17/01/2019 18:30:13
18.1.2010

Cine Ποντίκι

Αστυνομία, ταυτότητα
Τι είδους αστυνομική ταινία είναι άραγε αυτή στην οποία η στιγμή της κορύφωσης δεν διαδραματίζεται σε ένα σκοτεινό δρομάκι κάτω από τους ήχους πυροβολισμών, αλλά σε ένα άχρωμο γραφείο στο τμήμα μιας επαρχιακής πόλης, όπου ο διευθυντής και δυο αστυνομικοί διαβάζουν από το λεξικό τους ορισμούς μερικών λέξεων; Στην πραγματικότητα η ταινία του Κορνέλιου Πορουμπόιου μπορεί να μην προσφέρει πολλά σε όσους περιμένουν ένα αστυνομικό θρίλερ, αλλά ξεκαθαρίζει πως οι λέξεις μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικές ή, καλύτερα, πιο επώδυνες κι από τις σφαίρες. Βλέπετε, οι ορισμοί που αναζητούν οι ήρωες στο λεξικό, σε μια σκηνή που είναι φτιαγμένη να μείνει κλασική, είναι αυτοί των λέξεων όπως «νόμος», «συνείδηση», «αστυνομία». Έτσι κι αλλιώς κάθε υποψία αστυνομικής ίντριγκας εξαφανίζεται ήδη από νωρίς, όταν αντιλαμβανόμαστε τους λόγους που ο Κρίστι, ένας χαμηλόβαθμος αστυνομικός, παρακολουθεί επιμελώς έναν μαθητή γυμνασίου. Ο νεαρός καπνίζει τσιγάρα με χασίς, κάτι που ακόμη και ο ίδιος ο Κρίστι βρίσκει ανάξιο λόγου και ασφαλώς κάθε άλλο παρά ικανή αιτία για να στείλει ένα παιδί στη φυλακή, καταστρέφοντας τη ζωή του. Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, εξηγεί στους ανωτέρους του, η κατοχή και η προσωπική χρήση δεν επιφέρει συνέπειες, όμως εκείνοι επιμένουν να θέλουν να εφαρμόσουν τον νόμο στην πιο σκληρή του μορφή, μη αφήνοντας χώρο στην κρίση ή τη συνείδηση του νεαρού αστυνομικού να χειριστεί την υπόθεση διαφορετικά. Η τελική αναμέτρηση ανάμεσα στον διευθυντή του τμήματος και τον ήρωα, μια αναμέτρηση που θα γίνει με λέξεις αλλά κυρίως ηθικές στάσεις, θα διδάξει τόσο σ’ εκείνον όσο και σ’ εμάς ένα σημαντικό μάθημα. Μπορεί τα καθεστώτα ή οι δομές ενός κράτους να αλλάζουν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όμως οι τρόποι και οι μέθοδοι των παλιών κακών ημερών εξακολουθούν να πνίγουν μια κοινωνία που έχει μάθει να λειτουργεί με λάθος τρόπο. Στην πραγματικότητα, αν τα ρούχα, τα κινητά τηλέφωνα, οι ημερομηνίες δεν έκαναν φανερό ότι το φιλμ διαδραματίζεται στο σήμερα, θα μπορούσες κάλλιστα να πιστέψεις ότι βλέπεις μια ιστορία από τη «χρυσή εποχή» του Τσαουσέσκου, μια ιστορία το ίδιο τρομακτική όσο κι αυτή στο «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες». Όπως και η ταινία του Κριστιάν Μουνγκίου, έτσι κι αυτή του Πορουμπόιου παίρνει τον χρόνο της να αναπτύξει την ιστορία της, επιμένει σε έναν συχνά αργόσυρτο ρεαλισμό, αλλά κατορθώνει μέσα από λίγα λόγια κι ακόμη λιγότερα συμβάντα να παρουσιάσει ένα ξεκάθαρο πορτρέτο των ηρώων της και της κοινωνίας στην οποία κινούνται και να χτίσει ένα φιλμ συναρπαστικό και κατά στιγμές συνταρακτικό, κρατώντας ανέπαφη μια αλήθεια και φυσικότητα που μοιάζει βγαλμένη αυτούσια από την καθημερινότητα της «πραγματικής» ζωής. Σκηνοθεσία: Κορνέλιου Πορουμπόιου. Πρωταγωνιστούν: Ντράγκος Μπουκούρ, Βλαντ Ιβάνοφ, Ιρίνα Σαουλέσκου κ.ά. Χώρα: Ρουμανία. Διάρκεια: 110΄
