19/09/2018 11:18:01
18.1.2010

Τα γεγονότα

Κύπρος: διαρκής έμπνευση

Η νεκρή ζώνη που χωρίζει την Κύπρο στα δύο έχει σημαδέψει τον Νίκο Χαραλαμπίδη. Σε ηλικία 17 ετών και με την ιδιότητα του στρατιώτη έζησε για τα καλά την ένταση της περιοχής και οι καθοριστικές εμπειρίες που βίωσε διαμόρφωσαν νωρίς το πολιτικό πλαίσιο της δουλειάς του, που συνδυάζει τη χρήση σύγχρονων ηλεκτρονικών πολυμέσων με την αναβίωση παραδοσιακών μορφών τέχνης, αλλά και τον επαναπροσδιορισμό παραδοσιακών δρώμενων, ενδυμασιών και εθίμων. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι από πολύ νωρίς η φορτισμένη αυτή περιοχή υπήρξε σταθερός χώρος δράσης του καλλιτέχνη. Οι συμμετοχικές αυτές διαδραστικές πλατφόρμες αποτελούν αρχικά στο έργο του Χαραλαμπίδη εναλλακτικές μορφές διαμαρτυρίας και προκύπτουν πειραματικά ως πολιτική αντίδραση μέσα από τα προσωπικά του βιώματα. Ο πηγαίος ακτιβισμός και ο ριψοκίνδυνος χαρακτήρας των παρεμβατικών δρώμενων στην Πράσινη Γραμμή, όπως αναφέρει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, κατέληξαν σε τυχοδιωκτικές καλλιτεχνικές επιδείξεις μισθωμένων επιμελητών τέχνης και προσκεκλημένων καλλιτεχνών, από επιχειρήσεις διεθνών συμφερόντων. Στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος (Αθηνάς 12, Μοναστηράκι) παρουσιάζει από τις 13 Ιανουαρίου (και μέχρι 30/1) τη νέα του δουλειά με τίτλο «Το Άδειο Μουσείο». Στο πρότζεκτ του «Άδειου Μουσείου» (Hollow Airport Museion) πρωταγωνιστεί το εγκαταλελειμμένο διεθνές αεροδρόμιο της Κύπρου στην Πράσινη Γραμμή. Στην πραγματικότητα επιχειρεί να αναδομήσει τον εγκαταλελειμμένο χώρο του αεροδρομίου της Λευκωσίας, κατασκευάζοντας τα δομικά του στοιχεία, τοίχους, πλακάκια, χαλιά, πόρτες αλλά και κινούμενες πλατφόρμες, τονίζοντας τον νομαδικό του χαρακτήρα. Στην προηγούμενη έκθεση στον ίδιο χώρο με τίτλο «Τρίχες Κατσαρές» οι φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες αποτελούσαν την πρώτη ομάδα καθηγητών του μουσείου αυτού, που αρνείται τη διαδικασία περισυλλογής και έκθεσης έργων τέχνης και επαναφέρει την έννοια του Μουσείου στην αρχαιοελληνική του διάσταση, τονίζοντας τον εργαστηριακό χαρακτήρα μιας ιδιότυπης Σχολής Καλών Τεχνών για την Κύπρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Πορνό (και) με άποψη

