21/11/2018 15:08:06
28.12.2009

Συν & Πλην

ΠΛΗΝ

– Στην άλλοτε εναλλακτική ροκ τραγουδοποιό Σάνυ Μπαλτζή, γιατί άκουσε το τραγούδι των Σειρήνων: επέτρεψε στη δισκογραφική εταιρεία της να δώσει το όνομά της στην ΕΡΤ ως «υποψήφιας» για τον επόμενο διαγωνισμό της σαχλο Eurovision. Τζάμπα η ροκιά τόσων ετών! Σύστημα, σε παρακαλώ βάλε με κάτω από τους προβολείς σε μια γωνίτσα. Κρυώνω…

– Πόσο αξιόπιστος μπορεί να είναι ένας θεσμός, εν προκειμένω η Όπερα Θεσσαλονίκης, η οποία προσκαλεί τον Χάρη Ρώμα να σκηνοθετήσει (και δη οπερέτα), τον «Βαφτιστικό» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη; Όσο κι αν προσπαθεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Γιάννης Γιαννίσης να μας πείσει περί του αντιθέτου, οι πράξεις μιλούν από μόνες τους. Αφήστε δε που ο εν λόγω οργανισμός έδωσε και συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα για να μας ενημερώσει τι θα ανεβάσει στη Θεσσαλονίκη – οι παραγωγές του δεν έχουν κατέβει ακόμη στην πρωτεύουσα· μονάχα πρόθεση για κάτι τέτοιο υπάρχει… Οι αρχοντοχωριατιές αυτού του είδους δίνουν την αίσθηση ότι κάποιοι δεν τιμούν την πόλη τους. Και εξακολουθούν να θεωρούν ότι Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα!

– Μου κάνει εντύπωση που ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν συμμετείχε στο Γούντστοκ... Πώς πραγματοποιήθηκε το Γούντστοκ χωρίς το Διονύση, μου λέτε;

– Όχι μόνο δεν είναι ο πιο λογοκριμένος συνθέτης επί χούντας ο Μίμης Πλέσσας, όπως θέλει ο ίδιος να πιστεύει –το αντίθετο μάλιστα–, αλλά και η τζαζ που παρουσίαζε στις εμφανίσεις του στο Half Note μόνο τζαζ δεν ήταν. Ή, έστω, ήταν ολίγον από τζαζ. Νέο κύμα έπαιζε, τα δικά του τραγούδια γαρνιρισμένα με κάποια τζαζ στοιχεία. Δεν λέω, αξίζει σεβασμός σε ένα μουσικό που βρίσκεται στην 9η δεκαετία της ζωής του και παλεύει ακόμα με τις νότες, αλλά τον σεβασμό μπορεί να τον έχει και απ’ το σπίτι του. Δεν χρειάζεται να παραποιείται η πραγματικότητα.

– Στο Θέατρο Τέχνης για την επιλογή του να παρουσιάσει το καλοκαίρι τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, μια κωμωδία στην οποία είχε κάνει σπουδαία σκηνοθεσία ο Μίμης Κουγιουμτζής (ήταν η τελευταία του σκηνοθεσία στην αττική κωμωδία). Το ότι την είχε παρουσιάσει ο Κουγιουμτζής σίγουρα δεν σημαίνει τίποτα σε ένα μόνο κατ’ όνομα Θέατρο Τέχνης. Το ότι ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν το όνομά του ή κάποιο «εις μνήμην» προκειμένου να κερδίσουν πόντους συμπάθειας οι νυν «σταυροφόροι» του θεάτρου είναι πολύ πιθανόν. Ελπίζουμε μόνο ο Χρήστος Λεοντής –που σε αυτή την παράσταση έγραψε μία από τις ωραιότερες μουσικές του στο αρχαίο δράμα– να μη χρησιμοποιήσει την ίδια μουσική και κυρίως το λυρικό κομμάτι της παράβασης (στην παράσταση υπήρχαν χορικά και μουσικά μέρη). «Χάι χάι, η “ευχή” μας στους Θεούς ας πάει…».

– To χιπ-χοπ (ο Θεός να το κάνει) συγκρότημα Vegas εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό ριάλιτι «Next Τop Μodel». Η ελληνική εναλλακτική μουσική με δωδεκάποντο τακούνι.