Σέρλοκ Χολμς
Ο μύθος του Σέρλοκ Χολμς, λογοτεχνικός, σκονισμένος, σχεδόν ξεχασμένος πλέον από το σινεμά, ελαφρώς παλιομοδίτικος, δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως το κατάλληλο υλικό για να γεννήσει ένα κινηματογραφικό blockbuster το οποίο δεν κρύβει ούτε στιγμή τη διάθεσή του για συνέχειες. Τίποτε όμως σε αυτή την ανάγνωση του ήρωα και του κόσμου του από τον Γκάι Ρίτσι δεν θυμίζει τον Σέρλοκ Χόλμς που ξέρετε από τις σελίδες του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ ή τις παλιές μεταφορές του στο σινεμά. Κι αν αυτό ακούγεται μάλλον ανησυχητικό σε όσους προτιμούν τις παλιές σταθερές αξίες να παραμένουν ως έχουν, η καινούργια ανάγνωση των χαρακτηριστικών του φλεγματικού ντετέκτιβ όχι μόνο δεν προδίδει την ουσία του, αλλά αντίθετα τον μεταμορφώνει σε έναν ήρωα που μπορεί να επιβιώσει στη σύγχρονη αρένα του χολιγουντιανού σινεμά. Ο Χολμς του Γκάι Ρίτσι, βλέπετε, κρατά όλη την ευφυΐα και το φλέγμα, αλλά αυξάνει τα χαρίσματά του με την άριστη γνώση πολεμικών τεχνών, το ταλέντο του στο να προβλέπει όχι μόνο την εξέλιξη μιας υπόθεσης που αναλαμβάνει αλλά και αυτήν ενός καβγά. Η σχέση ανάμεσα στους δυο, οι διάλογοί τους, οι ατάκες που ανταλλάσσουν, η συντροφικότητα και η αγάπη του ενός για τον άλλο, αποτελούν στην ταινία του Ρίτσι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, τις στιγμές που το φιλμ λάμπει ακόμη πιο έντονα κι από τις φροντισμένες, αποτελεσματικές και συχνά εντυπωσιακές σκηνές δράσης. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ μεταμορφώνει τον Χολμς σε ένα σαγηνευτικό κακομαθημένο παιδί ή έναν προβληματικό άνδρα που κρύβει μια εύθραυστη πλευρά πίσω από τη μάσκα της ιδιοφυΐας και ο Τζουντ Λο δίνει στον Γουάτσον την αυτάρκεια και τον λόγο ύπαρξης που συνήθως του στερούσε τη δυνατότητα να είναι οτιδήποτε άλλο πέρα από δεύτερο βιολί στον άνθρωπο-ορχήστρα του Χολμς. Οι γυναίκες της ιστορίας, από την άλλη, είναι είτε διακοσμητικές, όπως η μνηστή του Γουάτσον που κινδυνεύει να χωρίσει το ζευγάρι των ηρώων, είτε απόπειρες να μεγιστοποιηθεί το γυναικείο κοινό του φιλμ και να διασκεδαστεί η ιδέα ότι οι δυο ήρωες είναι κάτι περισσότερο από απλοί συγκάτοικοι και αδελφικοί φίλοι. Έτσι η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς φαίνεται μάλλον περιττή στο φιλμ, ενώ ακόμη και η υπόθεση ενός λόρδου που χρησιμοποιώντας τη μαύρη μαγεία θεωρητικά ανασταίνεται εκ νεκρών, αν και κρατά το ενδιαφέρον δεν μπορεί να συναγωνιστεί την εξαιρετική χημεία μεταξύ των δύο βασικών ηρώων. Το μόνο που ίσως μπορεί να το κάνει είναι η εξαιρετική αναπαράσταση ενός Λονδίνου που δεν το είδαμε ποτέ τόσο ζωντανό στην οθόνη και που χρησιμοποιεί με παραδειγματικό τρόπο την ψηφιακή τεχνολογία για να δημιουργήσει κάτι γνώριμο αλλά και καινούργιο. Λίγο ως πολύ το ίδιο κάνει και το φιλμ με τον χαρακτήρα του Χολμς, κρατώντας τα καλύτερα στοιχεία του και προσαρμόζοντάς τα στις απαιτήσεις ενός