16/11/2018 13:08:06
28.12.2009

Τα γεγονότα

Μια πρώτη κυρία στη μεγάλη οθόνη

Είναι μοντέλο και τραγουδίστρια, τον τελευταίο καιρό όμως τη γνωρίζουμε καλά από έναν άλλο ρόλο που ασκεί με ιδιαίτερη επιτυχία, αυτόν της πρώτης κυρίας της Γαλλίας. Η Κάρλα Μπρούνι, στα 42 της, αποφάσισε να κάνει και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο (σε κανονικό ρόλο, καθώς έχει εμφανισθεί και ως μοντέλο στο «Prêt-à-Porter» του Ρόμπερτ Άλτμαν). Όχι όπου κι όπου μάλιστα, αλλά σε ταινία του Γούντι Άλεν, o οποίος της έκανε την πρόταση από τον περασμένο Ιούνιο. Τα γυρίσματα θα αρχίσουν μέσα στον επόμενο χρόνο στο Παρίσι. «Είναι χαρισματική, υποδύεται ήδη ένα ρόλο (σ.σ. αυτόν της πρώτης κυρίας) και έχει επαφή με το κοινό» σχολίασε ο δαιμόνιος σκηνοθέτης για την κυρία Σαρκοζί. Η αλήθεια είναι ότι ξέρει και να το χειρίζεται πολύ καλά, όπως έχει αποδείξει πολλές φορές, συμβάλλοντας στην αύξηση της δημοτικότητας του συζύγου της. Το γεγονός ότι ο Γούντι Άλεν είναι ιδιαίτερα αγαπητός στην Ευρώπη και δη στο Παρίσι, σίγουρα θα έπαιξε τον ρόλο του. Επειδή η κυρία Μπρούνι πάνω από όλα είναι πρωταγωνίστρια στην πολιτική ζωή της Γαλλίας και γι’ αυτόν τον ρόλο, παρά τα ατοπήματα στα οποία έχει πέσει κατά καιρούς, της αξίζει ένα Όσκαρ.

Ελίνα Μπέη

Στη σκιά της πρώτης «Λάμψης»

«Ίσως, αν συνεχίσω να μιλάω γι’ αυτό, να μη χρειαστεί να το γράψω», είπε ο μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ όταν ανακοίνωσε ότι άρχισε ήδη να γράφει τη συνέχεια της «Λάμψης». Οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων έπεσαν βροχή, ο συγγραφέας όμως αποφάσισε να τους αφήσει όλους να αναρωτιούνται. Η «Λάμψη» πρωτοεκδόθηκε το 1977 και καθιέρωσε τον Κινγκ, τόσο εμπορικά όσο και ως συγγραφέα βιβλίων τρόμου. Πολλοί βέβαια είναι αυτοί που γνωρίζουν το έργο από την κινηματογραφική μεταφορά του Στάνλεϊ Κιούμπρικ –παρότι λέγεται ότι στον Κινγκ δεν άρεσε ποτέ η ταινία, επειδή το σενάριο είχε αλλαχθεί πολύ– και φυσικά την εκπληκτική ερμηνεία του Τζακ Νίκολσον. Στη νέα εκδοχή πρωταγωνιστής θα είναι ο 40χρονος πια Ντάνι Τόρανς, γιος του Τζακ, ο οποίος δουλεύει ως νοσοκόμος και έχει επωμιστεί την ευθύνη να χρησιμοποιεί τις τηλεπαθητικές του ικανότητες για να βοηθήσει τους ετοιμοθάνατους ασθενείς να περάσουν στον άλλο κόσμο. Παράλληλα βγάζει το χαρτζιλίκι του προβλέποντας ποια άλογα θα κερδίσουν στις ιπποδρομίες. Προς το παρόν το βιβλίο έχει τίτλο ο «Δρ. Ύπνος». Το δύσκολο εγχείρημα βέβαια για τον Κινγκ δεν θα είναι να γράψει ένα καλύτερο βιβλίο, αλλά να ξεπεράσει τον μύθο του πρώτου. Αν και τα σίκουελ είναι πολύ της μόδας, αυτό το «αίνιγμα» θα δυσκολέψει ιδιαίτερα ακόμα και έναν μετρ. Για να μη μιλήσουμε για μια ενδεχόμενη κινηματογραφική μεταφορά…