Πιστό στο ετήσιο ραντεβού με τους Αθηναίους το 4ο Berlin Porn Film Festival in Athens είναι εδώ στις 15 και στις 16 Ιανουαρίου για να παρουσιάσει τα «καλούδια» του. Ξέρετε εσείς: λεσβιακές περφόρμανς, σαδομαζοχιστικά σόου, «διαμαντάκια» από το χώρο της post-porn φιλμογραφίας (δηλαδή όχι σκέτο πορνό σαν κι αυτό που κατεβάζουμε από το Ίντερνετ αλλά «καλλιτεχνικών» προδιαγραφών, «ψαγμένο»), γκέι ταινίες και ό,τι μπορεί να περνάει από την ανεξάντλητη, είναι η αλήθεια, παλέτα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Για να πάρετε μια ιδέα. Ένα από τα highlights του διήμερου φεστιβάλ στο Gagarin 205 στη Λιοσίων είναι το σόου του Μπακ Έιντζελ, ο οποίος πριν εξελιχθεί σε άντρα πορνοστάρ έκανε καριέρα με την ιδιότητα της γυναίκας-φωτομοντέλου. Καθιέρωσε ένα ανδρόγυνο πρωτοποριακό στυλ που άνοιξε το δρόμο για άλλα πολλά γνωστά μοντέλα, ενώ το 2007 ο Μπακ έγραψε ξανά ιστορία ως ο πρώτος τρανσάντρας που κέρδισε το Βραβείο AVN για τον Καλύτερο Τρανσέξουαλ Περφόρμερ της Χρονιάς (κάτι σαν τα Όσκαρ της πορνοβιομηχανίας). Αν η ιστορία του Μπακ Έιντζελ σας τράβηξε την προσοχή θα πρέπει να σας «προειδοποιήσουμε» για πολύ πιο δυνατές συγκινήσεις, τόσο στην οθόνη όσο και στη σκηνή του Gagarin 205. Ρωτήστε κάποιον φίλο σας που έζησε από κοντά μια από τις προηγούμενες διοργανώσεις κι αν δεν έχετε «τέτοιους» φίλους αναζητήστε σχετικά σχόλια στο Διαδίκτυο. Τα porn festival είναι μια σχετικά πρόσφατη ιστορία και «ακουμπάνε» πάνω στις αναθεωρημένες, εντελώς αποενοχοποιημένες ερμηνείες περί «πορνό» της μεταμοντέρνας μας εποχής. Το πορνό που προβάλλεται στα φεστιβάλ απέχει συνήθως έτη φωτός από το σεξ των συμβατικών παραγωγών. Και, φυσικά, δεν μιλάμε μόνο για ταινίες. Το «ιδεολογικό» πλαίσιο των φεστιβάλ πορνό έχει ανθρωπολογικές και κοινωνιολογικές ρίζες, ένα πανηγύρι για την εξερεύνηση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Αλλά επειδή είπαμε ότι η ανθρώπινη σεξουαλικότητα είναι συχνά μια αρκετά μπερδεμένη ιστορία οι διοργανωτές της βερολινέζικης διοργάνωσης φροντίζουν να ξεκαθαρίσουν ότι αποκηρύσσουν, κάθετα και οριζόντια, την παιδεραστία και την αναγκαστική πορνεία. Η είσοδος επιτρέπεται αυστηρά στους 18 και άνω.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Μόνος στη σκηνή

Ο Αντώνης Φωνιαδάκης είναι μία από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις στον σύγχρονο ελληνικό χορό. Με πλούσια εμπειρία από την ευρωπαϊκή σκηνή, ίδρυσε το 1993 στη Λυών την ομάδα χορού Apotosoma, στην οποία είναι καλλιτεχνικός διευθυντής, χορογράφος και ερμηνευτής. Έχει χορογραφήσει για μεγάλους ευρωπαϊκούς οργανισμούς (το Μπαλέτο του Μεγάλου Θεάτρου της Γενεύης, το Μπαλέτο του Ρήνου, το Μπαλέτο της Ουάσιγκτον, το Μπαλέτο της Όπερας της Λυών, την Όπερα του Ρήνου, το Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού της Λυών, το Μπαλέτο του Μπεζάρ στη Λοζάνη κ.ά.) και αυτές τις ημέρες κάνει μια σύντομη στάση στην Αθήνα, από τις 14 μέχρι τις 18 Ιανουαρίου. Για να παρουσιάσει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μια καινούργια του δουλειά, το «All Things Are Quite Silent». Το έργο δημιουργήθηκε το χειμώνα του 2009 και έχει παρουσιαστεί στο Βερολίνο (DOCKII), στη Λυών (Maison de la Danse) και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιεράπετρα Κρήτης (Κύρβεια 2009). Eδώ έχουμε να κάνουμε με μια ερευνητική δουλειά του Φωνιαδάκη πάνω στο χορευτικό σόλο, αλλά και την ίδια την πορεία του ως χορευτή και χορογράφου, που εστιάζει στα κινησιολογικά του βιώματα και στη χορογραφική και εικαστική του αισθητική. Γι’ αυτό ίσως είναι ο μοναδικός ερμηνευτής στη σκηνή. Η παράσταση δομείται σε τρία ταμπλό, που σηματοδοτούν ένα πέρασμα από την εξωτερική, στατική εικόνα στον εσωτερικό μυστικιστικό χώρο του υποσυνειδήτου και τέλος στο χτίσιμο της προσωπικής ουτοπίας του δημιουργού - ερμηνευτή. Η μουσική λειτουργεί υπόγεια, παράλληλα με τη χορευτική παρτιτούρα, ενώ η σκηνογραφική - εικαστική παρέμβαση συμβάλλει στο χτίσιμο ενός ονειρικού τοπίου μέσα στο οποίο λειτουργούν ο αντικατοπτρισμός, η μεταμόρφωση και τελικά το πέρασμα από τη σωματικότητα στο υποσυνείδητο.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Αθηναίοι ετών 30

