18/08/2017 07:25:23
7.7.2017 / ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1975 στις 06-07-2017

Δυο ραγισμένες καρδιές

Δυο ραγισμένες καρδιές - Media

 

Γράφει η Γιοβάννα (κατά κόσμον Σταύρος Χριστακόπουλος)

Η ταινία «Η κυρία και ο ναύτης» της Λίνα Βερτμίλερ, του 1974, είναι μια από τις πιο διάσημες και σπαρταριστές κωμωδίες που γυρίστηκαν ποτέ. Οι έξοχες κοινωνικές αναφορές της σε μια Ιταλία που ζούσε το δίλημμα περί «ιστορικού συμβιβασμού» μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς άφησαν πίσω της ένα κινηματογραφικό αριστούργημα.

Μια μεγαλοπιασμένη και... εξευρωπαϊσμένη κυρία του ιταλικού Βορρά, σύζυγος μεγαλοαστού, κάνει κρουαζιέρα στη Μεσόγειο με τις φίλες της. Στο πλοίο βρίσκεται ένας παραδοσιακός Σισιλιάνος μούτσος, «βαμμένος» μαρξιστής, τον οποίο η κυρία βασανίζει με τις παραξενιές και τις απαιτήσεις της.
 
Μια μέρα όμως οι δυο τους ναυαγούν και ξεμένουν ολομόναχοι σε ένα έρημο νησί. Εκεί ο ναύτης παίρνει το πάνω χέρι και ανταποδίδει με το παραπάνω στην κυρία τα βασανιστήρια. Κατά την παραμονή τους στο νησί, μέσα από τον αδυσώπητο πόλεμο που εδράζεται στο φύλο και την ταξική διαφορά, ένας σφοδρός έρωτας γεννιέται. 
 
Όμως, παρά τους όρκους αγάπης, όταν διασώζονται και φτάνουν στη στεριά, η κυρία καταλήγει πάλι στην αγκαλιά του συζύγου και ο ναύτης έχει να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο, εκτός από την ερωτική ματαίωση, τη ζόρικη Σισιλιάνα σύζυγό του, η οποία δεν έχει καμιά διάθεση να μοιραστεί το στεφάνι της με την... εισβολέα από τον Βορρά.
 
Ένας λανθάνων έρωτας
Στα καθ’ ημάς μια ανάλογη ιστορία εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια με λίγο διαφορετικούς πρωταγωνιστές, η οποία διαθέτει πολλά κοινά στοιχεία με την ταινία της Βερτμίλερ.
Μια μεγαλοπιασμένη κυρία, ονόματι Κεντροαριστερά, η οποία επί τέσσερις δεκαετίες μοιράστηκε τη διακυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία, κάνει ανέμελη μια πολύχρονη κρουαζιέρα στα υψηλά της εξουσίας με τις... φίλες της. Στο πλοίο βρίσκεται ένας... μούτσος (ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ), που δηλώνει φλογερός μαρξιστής, τον οποίο η κυρία βασανίζει με τις παραξενιές και τις απαιτήσεις της.
 
Για την ακρίβεια τον χρησιμοποιεί επί χρόνια ως εργαλείο όταν τη βολεύει, ενώ συνήθως του κλέβει ιδέες, συνθήματα και κατά καιρούς δεύτερης διαλογής στελέχη.
Κάποια μέρα όμως πέφτουν σε θύελλα, η οποία οδηγεί τη βάρκα σε ναυάγιο (χρεοκοπία), και οι δυο τους ξεμένουν ολομόναχοι σε ένα έρημο νησί (μνημόνιο). 
 
Εκεί ο ναύτης (ΣΥΡΙΖΑ) παίρνει το πάνω χέρι (κυβερνητική εξουσία) και ανταποδίδει τα βασανιστήρια στην κυρία, η οποία κυριολεκτικά χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της.
 
Κατά την παραμονή τους στο νησί ένας λανθάνων έρωτας υποφώσκει μεταξύ τους: 
  Πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως παραδοσιακά στελέχη της Αριστεράς, ασφυκτιούν πολιτικά και ιδεολογικά στην ιδέα ότι πρέπει να μοιράζονται την εξουσία με τον παραδοσιακό δεξιό Πάνο Καμμένο. Δηλώνουν λοιπόν (π.χ. Νίκος Φίλης) ότι, αν η κυρία μετανοήσει για τον πρότερο βίο της και αποκαθαρθεί από τις (πολιτικές) αμαρτίες της, μια χαρά θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν.
  Αναλόγως στην Κεντροαριστερά μια ευδιάκριτη και ισχυρή τάση θεωρεί πως είναι όρος επιβίωσης γι’ αυτήν μια συνεργασία με τον... πρώην μούτσο και νυν καπετάνιο, αφού σε αυτόν έχουν καταλήξει οι περισσότεροι από τους πάλαι ποτέ ψηφοφόρους της, ενώ αντιθέτως θα είναι καταστροφική η επιστροφή στις αγκάλες του πάλαι ποτέ εταίρου (Ν.Δ.), ο οποίος πολιορκεί την κυρία ζητώντας φορτικά επανασύνδεση (και συγκυβέρνηση στα πρότυπα Σαμαρά - Βενιζέλου).
 