Ελίνα Μπέη

Από τις Supremes στον Μαντέλα

Το «American Idol» την έκανε γνωστή στο κοινό και το «Dreamgirls» της χάρισε ένα Όσκαρ β΄ γυναικείου ρόλου. Η Τζένιφερ Χάντσον είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, όσον αφορά τους διάττοντες αστέρες που βγαίνουν μαζικά από τηλεοπτικά ριάλιτι. Πρόσφατα αποδέχθηκε ένα ρόλο τον οποίο πολλές Αφροαμερικανίδες θα ήθελαν να παίξουν: Θα υποδυθεί τη Γουίνι Μαντικιζέλα-Μαντέλα, πρώην σύζυγο του νοτιοαφρικανού ηγέτη. Την ταινία θα υπογράφει ο επίσης Νοτιοαφρικανός Ντάρελ Ρουντ. Αν και ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα η Γουίνι Μαντέλα, η Χάντσον την περιέγραψε «δυναμική και εξαιρετική γυναίκα» και δήλωσε κατενθουσιασμένη με το νέο της ρόλο. Όπως φαίνεται, η «μαντελομάνια» έχει κυριέψει το Χόλιγουντ τελευταία. Τον προσεχή Φεβρουάριο εξάλλου κυκλοφορεί η ταινία του Κλιντ Ίστγουντ «Invictus», στην οποία τον Μαντέλα υποδύεται ο Μόργκαν Φρίμαν. Για την ιστορία, ο Νέλσον Μαντέλα και η Γουίνι πήραν διαζύγιο το 1996, τέσσερα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του από το νησί Ρόμπεν. Ο ρόλος της στην απελευθέρωση του πρώην συζύγου της τιμάται από πολλούς Νοτιοαφρικανούς που την αποκαλούν «Μητέρα του Έθνους». Παρ’ όλα αυτά έχει κριθεί ένοχη για την απαγωγή και τη δολοφονία ενός νεαρού ακτιβιστή, ο οποίος θεωρούνταν «χαφιές» της κυβέρνησης, ενώ έχει καταδικαστεί και για υπεξαίρεση χρημάτων και απάτες κατά συρροή. Η ίδια αρνείται όλες τις κατηγορίες.

Ελίνα Μπέη

Τα γενέθλια του Zoom

Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικά είναι τα 40ά γενέθλια του Zoom της οδού Κυδαθηναίων θα πρέπει να βυθιστούμε στην αίσθηση μιας εποχής σχεδόν μυθοποιημένης, φορτισμένης πολιτικά, που ωστόσο πολλοί από τους σημερινούς θαμώνες του δεν έζησαν ή θυμούνται ελάχιστα. Οι μπουάτ της Πλάκας είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κεφάλαιο της αθηναϊκής ζωής και η μακροημέρευση του Zoom αξίζει να γιορταστεί ως μια καλοδεχούμενη εξαίρεση στον κανόνα. Η γιορτή φέρει τη σφραγίδα της Λίνας Νικολακοπούλου, η οποία έχει επιμεληθεί το πρόγραμμα των εμφανίσεων της φετινής επετειακής σεζόν. Η κεντρική ιδέα είναι ότι στη σκηνή του Zoom δίνεται βήμα σε καλλιτέχνες που εκείνα τα πρώτα, δύσκολα, άγουρα χρόνια έκαναν τα παρθενικά τους βήματα στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει η Μελίνα Τανάγρη, η οποία με καινούργιο δίσκο στις αποσκευές της εμφανίζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο παρέα με το Τρίφωνο και το νεανικό γκρουπ Δίδυμο, ενώ Δευτέρες και Τρίτες Τανάγρη και Τρίφωνο υποδέχονται ένα καλεσμένο οποίος θα ερμηνεύει δέκα δικά του τραγούδια επί σκηνής. Κάθε Τετάρτη οι βραδιές θα είναι αφιερωμένες σε Έλληνες και ξένους ποιητές. Θα προβάλλονται μικρά φιλμ σχετικά με την προσωπικότητά τους και θα διαβάζονται ποιήματά τους από διακεκριμένους έλληνες ηθοποιούς. Όσων από αυτούς τους ποιητές έχουν μελοποιηθεί ποιήματα, αυτά θα ερμηνεύονται από το Τρίφωνο. Και με την έναρξη της νέας χρονιάς στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα του Zoom προσθέστε το όνομα της Μαρίζας Κωχ.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