– Για δεύτερα συνεχόμενα Χριστούγεννα στέλνουν το τραγούδι «Να μ’ αγαπάς» του Τρίφωνου στα ραδιόφωνα, με νέο remix. Δεν ακούστηκε πέρυσι, ελπίζουν να ακουστεί εφέτος. Του άλλαξαν μάλιστα και τον στίχο, ώστε το τραγούδι να αναφέρεται στο 2009 που φεύγει και όχι στο 2007 που γράφτηκε. Με το ζόρι σουξέ...

– Κατεβαίνει πρόωρα (τελευταίες παραστάσεις ως τις 3/1) η επιθεώρηση «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» του Θοδωρή Αθερίδη. Τόσοι πρωταγωνιστές (Διαβάτη, Χαϊκάλης, Κοντογιαννίδης, Λουδάρος και Γιώργος Μαρίνος) δεν μπόρεσαν να κρατήσουν το κοινό γιατί επιθεώρηση σημαίνει κείμενο. Τι να σου κάνουν οι καλοί ηθοποιοί όταν δεν έχουν λόγια;

– Στο ελληνικό μουσικό ραδιόφωνο τη χρονιά που πέρασε. Από το τάχα μου έντεχνο που παίζουν πλέον ο Δίεση (λέγε με ποπ) και ο Μελωδία (ποπ με Μάλαμα για ξεκάρφωμα) μέχρι το τάχα μου εμπορικό που παίζουν ο Ρυθμός (ό,τι περίσσεψε από το σκυλάδικο) και ο Sfera (ό,τι περίσσεψε από την dance των 80s). Με δήθεν ρεπερτόριο γίνεται δήθεν ραδιόφωνο για δήθεν ακροάσεις.

– Ένας επίδοξος τραγουδιστής του «Χ-Factor» να τραγουδάει «νύυυυυχτα πάρ’ τη τή σκέεεεεεφτομαι συχνάαααα» παράτονα σαν τον βάρδο του Αστερίξ και ένας κριτής να του λέει «αγόρι μου, απόψε έγινες καλλιτέχνης». Ποτέ άλλοτε ένα ριάλιτι δεν ήταν τόσο βίρτσουαλ...

ΣΥΝ

+ «Αυστηρώς ακατάλληλη» για την επιτροπή λογοκρισίας η «Στρέλλα», αλλά απολύτως κατάλληλη για ένα ανήσυχο κοινό που αναζητά το ελληνικό σινεμά που κάνει τη διαφορά, η ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα ξεκίνησε εντυπωσιακά την καριέρα της στις αίθουσες. Παρά το δύσκολο θέμα και την τολμηρή της θέση, η «Στρέλλα» κάνει εισιτήρια που θυμίζουν αυτά του «Κυνόδοντα» και προϊδεάζει για μια ακόμη επιτυχία που δίνει ελπίδες ότι υπάρχει κοινό με γούστο και αισθητήριο.

+ Εν τω μεταξύ η προέλαση του ελληνικού σινεμά στο εξωτερικό συνεχίζεται. Το «Σπίτι στο δάσος» του Άγγελου Φραντζή θα προβληθεί στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, το κορυφαίο ίσως φεστιβάλ για ένα σινεμά πειραματικό και πρωτοπόρο. Γυρισμένο με μια ψηφιακή... φωτογραφική μηχανή και με ερασιτέχνες ηθοποιούς, το φιλμ είχε κάνει μια πρώτη έξοδο προς το κοινό σε διαφορετική μορφή και σε συνδυασμό με ένα θεατρικό δρώμενο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι, ενώκαι η έξοδός του στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις προθέσεις του δημιουργού του, φιλοδοξεί να αγνοήσει τις παραδοσιακές αίθουσες για μια πιο εναλλακτική και ανατρεπτική προβολή σε μη συμβατικούς χώρους.