Δεν χρειάζεται να τα διαβάσεις ξανά και ξανά για να αναγνωρίσεις μέσα τους οικείες εικόνες, αφού τα έργα του Γιώργου Παλούμπη ανήκουν στο είδος που ονομάζεται ρεαλιστικό θέατρο και βρίθουν από κλασικές ελληνικές παθογένειες. Στο «Πέναλτι», «βάζελοι» και «γάβροι» ξεγυμνώθηκαν από την πένα του συγγραφέα αποκαλύπτοντας τα τρωτά, αστεία, έως και γελοία, χαρακτηριστικά των ποδοσφαιρόφιλων• στο «Επείγον» το τσιφτετέλι δίνει και παίρνει μέσα σε μια επαρχιακή ταβέρνα• και το «Νο 44» έχει πρωταγωνιστή έναν φυλακισμένο έμπορο ναρκωτικών. Το τελευταίο θεατρικό-συγγραφικό βήμα του Παλούμπη είναι το «Πάκμαν» και ανεβαίνει από τις 28 Ιανουαρίου στο Θέατρο Χώρα σε σκηνοθεσία του ίδιου. Και εδώ ο συγγραφέας δεν ξεφεύγει από τον μικρόκοσμο της ελληνικής πραγματικότητας ακτινογραφώντας με ρεαλισμό και χιούμορ την καθημερινότητα του σύγχρονου Έλληνα, ανεβάζοντας στη σκηνή τη γενιά των τριαντάρηδων Αθηναίων. Στην Ελλάδα του σήμερα λοιπόν, το κείμενο του Παλούμπη εισβάλλει σε τρία μεσοαστικά διαμερίσματα της ίδιας πολυκατοικίας, στη ζωή τεσσάρων ανθρώπων που ακόμα «ψάχνονται» για τις αξίες και τα ιδανικά που θέλουν αλλά φοβούνται να υιοθετήσουν. Τα δύο ζευγάρια του έργου υποδύονται οι Εκάβη Ντούμα, Μάνος Κανναβός, Θάνος Αλεξίου και Ειρήνη Μαργαρίτη, μία τυχαία συνάντηση είναι αρκετή για να συνειδητοποιήσουν τα πραγματικά τους «θέλω», τις κρυφές επιθυμίες του ενός που απειλούν τις ισορροπίες του άλλου.

