22/01/2019 19:57:14
14.12.2009

Cine Ποντίκι

Καπιταλισμός: Ιστορία ενός έρωτα

Συνεχίζοντας τον δικό του δρόμο και τρόπο με τον οποίο ορίζει το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ, ο Μάικλ Μουρ, σκηνοθέτης του «Φαρενάιτ 9/11» και του «Sicko», στρέφει αυτή τη φορά τα βέλη του εναντίον του αμερικανικού οικονομικού συστήματος, των τραπεζών και του χρηματιστηρίου, του ίδιου του καπιταλισμού. Τοποθετώντας και πάλι τον εαυτό του στο κέντρο της ταινίας, αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που γεννώνται (ή που θα έπρεπε να έχουν γεννηθεί) στον μέσο Αμερικανό και προσπαθεί στη διάρκεια των δύο ωρών της ταινίας του να βρει τις απαντήσεις. Στην πραγματικότητα αυτό που αναζητά είναι πώς ένα σύστημα επιτρέπει σε χιλιάδες φτωχούς πολίτες να χάνουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους και αφήνει μια ολιγαρχική ομάδα να πλουτίζει με αισχρό τρόπο εις βάρος τους. Πώς γίνεται οικογένειες να χρεοκοπούν καθημερινά, αλλά οι εταιρείες που είναι ουσιαστικά υπεύθυνες για την κρίση στην οποία βρίσκεται σήμερα η αμερικανική οικονομία να ενισχύονται από το κράτος για να ξεπεράσουν τα λάθη που οι ίδιες έκαναν. Όπως κάθε φορά, έτσι κι εδώ μπορείς να κατηγορήσεις τον Μάικλ Μουρ για πολλά, ξεκινώντας από την προσωποκεντρική φύση των ταινιών του και καταλήγοντας πιο ουσιαστικά στη λαϊκίστικη υφή τους, όμως δεν μπορείς να αγνοήσεις πως όχι μόνο περιέχουν μέσα τους ένα ανήσυχο πνεύμα και μια ριζοσπαστική άποψη, αλλά κι ότι είναι αποτελεσματικές, τόσο σαν κάλεσμα προς αφύπνιση όσο και σαν πετυχημένο σινεμά. Ο Μουρ μπλέκει κι εδώ σε σωστές δόσεις την καταγγελία με τη συγκίνηση, την έρευνα με το χιούμορ, το δράμα με την κωμωδία. Μπορεί τα συμπεράσματά του για την κατάσταση της Αμερικής σήμερα να είναι λιγάκι εύκολα κι αυταπόδεικτα, τα στοιχεία που παρουσιάζει όμως όχι μόνο αρκούν για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη της ταινίας του, αλλά κατορθώνουν να πείθουν και να προβληματίζουν, πέρα από το κοινό των «καλλιτεχνικών αιθουσών» της Ευρώπης, τους θεατές που για χρόνια ζούσαν με το αμερικανικό όνειρο και που τώρα βγαίνουν κλονισμένοι από τις αίθουσες των multiplex, έχοντας μόλις ανακαλύψει ότι αυτή η ιστορία αγάπης δεν έχει αίσιο τέλος.

Σκηνοθεσία: Μάικλ Μουρ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 117΄

Πόλεμος εκτός προγράμματος

Στις παραμονές ενός πολέμου που δεν κατονομάζεται, αλλά που είναι απολύτως σαφές ότι δεν είναι άλλος από την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, ένας βρετανός υπουργός θα κάνει μια ραδιοφωνική δήλωση που θα προκαλέσει αναταραχές σε διεθνές επίπεδο. Μπορεί τα όσα θα πει και οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσει να μη σημαίνουν απολύτως τίποτα, όμως ακόμη και η δημόσια αναγνώριση της πιθανότητας ενός πολέμου θα τον μεταμορφώσουν σε μήλο της έριδος –ανάμεσα στις αντικρουόμενες φατρίες των αμερικανών συναδέλφων του που θέλουν ή δεν θέλουν τον πόλεμο– και σε επικίνδυνο παίκτη στις τάξεις της βρετανικής κυβέρνησης, η οποία μοιάζει ανίκανη να αποφασίσει ποια στάση θα τηρήσει. Κι αν ένα φιλμ για τις διπλωματικές κινήσεις και τα παρασκήνια των πολιτικών αποφάσεων πιθανότατα δεν μοιάζει σαν το καταλληλότερο υλικό για κινηματογραφική διασκέδαση, στους περισσότερους το φιλμ του Αρμάντο Ιανούτσι είναι με διαφορά η καλύτερη πολιτική σάτιρα που είδαμε στη μεγάλη οθόνη εδώ και πολλά χρόνια. Απόλυτα «ενημερωμένη» για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες των κυβερνητικών γραφείων, δηλητηριώδης στο χιούμορ της και άψογη στο κωμικό της timing, κάνει μέσα από τον φακό της σάτιρας μια από τις πιο αιχμηρές δηλώσεις πάνω στην πολιτική πραγματικότητα των ημερών μας, τους συσχετισμούς δυνάμεων ανάμεσα στον παλιό και τον νέο κόσμο και «αποκαλύπτει» μερικά απ’ όσα όλοι υποπτευόμαστε για τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων που επηρεάζουν την τύχη ολόκληρου του πλανήτη.

