20/11/2018 23:00:59
28.12.2009

Cine Ποντίκι

Εννέα

Αν το να απολαύσεις μια κινηματογραφική ταινία προϋποθέτει να αποδεχθείς ούτως ή άλλως μια σύμβαση, το να απολαύσεις ένα μιούζικαλ απαιτεί να αποδεχθείς μια ακόμη μεγαλύτερη: Το γεγονός ότι οι ήρωες της ιστορίας που παρακολουθείς στην οθόνη βρίσκουν απολύτως φυσικό να ξεσπούν κάθε τόσο σε μουσικοχορευτικά διαλείμματα, να εκφράζουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους με τραγούδια, να προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον ρόλο τους χορεύοντας, αλλά και δίχως ούτε μια σταγόνα ιδρώτα να λερώνει το μέικ απ τους. Υπάρχουν φορές που η εξωφρενική υπερβολή μιας τέτοιας σύμβασης λειτουργεί. Για παράδειγμα, στα τεχνικολόρ μουσικοχορευτικά νούμερα των χολιγουντιανών μιούζικαλ του ’50 και του ’60, στις θεαματικές εξτραβαγκάντσες του Μπάσμπι Μπέρκλεϊ, ακόμη και στα υποβρύχια χορευτικά της Έσθερ Γουίλιμς. Λειτουργεί μόνο και μόνο γιατί δεν απαιτεί από τον θεατή να το δεχθεί ως τίποτα περισσότερο από ένα ελαφρύ θέαμα, ως ένα κομμάτι κινηματογραφικής μαγείας που δεν φιλοδοξεί να έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Τι γίνεται όμως όταν το θέμα μιας ταινίας δεν είναι οι ερωτικές περιπέτειες μιας παρέας ναυτών στην πόλη ή ενός Αμερικανού στο Παρίσι, αλλά το υπαρξιακό δράμα ενός σπουδαίου σκηνοθέτη που βασανίζεται στη στενωπό της μη δημιουργικότητας και τις συμπληγάδες της εμμονής του με τις γυναίκες; Αν το «Εννέα» του Ρομπ Μάρσαλ είναι η ταινία από την οποία οφείλουμε να εξάγουμε τις απαντήσεις για το παραπάνω ερώτημα, τότε μόνο μία λέξη μπορεί να ταιριάζει: τραγέλαφος. Η καινούργια ταινία του σκηνοθέτη του «Σικάγο» βασίζεται σε ένα θεατρικό, που τοποθετεί στη θέση του ήρωα τον Φεντερίκο Φελίνι –έστω κι αν του αλλάζει όνομα– και φιλοδοξεί να μεταμορφώσει τις εμμονές, την εποχή, τον κόσμο και το σινεμά του σε ένα θέαμα που να μη στερείται νοήματος. Δίχως να έχεις δει το πώς το συγκεκριμένο υλικό είχε μεταφερθεί στο Μπρόντγουεϊ, δεν χρειάζεται να είσαι αυθεντία στο έργο του Φελίνι για να αντιληφθείς ότι όσα λαμβάνουν χώρα στην οθόνη έχουν περισσότερη σχέση με το (επίσης ιταλικής προέλευσης) τσίρκο Μεντράνο παρά με την κινηματογραφική «Ντόλτσε Βίτα» του maestro. Το στυλ στις εικόνες μπορεί να είναι φροντισμένο και ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις να κάνει ό,τι μπορεί για να προσθέσει λίγο βάρος σε μια εξωφρενικά ελαφριά ιστορία (παρά τα γεμάτα βάθος θέματα που θα ήθελε ν’ αγγίζει), αλλά η πλοκή αντιμετωπίζεται από την ταινία σαν μια απλή πρόφαση για να χωρέσουν ανάμεσά της όσο το δυνατόν περισσότερα εντυπωσιακά χορευτικά και όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια. Μερικά από αυτά είναι στ’ αλήθεια όπως θα έπρεπε, γεμάτα θέμα και ρυθμό, όμως το οικοδόμημα τσακίζεται κάτω από το βάρος των φιλοδοξιών του, της υπερβολής, του κιτς και camp χαρακτήρα του, καθώς δεν έχει καμιά συναισθηματική ραχοκοκαλιά για να το στηρίξει. Από το λαμπρό γυναικείο καστ η μόνη που διασώζεται, ως κάτι παραπάνω από μια όμορφη παρουσία και ευκαιρία για σέξι στιγμιότυπα κι επίδειξη εσωρούχων α λα Victoria's Secret, είναι η Μαριόν Κοτιγιάρ, η οποία προσδίδει λίγη κομψότητα και μια ιδέα από θλίψη στην απατημένη σύζυγο. Κατά τα άλλα, η Πενέλοπι Κρουζ είναι μια σέξι καρικατούρα, η Νικόλ Κίντμαν κάνει ένα πλαστικό πέρασμα, η Τζούντι Ντεντς παίζει στον αυτόματο πιλότο και οι υπόλοιπες συμπληρώνουν απλά την πινακοθήκη μιας σειράς ηρωίδων που έχουν εμφάνιση αλλά όχι ψυχή. Ακριβώς όπως και η ταινία. Σκηνοθεσία: Ρομπ Μάρσαλ. Πρωταγωνιστούν: Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Μαριόν Κοτιγιάρ, Πενέλοπι Κρουζ, Νικόλ Κίντμαν, Τζούντι Ντεντς, Κέιτ Χάνστον, Σοφία Λόρεν. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 112΄

Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου

Βασισμένο σε ένα πολυδιαβασμένο βιβλίο, το φιλμ της Μόνα Ασάς λαμβάνει χώρα σε μια αριστοκρατική πολυκατοικία του Παρισιού, με κεντρικό άξονα δυο εντελώς διαφορετικές ηρωίδες. Από τη μια η εντεκάχρονη Παλόμα, που μεγαλώνει σε μια οικογένεια μπουρζουάδων –με μπαμπά πολιτικό και μητέρα με δέκα χρόνια ψυχανάλυσης–, αλλά νιώθει παγιδευμένη σε μια ζωή που της θυμίζει χρυσόψαρο σε γυάλα. Από την άλλη η Ρενέ, η θυρωρός της πολυκατοικίας, μια απεριποίητη εσωστρεφής πενηντάρα που προτιμά τη συντροφιά ενός βιβλίου, μιας σοκολάτας και του γάτου της, δείχνοντας εντελώς ακοινώνητη. Με καταληκτική ημερομηνία τα δωδέκατα γενέθλια της Παλόμα, όταν η μικρή έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει, καθώς δεν βλέπει το νόημα στο να ζει μια ζωή που δεν οδηγεί πουθενά (ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει), οι ζωές τους θα έρθουν πιο κοντά με αφορμή την άφιξη ενός γιαπωνέζου γείτονα, ο οποίος θα ξεκλειδώσει την αντικοινωνική θυρωρό και θα πλησιάσει το μοναχικό κορίτσι. Καλογυρισμένο και τρυφερό, χαριτωμένο και συχνά αστείο παρά το μάλλον βαρύ θέμα του, το φιλμ στήνει αληθοφανείς χαρακτήρες που πάνε πέρα από τις λογοτεχνικές κατασκευές, ακόμη κι αν συχνά οι αναφορές του παραείναι επιτηδευμένες ή οι διάλογοι μοιάζουν να βγήκαν κατευθείαν από τις σελίδες του βιβλίου. Τα όσα λένε μερικές φορές οι χαρακτήρες δεν ταιριάζουν με όσα λέει στην αληθινή ζωή ένας κανονικός άνθρωπος, αλλά το γεγονός είναι μάλλον ένα μικρό ατόπημα μπροστά σε ένα φιλμ που κοιτάζει με ειλικρίνεια τους πρωταγωνιστές του και μας πείθει ότι η διαφορά στους ορόφους, στην κοινωνική τάξη, την ηλικία ή την εμφάνιση δεν αλλάζει την ουσία των ανθρώπων. Σκηνοθεσία: Μόνα Ασάς. Πρωταγωνιστούν: Ζοσιάν Μπαλασκό, Γκαράνς Λε Γκιγιερμίκ, Τόγκο Ιγκάουα, Αν Μπροσέ. Χώρα: Γαλλία. Διάρκεια: 100΄

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

Το κλασικό βιβλίο του Καρόλου Ντίκενς μεταφέρεται για μια ακόμη φορά στη μεγάλη οθόνη, σε μια διασκευή που θέλει να είναι όσο το δυνατόν πιο πιστή στο πρωτότυπο υλικό, αλλά συγχρόνως να γίνει μια θεαματική, τρισδιάστατη περιπέτεια που θα αποσβέσει το υψηλό κόστος της. Ως γνωστόν όμως είναι δύσκολο να έχεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, κάτι που γίνεται σαφές σε αυτή την ταινία, που ακόμη κι αν λειτουργεί πετυχημένα σαν 3D θέαμα δεν κατορθώνει να μεταφέρει το ίδιο ζωντανά τα συναισθήματα και το πνεύμα του βιβλίου. Φταίει βεβαίως και το γεγονός ότι ο Ζεμέκις επιμένει, για μια ακόμη φορά, να μη γυρίσει την ταινία με κανονικούς ηθοποιούς αλλά με την τεχνική του motion capture,τεχνική που μας είχε συστήσει στο «Πολικό Εξπρές» και στο «Beowulf». Το αποτέλεσμα είναι αμήχανο και ατελές. Ούτε αληθινοί ηθοποιοί, ούτε κινούμενα σχέδια. Ούτε φυσικότητα, ούτε παραμύθι. Έχοντας μάλιστα μόλις δει το «Avatar» του Κάμερον, όπου οι ψηφιακοί του ήρωες και το περιβάλλον τους μοιάζει εκατό τοις εκατό πιστευτό, το φιλμ του Ζεμέκις χάνει ακόμη περισσότερους πόντους και η πολυδιαφημισμένη τεχνική του αρτιότητα είναι ήδη ξεπερασμένη και παλιομοδίτικη. Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ζεμέκις. Πρωταγωνιστούν: Τζιμ Κάρεϊ, Κόλιν Φερθ, Γκάρι Όλντμαν κ.ά. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 95΄

ΑΚΟΜΗ

Ο μικρός Νικόλας, του Λορέν Τιράρ

Ο ήρωας των κλασικών παιδικών βιβλίων ζωντανεύει στην οθόνη, σε μια ταινία που αποτελεί ήδη μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία.

Είναι μπερδεμένο, της Νάνσι Μέγιερς

Η Μέριλ Στριπ χωρισμένη και απογοητευμένη από τους άντρες, διχάζεται ανάμεσα σε έναν αρχιτέκτονα που τη φλερτάρει και τον πρώην σύζυγό της που τη διεκδικεί ξανά.

Ο Άλβιν και η παρέα του 2, της Μπέτι Τόμας

Συνέχεια της παιδικής ταινίας στην οποία πρωταγωνιστεί μια παρέα από σκίουρους, με εξαιρετικές επιδόσεις στο τραγούδι.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.