνικοφ, αν και ο ίδιος θεωρείται ήδη ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους χορευτές κλασικού χορού. Ο Δανιήλ Σίμκιν επισκέπτεται τη χώρα μας για ένα γκαλά χορού με τίτλο «Intensio», στο Παλλάς, την Παρασκευή 11, το Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου. Ο 22χρονος ρώσος χορευτής, που μεγάλωσε στη Γερμανία και είναι σολίστ του American Ballet Theatre, θα μας δείξει τι σημαίνει χορευτική «Ένταση», όπως μεταφράζεται ο τίτλος, παρέα με μια ομάδα εξίσου σημαντικών φίλων του. Πρόκειται για 12 πρώτους χορευτές διεθνούς φήμης, ανάμεσά τους οι Αλίνα Κοτζοκάρου, Ντάρια Κλιμέντοβα, Ιρίνα Κολεσνίκοβα κ.ά., που θα ανέβουν μαζί του στη σκηνή. Η παράσταση συνδυάζει το χορό με το βίντεο «σε μια προσπάθεια να φέρουμε το γκαλά στις νέες γενιές», όπως δηλώνει ο ίδιος ο Σίμκιν, ενώ θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε πολύ διαφορετικά μεταξύ τους έργα, με σκοπό «να δείξ[ει] τις ποικίλες πτυχές του κλασικού μπαλέτου και του χορού γενικότερα». Την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει ο πατέρας του και πρώην χορευτής Ντμίτρι Σίμκιν.

Ελίνα Μπέη

Τα Χριστούγεννα του Τζέρεμι Άιρονς

Λαμπρή γιορτή τα Χριστούγεννα αναμφιβόλως, αλλά η έλευση του Τζέρεμι Άιρονς σίγουρα θα προσθέσει κάτι σε αυτό. Ο διάσημος ηθοποιός έρχεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Καρόλου Ντίκενς, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής, Τρίτη 15 και Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου, ώρα 20.30). Είναι η πρώτη φορά που ο σπουδαίος ηθοποιός εμφανίζεται στη χώρα μας, για μια πρόκληση που θα τον φέρει αντιμέτωπο με ένα πολυαγαπημένο αλλά δύσκολο βιβλίο. Μόνος του επί σκηνής, με τη συνοδεία μόνο κάποιων σολιστών της μουσικής, θα μεταφέρει στο κοινό το γοητευτικό παραμύθι και σύμβολο των Χριστουγέννων. Μέσα από τον θρυλικό τσιγκούνη Σκρουτζ, ο Άιρονς καλείται να ξεδιπλώσει όλη την ερμηνευτική του δεινότητα, για να μας ταξιδέψει στο εφιαλτικό μέλλον ενός μισάνθρωπου, που στο τέλος βέβαια βρίσκει τον δρόμο του και λυτρώνεται. Καλείται όμως να αποκαλύψει και την έφεσή του στη μουσική –νεαρός έπαιζε ντραμς και φυσαρμόνικα και τραγουδούσε Ντίλαν στα πεζοδρόμια του Λονδίνου– καθώς αναμιγνύεται ενεργά στην επιλογή των μουσικών κομματιών που θα πλαισιώσουν την αφήγηση. Τη μουσική επιμέλεια θα έχει ο Αλέξανδρος Μυράτ και την εκτέλεση μουσικοί της Καμεράτας - Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής, μαζί με εκείνους του δραστήριου συγκροτήματος χάλκινων πνευστών Μelos Βrass. Ο Άιρονς εξάλλου υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του ανάλογου εγχειρήματος που είχε κάνει ο δάσκαλός του στην υποκριτική Λόρενς Ολίβιε, αλλά και του Όρσον Γουέλς, ο οποίος είχε αφηγηθεί την ιστορία και ραδιοφωνικά. Η παράσταση θα ανέβει με ταυτόχρονη μετάφραση μέσω υπέρτιτλων.