«Waltz» στην Πειραιώς

Το νέο, απαστράπτον κτίριο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη στην οδό Πειραιώς υποδέχθηκε τους πρώτους επισκέπτες του εδώ και λίγες εβδομάδες, αλλά αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι Αθηναίοι είναι ότι στόχος των υπευθύνων και του ίδιου του ελληνοκύπριου δημιουργού είναι να δοθεί ένα σταθερό βήμα στη χοροθεατρική κοινότητα της πρωτεύουσας. Όπως ξέρουμε, οι ομάδες σύγχρονου χορού της Αθήνας αντιμετωπίζουν οξύ πρόγραμμα στέγασης των δραστηριοτήτων τους. Με λίγα λόγια δυσκολεύονται να βρουν χώρους να δείξουν τη δουλειά τους. Τώρα το Ίδρυμα Κακογιάννη τους προσφέρει μια αναβαθμισμένη, αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Η χοροθεατρική ομάδα X-it είναι από τις πρώτες που σπεύδουν να αξιοποιήσουν το νέο αυτό βήμα, παρουσιάζοντας σε τρία τετραήμερα (21-23, 26-30 Δεκεμβρίου και 8-11 Ιανουαρίου) την παράσταση με τίτλο «Waltz». Οι μοναχικοί και απομονωμένοι ήρωες του «Waltz» επιχειρούν ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο αναζητώντας απελπισμένα την ευτυχία. Ένα ταξίδι που δεν κρύβει μόνο όνειρα αλλά και εφιάλτες. Σταδιακά ένας άλλος κόσμος φανερώνεται. Ένας κόσμος ονείρων φτιαγμένος από σκιές και φως, ένα τσίρκο κατοικημένο από μύχιες επιθυμίες και ανομολόγητους φόβους. Σ’ αυτόν τον κόσμο όμως δεν εισέρχεται κανείς ατιμώρητος. Ορμώμενοι από τα ίδια τους τα όνειρα και τα θραύσματα της μνήμης εκθέτουν τις κρυφές πλευρές τους σε μια προσπάθεια να ξανασυναντήσουν το αθώο βλέμμα που έχασαν στην ενηλικίωση. Ο κόσμος του «Waltz» αντλεί στοιχεία από τον λαμπερό κόσμο του τσίρκου, κυρίως όμως δανείζεται την ποιητική μελαγχολία του. Η χορογραφία είναι του Φώτη Νικολάου, ο οποίος σκηνοθετεί μαζί με τον Θανάση Γεωργίου.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

 