Μίση και... κάλπη
Όπως προείπαμε, στην ταινία υπήρξε ένας έρωτας. Εν προκειμένω έχουμε μόνο νάζια και καυγάδες, οι οποίοι συχνά καταστρατηγούν ακόμη και τους αυτονόητους κανόνες της αστικής ευγένειας.
Υπάρχουν όμως ρεαλιστικές προϋποθέσεις ώστε να προκύψει και εδώ ένας θυελλώδης έρωτας μεταξύ της κυρίας και του πρώην ναύτη - νυν καπετάνιου ή μήπως η κυρία θα ενδώσει στη σιγουριά του παλαιού εταίρου της για να συνεχίσει την τρυφηλή ζωή που απολάμβανε τα προηγούμενα χρόνια; Ας περάσουμε από τον κινηματογράφο στην πολιτική για να βρούμε απαντήσεις.
Η στροφή της κυρίας (Γεννηματά), λοιπόν, έχει διάφορες προϋποθέσεις:
  Μία εξ αυτών είναι ο πρώην εταίρος (Μητσοτάκης) να αποτύχει στις εκλογές. Σε αυτή την περίπτωση ο ναύτης (Τσίπρας) θα έχει το πάνω χέρι.
  Μία δεύτερη είναι ο πρώην εταίρος να μην πετύχει εξ ολοκλήρου τους στόχους του. Κοινώς να νικήσει με μικρή διαφορά, άρα να τεθούν διλήμματα που θα δοκιμάσουν σκληρά τις αντοχές της κυρίας (ΠΑΣΟΚ - ΔΗΣΥ), να προκληθούν νέες εκλογές με απλή αναλογική και... γαία πυρί μιχθήτω.
  Μία τρίτη είναι στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ - ΔΗΣΥ να επικρατήσει η άποψη ότι μια νέα συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. θα είναι μετά βεβαιότητας καταστροφική – αυτή τη φορά οριστικά – για την παράταξη. Σε αυτή την περίπτωση, αν ο Μητσοτάκης είναι ο νικητής των εκλογών, θα πρέπει να εξασφαλίσει άλλον εταίρο και θα αναγκαστεί να έχει απέναντί του τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τη ΔΗΣΥ, που θα έχουν όλο τον χρόνο για να ξεκαθαρίσουν μια για πάντα τα θέματα της ταραχώδους σχέσης τους.
Εδώ βεβαίως υπεισέρχεται άλλη μια παράμετρος: ο ζόρικος εταίρος του ναύτη (Καμμένος). Για να προχωρήσει το ειδύλλιο ΔΗΣΥ - ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει η σύζυγος να κάνει στην άκρη. Αυτό πρακτικά μόνο με έναν τρόπο μπορεί να συμβεί: αν οι ΑΝΕΛΛ μείνουν εκτός Βουλής.
   Σε ένα άλλο σενάριο, με τον ΣΥΡΙΖΑ να χάνει μεγάλο μέρος από το ποσοστό του και τη ΔΗΣΥ να εμφανίζει μεγάλη άνοδο, οι ισορροπίες θα άλλαζαν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τη συνέχεια.
Η αλήθεια είναι πάντως ότι ο Καμμένος, αντίθετα με τη Σισιλιάνα σύζυγο της ταινίας, έχει δεχτεί στο παρελθόν να μοιραστεί τον... ναύτη του με την κυρία της Κεντροαριστεράς. Υπάρχει άραγε ενδεχόμενο αυτή η ανοχή να προαγάγει ένα ειδύλλιο μεταξύ της κυρίας και του ναύτη; Δύσκολο, αφού μπορεί η σύζυγος να κάνει πίσω αποδεχόμενη τη μοίρα της, ωστόσο η κυρία μοιάζει πολύ λιγότερο πιθανό να αποδεχτεί μια μοιρασιά αυτού του είδους.
Από όλους τους πρωταγωνιστές του δράματος, ο μόνος που αναμένεται να μην αποφασίσει για τη μοίρα του είναι ο... φορτικός εταίρος (Μητσοτάκης). Όπως συμβαίνει με κάθε σύζυγο, θα τα μάθει όλα τελευταίος.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.