Ελίνα Μπέη

Ληστής γέλιου στο Μέγαρο

Ένα τέτοιο αστυνομικό δελτίο θα θέλαμε να ακούμε κάθε μέρα: ένας παράξενος ληστής έκανε την εμφάνισή του στο κέντρο της Αθήνας. Δεν κλέβει χρήματα ή τιμαλφή, αλλά αυτό που θεωρεί το πιο σπουδαίο πράγμα σε όλο τον κόσμο: το παιδικό γέλιο. Και δεν το κλέβει με κακό σκοπό, αλλά μόνο για να το δώσει σε παιδιά που δεν έχουν καθόλου. Ο «Γαργαληστής» είναι ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών, που γέννησε η φαντασία του μουσικού και παραμυθά Δημήτρη Μπασλάμ. Μια πολυπρόσωπη μουσικοθεατρική παράσταση που παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη»), στις 11, 12, 13, 14, 15 και 16 Δεκεμβρίου για δέκα παραστάσεις. Η σκηνοθεσία και η αφήγηση είναι του Αντώνη Καφετζόπουλου. Στο πλευρό του «Γαργαληστή» εμφανίζεται και μια παρέα τραγουδιστών: ο Αργύρης Μπακιρτζής, ο Δημήτρης Μπασλάμ που υπογράφει επίσης τους στίχους και την ενορχήστρωση και ο Φώτης Σιώτας, αλλά και μουσικών που τους συνοδεύουν. Η χορογραφία είναι των Δημήτρη Σωτηρίου, Camilo Bentancor Gallardo και Μανώλη Καρυωτάκη. Το παραμύθι παρουσιάζεται εν μέρει εικονοποιημένο, από κινούμενα σχέδια της ομάδας Chickenworks.

Ελίνα Μπέη

Το σεξ α λα παλαιά

Ένα μοναδικά συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία και την απεικόνιση του έρωτα, με τον εύγλωττο τίτλο «Έρως - Από τη Θεογονία του Ησίοδου στην Ύστερη Αρχαιότητα», διοργανώνει το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Νεοφύτου Δούκα 4 - Β. Σοφίας και Ηροδότου 1, 10 Δεκεμβρίου - 5 Απριλίου). Διαχρονική και παγκόσμια σταθερά, ο έρωτας «είναι» απλώς αυτό που δεν ξέρεις και δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι, μέχρι να το νιώσεις. Και όταν πλέον το νιώσεις, δεν μπορείς να το περιγράψεις, να το ορίσεις και να το εξορθολογίσεις. Ούτε να το καταστείλεις. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Στην ιστορία της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, στα βάθη των αιώνων, ο έρωτας πρέπει να είναι, ίσως μαζί με το φόβο, τα μόνα καθολικά και παντοτινά συναισθήματα. Αυτά που κάπως, κάπου, κάποτε, κάθε άνθρωπος θα αισθανθεί και δεν θα μπορέσει να δαμάσει. Πολλές φορές με μοιραία αποτελέσματα. Και άλλες με, υπό προθεσμία, ευτυχή. Αναμφίβολα, μια από τις πιο «ερωτικές» εποχές της ανθρωπότητας, με την έννοια της ποσοτικής (και ποιοτικής;) πραγματοποίησης της σεξουαλικής επιθυμίας ήταν η κλασική αρχαιότητα. Με κάθε είδους παρτενέρ, έναν ή περισσότερους. Ακόμα και κατά μόνας. Άλλες οι κοινωνικές δομές, άλλα τα ταμπού και τα πρότυπα, μα ο έρωτας πολύς και ανεξάντλητος. Σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Ελλάδας, το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου, το Υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας, την Περιφέρεια της Σικελίας και το Μουσείο του Λούβρου θα παρουσιαστούν συνολικά περίπου 280 λίθινα, πήλινα και μεταλλικά (χρυσά και χάλκινα) εκθέματα, όπως γλυπτά, ανάγλυφα, αγγεία, ειδώλια, λυχνάρια και κοσμήματα, τα οποία προέρχονται από 50 αρχαιολογικά μουσεία της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ιταλίας και της Γαλλίας. Στις εννέα θεματικές ενότητες της έκθεσης καλύπτεται κάθε πτυχή του έρωτα στους δώδεκα αιώνες που μεσολάβησαν από τα Ησιόδεια κείμενα μέχρι την επικράτηση του Χριστιανισμού, ενώ παράλληλα με την έκθεση θα πραγματοποιηθούν κύκλοι διαλέξεων από τους Στέλιο Ράμφο, Δημήτρη Πλάντζο και Κατερίνα Ζαχαροπούλου. Στην ασεξουαλική, αγοραία και κυνική μας εποχή, ίσως το «πώς το κάνανε οι παλιοί» να είναι ένα καλό μάθημα.

Γιάννης Κουκουλάς

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.