Όταν (και) το σινεμά εμπνέει

Είναι 15 νέοι εικαστικοί καλλιτέχνες. Όλοι απόφοιτοι του Ζ΄ Εργαστηρίου Ζωγραφικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας. Όλοι αγαπάνε τον κινηματογράφο. Με συνοδηγό τον δάσκαλό τους Γιάννη Ψυχοπαίδη αφήνονται στη μαγεία της μεγάλης οθόνης, συνομιλούν με τα μοτίβα και τους μύθους της. Αναζητώντας την εσωτερική κίνηση στη φαινομενική ακινησία του εικαστικού έργου, συνδιαλέγονται με τον κινηματογράφο και το λεξιλόγιό του, ανασκάπτουν το υλικό της μνήμης του, οικειοποιούνται τις φόρμες του και εμπνέονται από τους χαρακτήρες του, ανατρέπουν τη γραμμική αφήγηση χρόνου και χώρου, πειραματίζονται με το εικαστικό μοντάζ σε νέες εννοιακές και αισθητικές συνευρέσεις. Το αποτέλεσμα είναι ένας φόρος τιμής στον κινηματογράφο, μέσα από τη ζωγραφική, φωτογραφία, σχέδια, βίντεο, κατασκευές, αλλά ειδικότερα ένας φόρος τιμής στον Μιχάλη Κακογιάννη, που σημάδεψε με το έργο του και το ιδιαίτερο κινηματογραφικό βλέμμα του την ευαισθησία και τη ματιά προηγούμενων αλλά και τωρινών γενεών. Οι νέοι καλλιτέχνες συνδιαλέγονται με το σινεμά αλλά και με τον σινεφίλ εαυτό τους, πλουτίζοντας τα δικά τους εκφραστικά μέσα και καταθέτοντας τη δική τους διαπλοκή μεταξύ των άυλων και υλικών εικόνων, μεταξύ της απτής εικαστικής ύλης και της διαφάνειας των φωτεινών μορφών στην οθόνη. Να μια ευκαιρία να ενισχυθούν οι δεσμοί δύο νέων γειτόνων, αφού η ΑΣΚΤ της Αθήνας και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης απέχουν μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα. Η οδός Πειραιώς τους ενώνει. Έως 28 Φεβρουαρίου 2010.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Δώρα που τραγουδάνε

Οι κασετίνες με τα cd, τα cd-boxes όπως είναι ευρέως γνωστά, λύνουν ένα βασικό πρόβλημα τώρα με τις γιορτές που κάνουμε δώρα και αποτελούν από μόνα τους δώρα αξίας. Διότι, όσο καλό και αν είναι ένα cd, το «Revolver» των Beatles, ας πούμε, που θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, για δώρο μοιάζει ολίγον τι φτηνιάρικο. «Τι», θα σκεφτούν, «με ένα cd θα τη βγάλει μόνο;». Οπότε, μια και λέμε για Beatles, το κουτί με τα remasters όλων των άλμπουμ του συγκροτήματος αποτελεί ένα πρώτης τάξεως δώρο. Θα τους εντυπωσιάσετε μάλιστα. Σε φοβερή έκδοση, με καλή ποιότητα ήχου και διάφορα έξτρα. Είναι κάπως ακριβό βέβαια, θα χρειαστείτε κοντά στα 200 ευρώ, αλλά μιλάμε για την ιστορία της μουσικής. Θα εκτιμηθεί κιόλας από αυτόν που θα το λάβει, ακόμα κι αν έχει στη δισκοθήκη του τα βινύλια. Παράλληλα, κυκλοφορεί κι ένα ακόμα κουτί, πάλι με όλα τα cd των Beatles, αλλά σε μονοφωνική έκδοση. Τα «Mono». Αυτά είναι ακόμα πιο ακριβά, ένεκα προφανώς της συλλεκτικής τους αξίας. Ωστόσο, αν θέλετε να είστε μέσα στο κλίμα των ημερών, μπορείτε να κάνετε δώρο το καινούργιο cd του Μπομπ Ντίλαν «Christmas in the Heart», με χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Ναι, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ο Ντίλαν επέλεξε να πει μερικά από τα πιο γνωστά χριστουγεννιάτικα κομμάτια, όπως, λόγου χάρη, τον «Μικρό τυμπανιστή». Με τη γνωστή βραχνή φωνή που, είναι αλήθεια, ηχεί κάπως αταίριαστη. Αλλά εντάξει, Ντίλαν είναι αυτός. Έχουν και τα τραγούδια ούτως ή άλλως μία διαχρονική αξία, οπότε δεν μπορείς να πεις πως δεν είναι καλό δώρο. Το πολύ πολύ να το συνδυάσετε με το «Together Through Life», το άλλο καλό άλμπουμ που έβγαλε ο Ντίλαν φέτος. Κάντε τα πακετάκι και τα δύο. Αν βέβαια θέλετε να προσφέρετε κάτι περισσότερο… καλλίφωνο από τον Ντίλαν, κάντε δώρο την καινούργια κασετίνα του Φρανκ Σινάτρα. Λέγεται «New York» και περιέχει 4 cd και 4 dvd. The Voice. Τέλειος. Διαχρονικός και γιορταστικός. Με τα «New York New York» και «My Way» να αποτελούν, δίχως άλλο, τα απόλυτα κομμάτια για περιόδους εορταστικές. Βγήκε, σημειώστε το, και μία καινούργια δουλειά του Σινάτρα, με ακυκλοφόρητα κομμάτια από το ’55 και μετά. Το «Live At The Meadowlands». Τελειώνουμε επιστρέφοντας στο σήμερα. Με την Αλίσια Κις και τη Νόρα Τζόουνς. Και οι δύο τραγουδίστριες έβγαλαν καινούργια άλμπουμ, το «The Element of Freedom» και το «The Fall» αντίστοιχα. Μπορείτε να τα δωρίσετε και τα δύο μαζί και να ευχαριστηθεί τα μάλα αυτός που θα του τα προσφέρετε. Ωραίες φωνές, κουλ καταστάσεις. Για καλά, μελωδικά Χριστούγεννα.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ένας πραγματικός δάσκαλος