Σκηνοθεσία: Αρμάντο Ιανούτσι. Πρωταγωνιστούν: Πίτερ Καπάλντι, Τομ Χολάντερ, Τζίνα ΜακΚι, Τζέιμς Γκαντολφίνι κ.ά. Χώρα: Μ. Βρετανία. Διάρκεια: 105΄

Μια κάποια εκπαίδευση

Στην πραγματικότητα περισσότερες από μια «εκπαιδεύσεις» περιμένουν τη νεαρή ηρωίδα της Λόνε Σέρφιγκ στη διάρκεια της ταινίας. Η Κάρεϊ Μάλιγκαν, μια νεαρή βρετανίδα ηθοποιός σε έναν ρόλο που θα την κάνει σταρ και που σύμφωνα με τις προβλέψεις θα τη φέρει στην πεντάδα των Όσκαρ, υποδύεται ακαταμάχητα ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, το οποίο δεν μπορεί να περιμένει μέχρι τη στιγμή που θα γευτεί την αληθινή ζωή. Μπορεί να ονειρεύεται την Οξφόρδη σαν το εισιτήριο που θα την πάρει μακριά από τη μικροαστική στενοκεφαλιά του πατρικού σπιτιού της, όμως η ώρα της θα έρθει γρηγορότερα απ’ ό,τι περίμενε, όταν θα γνωρίσει και θα ερωτευθεί έναν άντρα που έχει τα διπλάσια χρόνια της και ο οποίος θα της δείξει την όμορφη, λαμπερή πλευρά της ζωής. Όμως, όπως συνήθως γίνεται σε κάθε παραμύθι, η σκοτεινή πλευρά του ονείρου δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή της και, ακριβώς όπως γίνεται στην αληθινή ζωή, το τέλος δεν θα είναι απαραίτητα ευτυχές για όλους. Ωστόσο, σε αυτή την ανεπιτήδευτα γοητευτική ιστορία ενηλικίωσης, τα μαθήματα που παίρνει τόσο η ηρωίδα όσο και οι θεατές είναι πρωτίστως πνευματικής και ηθικής φύσης, απαραίτητα βήματα προς μια ωρίμανση που ποτέ δεν έρχεται δίχως μερικές αμυχές. Όλα δείχνουν φυσικά κι απροσποίητα σε αυτή την αληθινή ιστορία μιας ζωής, που μεταφέρει με λεπτότητα και λεπτομέρεια στην οθόνη το σενάριο του Νικ Χόρνμπι και η εξαιρετική σκηνοθεσία της Σέρφιγκ και μεταμορφώνουν σε λεπτή απόλαυση το θαυμάσιο καστ και η εντυπωσιακά αληθοφανής αναπαράσταση μιας εποχής, που έμοιαζε μόνο επιφανειακά πιο αθώα ή έστω διαφορετική από τη δική μας.

Σκηνοθεσία: Λόνε Σέρφιγκ. Πρωταγωνιστούν: Πίτερ Σάρσγκααρντ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Άλφρεντ Μολίνα, Έμα Τόμσον κ.ά. Χώρα Μ. Βρετανία. Διάρκεια: 100΄

ΑΚΟΜΗ

Γλυκεία έξαψη, του Αντρέι Βάιντα

Ο μονόλογος μιας ηθοποιού που χάνει τον άντρα της από καρκίνο, μπλέκεται με την ιστορία μιας γυναίκας που θρηνεί τον θάνατο των παιδιών της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και που ερωτεύεται έναν νεαρό αγνοώντας ότι είναι άρρωστη. Η ταινία του Βάιντα κεντρίζει το ενδιαφέρον περισσότερο σαν πείραμα παρά σαν ολοκληρωμένη ταινία, ειδικά υπό το φως της γνώσης του θανάτου του συζύγου της πρωταγωνίστριας και συνεργάτη του Βάιντα στη διάρκεια των γυρισμάτων.

Τα όρια του ελέγχου, του Τζιμ Τζάρμους

Ένας δολοφόνος διασχίζει την Ισπανία σε μια αποστολή και συναντά μια σειρά από χαρακτήρες στην πορεία. Με ένα σχηματικό σενάριο που απέχει ελάχιστα από το να καταντήσει γελοίο το φιλμ, διασώζεται μόνο από την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία του Τζάρμους, την εξαιρετική μουσική και τη δουλειά στα σκηνικά, αλλά αποτελεί μια από τις πιο ανούσιες και βαρετές ταινίες που θα δείτε όλο το χρόνο.

Η κληρονόμος, του Παναγιώτη Φαφούτη

Η χήρα ενός προέδρου μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ανακαλύπτει ότι θα πρέπει να κρατήσει την ομάδα στην Α΄ κατηγορία, προκειμένου να κρατήσει και την περιουσία της. Αδιάφορη κωμωδία, που θυμίζει κατά στιγμές κακοσκηνοθετημένη βιντεοταινία.

Μαραντόνα, του Εμίρ Κουστουρίτσα

Ντοκιμαντέρ για τον Μαραντόνα (αλλά και τον Κουστουρίτσα) από τον σερβοβόσνιο σκηνοθέτη, μόνο για όσους ενδιαφέρει ο μύθος του ενός ή ο «μύθος» του άλλου.

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

Η μάχη του Αλγερίου, του Τζίλιο Ποντεκόρβο

Τα γεγονότα που γέννησαν το ελεύθερο κράτος της Αλγερίας, σε μια ταινία μυθοπλασίας που θυμίζει ντοκιμαντέρ και που κρατά τη δύναμη και τον μύθο της σαράντα και πλέον χρόνια μετά την πρώτη προβολή της.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.