+ Στον σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη, γιατί επιμένει να καταπιάνεται με τον Καραγκιόζη όχι φολκλορίστικα αλλά αντιμετωπίζοντάς τον ως σύγχρονο λαϊκό

θέαμα. Και μάλιστα «για όλη την οικογένεια» που έλεγε το παλαιό κλισέ. Στην παράστασή του «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος», η οποία μεταφέρθηκε στο Θέατρο Badminton, θησαυρός είναι το νερό και οδηγός η δίψα του Καραγκιόζη στη ζοφερή σημερινή εποχή της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

+ Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης για την υπέροχη έκθεση «Έρως», με γλυπτά, κεραμικά και λοιπά έργα τέχνης ερωτικού περιεχομένου της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Τολμηρή έκθεση και εξαιρετικός κατάλογος! Η αρχαιότητα, λοιπόν, δεν ήταν μόνο χλαμύδες, πόλεμοι και Παρθενώνες. Ήταν και σέξι!

+ Στον Στάθη Λιβαθινό ο οποίος παραλαμβάνοντας το «Βραβείο Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου» για το 2009 της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών (για τη σκηνοθεσία του «Βασιλιά Λιρ»), δεν παρέλειψε να θυμίσει, ακόμη μία φορά, την ανάγκη δημιουργίας σχολής σκηνοθεσίας στην Ελλάδα. Μπράβο του που τόσα χρόνια τώρα δεν εγκαταλείπει έναν αγώνα που ξεκίνησε μόνος, και σε κάθε ευκαιρία υπενθυμίζει αυτό που για όλους αποτελεί επιτακτική ανάγκη, σκηνοθέτες με ελληνικό πτυχίο.

+ Στον Νίκο Παπάζογλου, γιατί είναι ίσως ο μοναδικός εξηντάρης έλληνας καλλιτέχνης που δεν γκρινιάζει σαν γεροντοκόρη για τους νεότερους. «Δεν θεωρώ ότι μας λείπουν οι ταλαντούχοι καλλιτέχνες. Εγώ συνεχώς συναντώ νέα στέκια όπου καταφεύγουν πιτσιρικάδες και εκφράζονται», λέει. Και δεν τρομάζει μπροστά στην οθόνη: «Αφήστε που και η τεχνολογία μάς έχει δώσει τη δυνατότητα να είμαστε δημιουργικοί ακόμα και σε ένα δωμάτιο με μόνο σύμμαχο τον υπολογιστή».

+ Στην αειθαλή συγγραφέα Αθηνά Κακούρη (γεν. 1928), η οποία μετά από δεκαετίες επαγγελματικής τριβής (και) στη μετάφραση υπερασπίζεται κάτι μαγικό και ξεχασμένο: τη μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας. «Γλώσσα σημαίνει πρώτα πρώτα ήχος, και γι' αυτό ένα από τα καθήκοντα του μεταφραστού είναι να ακούει τα όσα θέλει να μεταφράσει και μετά να ακούει τι ήχο παράγουν τα ελληνικά που διάλεξε». Δηλαδή; «Δηλαδή κάμποση μεγαλόφωνη ανάγνωση».

+ Να που το ζήτημα με τους συμβασιούχους της ΕΡΤ έχει και μια θετική συνέπεια: γλιτώσαμε (μια ολόκληρη σεζόν!) από το «Έχει γούστο» της Μπήλιως Τσουκαλά και τη διακωμώδηση της κουλτούρας.

+ Η ελληνική τηλεόραση αντιμετωπίζει τους μικρούς τηλεθεατές ως τους λιγότερο απαιτητικούς «καταναλωτές εικόνων», προσφέροντάς τους στην καλύτερη περίπτωση ταινίες της Disney και στη χειρότερη αμφιβόλου ποιότητας καρτούν. Αποτελεί λοιπόν ευχάριστη έκπληξη ο προγραμματισμός μιας φροντισμένης παιδικής παραγωγής σε prime time την παραμονή της Πρωτοχρονιάς από τη ΝΕΤ, πόσο μάλλον όταν αυτή η παραγωγή είναι ελληνική. Το «Ένα δέντρο μια φορά», μια ψηφιακή ταινία κινουμένων σχεδίων του Παναγιώτη Λάππα είναι βασισμένη σε ένα παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά, μιλά με τις φωνές του Διονύση Σαββόπουλου, της Δανάης Σκιάδη και της Μαρίας Ναυπλιώτου, ντύνεται με τις μουσικές του Δημήτρη Παπαδημητρίου και δείχνει ιδανικό πρωτοχρονιάτικο θέαμα για τηλεθεατές κάθε ηλικίας.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.