Πάντα ο θάνατος ενός μεγάλου καλλιτέχνη γίνεται αφορμή για να ξαναθυμηθούμε και να συνοψίσουμε τα βραβεία και τις διακρίσεις του με επικήδειους γεμάτους ημερομηνίες-ορόσημα και αριθμούς εκθέσεων. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε ούτε για τον μεγάλο Δάσκαλο Γιάννη Μόραλη που πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου σε ηλικία 93 ετών έχοντας σφραγίσει εικαστικά ολόκληρο τον 20ό αιώνα. Μαθητής του Κεφαληνού και του Παρθένη στην προπολεμική Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στη συνέχεια καθηγητής της για 36 ολόκληρα χρόνια, ο Μόραλης τιμήθηκε όσο λίγοι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: βραβεία σε εγχώριες και διεθνείς εκθέσεις, Ταξιάρχης του Φοίνικα, Ταξιάρχης της Τιμής, Αριστείο της Ακαδημίας Αθηνών είναι λίγα από τα highlights μιας μεγάλης καριέρας. Στην περίπτωσή του όμως, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η καθολική αναγνώριση του έργου του από τους συναδέλφους του. Δεν είναι τυχαίος, λοιπόν, ο τίτλος της πολύ σπουδαίας έκθεσης «Τιμή στον Γιάννη Μόραλη, Δάσκαλος και μαθητές - καθηγητές της ΑΣΚΤ» που πρόλαβε να εγκαινιαστεί λίγες μέρες πριν το θάνατό του, στην οποία σύγχρονοι εικαστικοί πρώτης γραμμής αποτίουν το δικό τους φόρο τιμής με τον πιο γνήσιο και αδιαμεσολάβητο τρόπο, με το έργο τους! Νομίζω πως και ο ίδιος ο Μόραλης, λίγο πριν πεθάνει, πρέπει να αισθάνθηκε τη μεγαλύτερη συγκίνηση μιας πλουσιότατης, αν και πάντα χαμηλών τόνων ζωής, βλέποντας να τον τιμούν όλοι οι νεότεροι συνάδελφοί του, οι μαθητές του, οι νέοι φοιτητές. Στο έργο του, άλλωστε, παρά τις διαρκείς μεταμορφώσεις, την προϊούσα αφαίρεση και τους θαρραλέους πειραματισμούς κυριαρχεί ο ανθρωποκεντρισμός, η έννοια της «συνέχειας» και αναδύονται οι δικοί του «δάσκαλοι»: ο Πολύγνωτος και οι κλασικοί της αρχαιότητας, ο Γκρέκο, ο Πικάσο, ο Μπρακ, ο Ματίς και οι μοντέρνοι κλασικοί. Κι αυτό είναι που μένει, τελικά: να αναγνωρίζεις τους δασκάλους σου, αλλά να διαμορφώνεις το δικό σου στυλ. Και να διδάσκεις τους επόμενους πώς να πράξουν το ίδιο.

Γιάννης Κουκουλάς

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.