24/09/2017 11:31:47

Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη;

 

Το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης πριν μια βδομάδα και η σχέση που επιδιώκει ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί της, φέρνει στην επικαιρότητα της συζήτησης όχι μόνο τι επιδιώκει η Δημοκρατική Συμπαράταξη αλλά κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το όλο θέμα της Κεντροαριστεράς (εντός ή εκτός εισαγωγικών).

Γράφαμε – «Το Ποντίκι», 19/6 και 28/6 – πως μετά την υπογραφή/ψήφιση και του 2ου ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΟΥ Μνημονίου τον Μάιο του 2017, που είναι το 4ο Μνημόνιο, μετά το 3ο Μνημόνιο του Ιουλίου 2015 – και τα δυο του ΣΥΡΙΖΑ – τα περιθώρια για το κυβερνητικό κόμμα στενεύουν. Όχι μόνο τα πολιτικά, αλλά κυρίως τα οικονομικά και κοινωνικά. Και εδώ βρίσκεται το έλλειμμα ή μειονέκτημα των περισσότερων αναλυτών που «Πολιτικοποιούν» αλλά δεν «Κοινωνικοποιούν/Οικονομικοποιούν» τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Όταν κόβονται – και θα κοπούν και άλλο… – οι συντάξεις και οι μισθοί, μειώνονται τα προνοιακά επιδόματα κάτω από την ταμπέλα του «Εξορθολογισμού» και αυξάνονται τα χρέη των ιδιωτών ταχύτατα λόγω αδυναμίας πληρωμής – συνολικά τα χρέη των ιδιωτών προς Τράπεζες, Ταμεία και Εφορίες ξεπερνάν τα 220 δισ. ευρώ –, αυτό που ενδιαφέρει τους μεσαίους, μικρομεσαίους και τους «ακόμη πιο κάτω» δεν είναι οι κοκορομαχίες Τσίπρα - Μητσοτάκη στη Βουλή για το ποιος είναι καλύτερος διαχειριστής μιας σκληρής, ανάλγητης και αδιέξοδης πολίτικης. Αυτό που βασικά τους ενδιαφέρει είναι να μην βρεθούν με συντάξεις πείνας των 400 - 500 ευρώ – maximum για την συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων –, μισθούς του Ιδιωτικού Τομέα που ξεκινάν από 350 ευρώ το μήνα και το βασικότερο να μην χάσουν τα σπίτια τους μετά την τελευταία – επιπέδου… Αϊνστάιν – εφεύρεση του ΣΥΡΙΖΑ των Ηλεκτρονικών Πλειστηριασμών. Να κοιμάται δηλαδή ο μικροϊδιοκτήτης στο σπίτι του και την άλλη μέρα να μαθαίνει πως το έχασε! Πολιτική αξία για «Βραβείο Νόμπελ Αριστεροσύνης»…

Εάν λοιπόν δεν συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς απασχολεί την τεράστια μάζα των μισθωτών, συνταξιούχων, μικρομεσαίων, τότε σαν αναλυτές/αρθρογράφοι απλά «αερολογούμε». Αυτό όμως αφορά και τα δυο προαναφερθέντα κόμματα:

- Η μεν Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν έχει κανένα μέλλον σαν «Κεντρώα συνιστώσα της Ν.Δ.» (Απόψεις κυρίως Β. Βενιζέλου). Αλλά ούτε και σαν «Αυτόνομη, ενδιάμεση και ωραία» Κυρία της Κεντροαριστεράς, δηλαδή σαν Πηνελόπη που διώχνει τους Μνηστήρες βάσει της αρχής «Ούτε με τη Ν.Δ., ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ», δηλαδή ούτε με τη Σκύλλα ούτε με τη Χάρυβδη. Ας συνειδητοποιήσουν στην Δημοκρατική Συμπαράταξη πως το ΠΑΣΟΚ δεν δημιουργήθηκε σαν αμιγές Κεντρώο – άλλωστε, δεν θα είχε λόγο ύπαρξης και δεν θα αποχωρούσε ποτέ από την Ένωση Κέντρου – αλλά σαν ριζοσπαστικό, σχεδόν επαναστατικό αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα μαρξιστικής θεωρίας και λαϊκής αντιπροσώπευσης. Έτσι, η μόνη περίπτωση αντιμετώπισης του ΣΥΡΙΖΑ εκ μέρους της Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι η τελευταία – χωρίς να ταυτιστεί μαζί του – να «του βγει από τα αριστερά» με ένα προφίλ κοινωνικό στον οικονομικό, εργασιακό και αναδιανεμητικό τομέα. Δεν μπορεί να μιλάς για Μεταρρυθμίσεις «Γενικά» σε μια χώρα που φτωχαίνει συνέχεια και σε κοινωνικά στρώματα που δεν «δυσκολεύονται» απλώς, αλλά κυριολεκτικά πένονται, εξαθλιώνονται και καθημερινά χρεοκοπούν. Κατανοητό;

