18/01/2019 20:39:20
11.1.2010

Τσουνάμι

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών: Η μετά Χ.Λ. εποχή

Η πολυσυζητημένη επόμενη ημέρα του Μεγάρου είναι ήδη εδώ, αφού ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, πρότεινε ως πρόεδρο του ΔΣ του Μεγάρου τον Ιωάννη Μάνο

Αν στις συναυλιακές αίθουσες του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών οι μουσικές εξακολουθούν να τέρπουν τις αισθήσεις, στα γραφεία και στους διαδρόμους του οι συζητήσεις σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι μετά το θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη συνθέτουν μία Συμφωνία ατονάλε με αγωνιώδεις εξάρσεις. Πολλοί οι φιλόδοξοι μαέστροι ή σολίστες της, τώρα που το απόλυτο αφεντικό (και πρόεδρος του ΔΣ των Φίλων της Μουσικής) δεν υπάρχει. Με την παραπληροφόρηση μέχρι πρόσφατα να οργιάζει και να εμφανίζει ως μελλοντικό Μεγαράρχη ακόμη και τον Γιώργο Νταλάρα! Το τοπίο όμως άρχισε να ξεκαθαρίζει γρήγορα. Έτσι, ενώ το ΔΣ του Μεγάρου συνεδρίαζε σε καθημερινή σχεδόν βάση, προσπαθώντας να προλάβει ή να επηρεάσει τις εξελίξεις, το Υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε ενεργό ρόλο στον Οργανισμό που απορροφά τη μερίδα του λέοντος από τον κρατικό προϋπολογισμό για τον πολιτισμό: Την περασμένη Δευτέρα ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, πρότεινε ως πρόεδρο του ΔΣ του Μεγάρου τον Ιωάννη Μάνο (μέλος του ΔΣ του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής), στο πλαίσιο των προβλεπόμενων από το νόμο διαδικασιών. Κατόπιν τούτου η ανάληψη της προεδρίας του Μεγάρου από τον κ. Μάνο θεωρείται δεδομένη, αφού προηγηθεί και τυπικά η εκλογή του από το δεκαμελές ΔΣ. Οπότε η πολυσυζητημένη επόμενη ημέρα του Μεγάρου είναι ήδη εδώ. Απομένει να δούμε τι θα φέρει. Γιατί είναι κοινό μυστικό ότι αν η δημιουργία του ΟΜΜΑ (Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών) οφείλεται στην αγάπη του «κυρίου Χρήστου» στην κλασική μουσική και στην όπερα, η μετέπειτα λειτουργία του καθορίσθηκε αποκλειστικά και μόνο από τις δικές του επιθυμίες και εμμονές, γεγονός που δεν είχε πάντα θετικά αποτελέσματα όχι μόνο στη λειτουργία του αλλά και στην ευρύτερη καλλιτεχνική ζωή της χώρας. Αυτό όταν μια άτυπη θα έλεγε κανείς συμφωνία σιωπής ανάμεσα στον Λαμπράκη και στην εκάστοτε κυβέρνηση δεν άφηνε τις όποιες διαφωνίες για τη λειτουργία του (ειδικά από την πλευρά του κράτους, το οποίο παρότι το χρηματοδοτούσε δεν είχε ουσιαστικά ρόλο στη λειτουργία του) να δημοσιοποιηθούν. Ούτε οι φωνές που διαμαρτυρήθηκαν για τη δημιουργία νέας στέγης για την Εθνική Λυρική Σκηνή στη λεωφόρο Συγγρού τη στιγμή που το Μέγαρο διέθετε δύο υπερσύγχρονες αίθουσες που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν τις παραστάσεις της ακούστηκαν σε όλη την έντασή τους. Τώρα όμως, μετά το θάνατο του ισχυρού Λαμπράκη, όπως όλα δείχνουν το σκηνικό θα αλλάξει: η μετακόμιση της ΕΛΣ σε κάποια από τις αίθουσες του Μεγάρου δεν είναι πλέον ανυπόστατη φήμη, αφού τη θέλει, σύμφωνα με πληροφορίες, και το Υπουργείο. Την ίδια στιγμή η επιτακτική ανάγκη διορισμού Καλλιτεχνικού Διευθυντή για το Μέγαρο, θέση η οποία δεν προβλεπόταν καθώς τα πάντα τα όριζε ο Λαμπράκης, κρίνεται αναγκαία. Απομένει να δούμε ποιος θα είναι εκείνος που σε συνεργασία με τον κ. Μάνο θα αναλάβει να οδηγήσει το Μέγαρο στη νέα εποχή του. Ονόματα ακούγονται αρκετά, ανάμεσά τους εκείνο του συνθέτη Θάνου Μικρούτσικου (θεωρείτο υποψήφιος και για την προεδρία του ΔΣ). Άγνωστο, επίσης, το τι θα γίνει με τα πόστα του γενικού διευθυντή –σήμερα είναι ο Νίκος Μανωλόπουλος– και του καλλιτεχνικού διευθυντή –σήμερα είναι ο Νίκος Τσούχλος–, καθώς και οι δύο Νίκοι ήταν στενοί συνεργάτες του Λαμπράκη – κατά πολλούς «άνθρωποί του». Αν και η τοποθέτηση του κ. Μάνου μπορεί και να διασφαλίζει τις θέσεις τους. Εις αναμονή εξελίξεων λοιπόν. Στο μεταξύ τα όργανα καλά κρατούν.