καινούργιου κοινού. Το μεγαλύτερο κατόρθωμά του είναι ότι το κάνει με σεβασμό δίχως ποτέ να γίνεται ιερόσυλο, δίνοντας νέα πνοή σε έναν ήρωα που έδειχνε να τη χρειάζεται. Μπορεί να ακούγεται παρακινδυνευμένο, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αν ο δημιουργός του Χολμς ήταν ακόμη ζωντανός, θα έβγαινε από την αίθουσα του σινεμά με ένα χαμόγελο στα χείλη μετά το τέλος της ταινίας. Πιθανότατα όπως ακριβώς θα κάνετε κι εσείς. Σκηνοθεσία: Γκάι Ρίτσι. Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζουντ Λο, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μαρκ Στρονγκ κ.ά. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 128΄
ΑΚΟΜΗ
Ο Εκλεκτός, των Άλμπερτ και Άλεν Χιουζ
Τοποθετημένο στην Αμερική σε μια εποχή μετά από μια καταστροφή που έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια σχεδόν έρημη γη που κατοικείται από απελπισμένους ανθρώπους, το φιλμ καταγράφει το ταξίδι ενός μοναχικού άντρα που κουβαλά μαζί του την μόνη Βίβλο που έχει επιβιώσει. Όταν η πορεία του θα συναντηθεί με αυτή του επικεφαλής μιας μικρής πόλης που αναζητά την αλήθεια της Βίβλου για να αποκτήσει δύναμη επάνω στους ανθρώπους που επιβίωσαν της καταστροφής η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Το φιλμ των αδελφών Χιουζ, ενδιαφέρον και πλούσιο σε ιδέες, καταλήγει γρήγορα απλοϊκό και ανίκανο να αποφασίσει αν θέλει να είναι μια σοβαρή παραβολή για την επιρροή και τους κινδύνους της οργανωμένης θρησκείας ή μια περιπέτεια στο ύφος του «Mad Max». Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά σε κανένα από τα δύο επίπεδα.
Το ποτάμι ανάμεσα, του Ρασίντ Μπουσαρέμπ. Με τους: Μπρέντα Μπλέθιν, Σοτιγκούι Κογιέιτ.
Στον απόηχο μιας τρομοκρατικής επίθεσης στο Λονδίνο του 2005, μια γυναίκα από τη βρετανική επαρχία κι ένας άντρας από την Αφρική αναζητούν παράλληλα τα παιδιά τους που αγνοούνται. Στην πορεία θα ανακαλύψουν ότι τα δυο παιδιά ζούσαν μαζί και ήταν ζευγάρι και η συνειδητοποίηση της απώλειάς τους θα μετριαστεί κάπως από το γεγονός ότι πλέον μοιράζεται. Χαμηλότονη, ανθρώπινη και ειλικρινής, η ταινία του Μπουσαρέμπ είναι γυρισμένη για την τηλεόραση, αλλά κερδίζει το στοίχημα κυρίως χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.
Ricordi Mi, της Στέλλας Θεοδωράκη. Με τους: Θεοδώρα Τζήμου, Λάζαρο Γεωργακόπουλο.
Η ιστορία μιας γυναίκας που μετά τον θάνατο του αγαπημένου της ξαναφτιάχνει τη ζωή της με έναν άντρα που του μοιάζει. Αυτή η απλή ιστορία δυστυχώς στα χέρια της Θεοδωράκη μεταμορφώνεται σε ένα μπερδεμένο κουβάρι που προσπαθεί να ενώσει το παρελθόν με το παρόν και που φορτώνει το σενάριο με ακατάληπτους, σοβαροφανείς αλλά ανούσιους βερμπαλισμούς, που εξουθενώνουν την υπομονή και την αντοχή ακόμη και του πιο καλοπροαίρετου θεατή. Η αισθητική πλευρά του φιλμ κρατά το ενδιαφέρον, αλλά δεν αρκεί να σώσει την ταινία από την εσωστρέφεια και την κενή ομφαλοσκόπηση.
Γιώργος Ν. Κορωναίος

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.