- Ας πάμε και στην περίπτωση του «Αυτιστικού, με έντονα συμπτώματα ανίατης ασθένειας» κόμματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Είναι γνωστό πως ο ΣΥΡΙΖΑ, εδώ και καιρό, έχει πάρει διαζύγιο, αυτόματο και όχι συναινετικό με την πραγματικότητα («Αυτόματο Διαζύγιο» χωρίς πολλά έξοδα και άλλες νομικίστικες τυπικούρες…). Αποφάσισε να εφαρμόσει όλα τα μνημόνια, παλιά και δικά του, κάνοντας Bungee Jumping από την κορυφή του Πύργου του Άιφελ, ελπίζοντας το ανέλπιστο και κατορθώνοντας το ακατόρθωτο, δηλαδή την Εκπλήρωση Πλεονασμάτων με έναν πληθυσμό διαρκώς φτωχοποιούμενο και άνοδο της οικονομίας με Διαρκή Πτώση της Ζήτησης και προϊούσα εξαθλίωση όχι μόνο των απόκληρων αλλά και των μικρομεσαίων ή μεσαίων, στους oποίους τώρα τελευταία κλείνει το μάτι (Όχι μόνο το ένα, αλλά πολλές φορές και τα δυο...).

Ας έχει υπόψη του ο ΣΥΡΙΖΑ πως η εποχή των Παροχών του ΠΑΣΟΚ έχει περάσει, όπως και η χρυσή εποχή των Ευρωπαϊκών Κονδυλίων. Τα τελευταία – μέσω των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων, δηλ. ΜΟΠ, πρώτο τα έφερε το ΠΑΣΟΚ, σε όλη την Ε.Ε., την περίοδο 1984-85, απειλώντας, στην αντίθετη περίπτωση, να μην δεχτεί την είσοδο Πορτογαλίας και Ισπανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση – δεν φημίζονται για την καλή και αποτελεσματική τους διαχείριση από τον ΣΥΡΙΖΑ παρ’ όλα όσα υποστηρίζει ο ίδιος. Διώχνοντας πολλούς παλιούς διαχειριστές, υποτίθεται «αμφιλεγόμενους», διόρισε πολλά φιντανάκια της νέας γενιάς των ΣΥΡΙΖΟπουλων που διαθέτουν μεταπτυχιακά – Ασύλληπτο κατόρθωμα για τον ΣΥΡΙΖΑ… – άλλα καμιά ή ανύπαρκτη εργασιακή εμπειρία (Ασήμαντη λεπτομέρεια για τον ΣΥΡΙΖΑ...).

- Έχοντας λοιπόν μηδενική δυνατότητα παροχών λόγω Τρόικας – ή θεσμών, αν είστε πιο ευγενικός… – και με μοναδικές δυνατότητες τα Επιμορφωτικά Σεμινάρια για ανέργους, τις Οκταμηνίτικες Συμβάσεις και τις καραμπινάτες αερολογίες περί «Αντίμετρων», ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δυνατότητες να γίνει κόμμα παροχών – ΠΑΣΟΚ δεκαετίας ’80 –, αλλά να παραμείνει κόμμα «Μοιράσματος Φτώχειας» με ανύπαρκτες δυνατότητες επαναθεμελίωσης του Κοινωνικού Κράτους. Το τελευταίο προϋποθέτει γενναία φορολογία του μεγάλου πλούτου και διαμοιρασμός του στους «Κάτω και τους Μεσαίους», δηλ. Πολιτική Σοσιαλδημοκρατικών Κομμάτων δεκαετιών ’60 έως ’80. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο «Δεν μπορεί αλλά και δεν θέλει». Αποφασίζοντας να γίνει «Πρώτος μαθητής στην τάξη με πρόθεση μάλιστα αριστείας στο Κολλέγιο όπου φοιτά» στην εφαρμογή (νεο)φιλελεύθερων πολιτικών έχει τεράστιες δυσκολίες να γίνει «Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη» αντικαθιστώντας το παλιό ΠΑΣΟΚ. Για να μην ξεχνιόμαστε, «Δεν βάφεις αυγά... κ.λπ., κ.λπ.». Καιρός να προσγειωθεί και να μην ξεχάσει το αλεξίπτωτο.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.