WHO IS WHO

Ο Ιωάννης Μάνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια των Παρισίων, Βρυξελλών και Γενεύης. To 1966 ο Γεώργιος Παπανδρέου τον όρισε Γραμματέα στην ΕΔΗΝ. Για τη δράση του φυλακίστηκε, για να βρει στη συνέχεια πολιτικό άσυλο στην Ελβετία. Από το 1974 ως το 1994 ήταν σύμβουλος διοίκησης στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Το 1994 εξελέγη γενικός γραμματέας της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, από τον Ιούλιο του 2000 ως τον Φεβρουάριο του 2002 υπήρξε πρόεδρος του ΔΣ και διευθύνων σύμβουλος της Γενικής Τράπεζας της Ελλάδος, ενώ από τον Νοέμβριο του 2005 είναι μέλος του ΔΣ του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.

AXINOI

1. Η έκπληξη θα ήταν τεράστια, αν η Ακαδημία Αθηνών τολμούσε λίγο παραπάνω. Αν, δηλαδή, υπερψηφιζόταν η πρόταση νεότερων ακαδημαϊκών μελών της να τιμηθεί με βραβείο του ανώτερου πνευματικού ιδρύματός μας η συγγραφέας Άντζελα Δημητρακάκη, που στο βιβλίο της «Μόνο σ' ένα κορίτσι σαν και σένα» δίνει φωνή σε μια ομοφυλόφιλη γυναίκα. Τελικά, παρά μία ψήφο το θαύμα δεν έγινε – έτσι, η Ακαδημία Αθηνών έχασε την ευκαιρία να εκπλήξει και να πείσει ότι στο δυσκίνητο σώμα της, τμήμα του οποίου συχνά εμφανίζεται πλάι στις πιο ακροδεξιές εκδοχές για την κοινωνία μας, μια ομάδα νεότερων προσωπικοτήτων μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή κατεύθυνσης. Την άλλη φορά;

2. Στη θυελλώδη συνεδρίαση όπου συζητήθηκε η περίπτωση Δημητρακάκη πληροφορίες θέλουν να έγινε ένας πολύ σκαμπρόζικος διάλογος. Ένας ακαδημαϊκός επικρίνει το βιβλίο: «Πώς είναι δυνατόν να βραβεύσουμε ένα βιβλίο στο οποίο η ηρωίδα κοιμάται με τη μητέρα της;», αναρωτιέται. Για να του απαντήσει ο συγγραφέας-εισηγητής της πρότασης: «Και ο Οιδίπους κοιμήθηκε με τη μητέρα του, κύριε συνάδελφε. Δεν θα βραβεύαμε γι' αυτό, αν ήταν υποψήφιος, τον Σοφοκλή;».

Λία Παραλία

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.