Αγγελική Μπιλλίνη

Τρεις πρεμιέρες στον Νέο Κόσμο

Τρεις είναι οι πρεμιέρες αυτή την εβδομάδα για το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το οποίο εισβάλλει δυναμικά στο κατά γενική ομολογία, συγκριτικά με άλλες χρονιές, πενιχρό θεατρικό τοπίο του 2010. Μετά τις Τρωάδες λοιπόν, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου που έχουν ήδη ξεκινήσει από τις 13 Ιανουαρίου, ακολουθούν τα «Λιοντάρια», έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο από το επιτυχημένο δίδυμο της «Κατσαρίδας», τους Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη, το οποίο ανεβαίνει από 18 Ιανουαρίου στον Πάνω Χώρο. Εδώ, οι Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γ. Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη και Α. Φιλιός υποδύονται τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια που έρχονται αντιμέτωπα με τη φύση τους όταν το 2003, κατά τον βομβαρδισμό του Ιράκ, το σκάνε από τον ζωολογικό κήπο και αναγκάζονται για πρώτη φορά να κυνηγήσουν για να επιβιώσουν. Οι επόμενες δύο παραστάσεις μοιράζονται την 20ή Ιανουαρίου κάνοντας πρεμιέρα ταυτόχρονα, η μεν «Αδάμ και Εύα – Γράμματα από τη γη» στον Κάτω Χώρο, οι δε «Χρυσές δουλειές» στο Δώμα. Η πρώτη, παράσταση βασισμένη σε κείμενα του Μαρκ Τουέιν μας έρχεται δια χειρός Παντελή Δεντάκη, που υπογράφει τη σκηνοθεσία και το κείμενο, και είναι «βιβλικού» - συμβολικού περιεχομένου, αφού ξεκινά από το χάος, τη δημιουργία του κόσμου, τον Αδάμ και την Εύα και καταλήγει στο απαγορευμένο δέντρο, την εξορία στην Τοναγουάντα, σχηματίζοντας τον φαύλο κύκλο από το προπατορικό αμάρτημα ως τις αμαρτίες που μας καταδιώκουν μέχρι σήμερα (Κατερίνα Λυπηρίδου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Δαβίδ Μαλτέζε). Από την άλλη, οι «Χρυσές δουλειές» του Στίβεν Τόμπσον, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη, είναι απολύτως πιο πραγματιστικές σαν κόνσεπτ κειμένου αφού ασχολούνται με χρηματιστές στα όρια νευρικής και οικονομικής κρίσης. Στη μαύρη κωμωδία του βρετανού συγγραφέα, με πρωταγωνιστές τους Κ. Καζανά, Δήμητρα Ματσούκα, Νέστορα Κοψιδά, Σ. Σιούλη, Δανάη Σαριδάκη, όλοι είναι έτοιμοι να χάσουν ή να κερδίσουν αποκαλύπτοντας εν τέλει πόσα μπορούν να θυσιάσουν οι άνθρωποι στο βωμό της επιτυχίας.

Αγγελική Μπιλλίνη

Ξαφνική γνώση

Ηθοποιός και συγγραφέας, ο Αμερικανός Γουάλας Σον είναι γνωστός για την αγάπη του στα ερεβώδη, πολιτικά φορτισμένα και αντιφατικά κείμενα. Το «Fever» που παρουσιάζεται από τις 16 Ιανουαρίου στην οδό Κοραή 4 στα πρώην κρατητήρια της Γκεστάπο, σε σκηνοθεσία-μετάφραση Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, δεν διαφεύγει του κανόνα που «κατατρύχει» την πορεία του. Το έργο, γραμμένο το 1990, μπορεί ήδη να το γνωρίζετε από την κινηματογραφική του μεταφορά το 2004 σε σκηνοθεσία Κάρλο Γκάμπριελ Νέρο με τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι αμιγώς πολιτικό. Ακολουθεί την υπαρξιακή κρίση μίας αστής όταν εκείνη συνειδητοποιεί τη φθίνουσα πορεία της πολιτικής σκηνής, την οικονομική εκμετάλλευση, αλλά και την ανούσια καταναλωτική μανία που την περιβάλλει. Η αλήθεια λοιπόν επισκέπτεται την Νάντια Μουρούζη, που πρωταγωνιστεί, την οδηγεί σε μία άγνωστη τριτοκοσμική χώρα κάπου στην Ανατολική Ευρώπη, εκεί όπου όλη η οικονομία περιστρέφεται γύρω από τον τουρισμό. Με τη βοήθεια ενός δημοσιογράφου η ηρωίδα καταφέρνει να δει και πίσω από τη βιτρίνα της τουριστικής ευμάρειας, περιπλανώμενη σε κατεστραμμένες από τον πόλεμο γειτονιές της περιοχής. Αυτή η εικόνα της ξαφνικής γνώσης την αναγκάζει να αναλογιστεί την όμορφη, πολυτελή και προστατευμένη ζωή της, αλλά και να αναθεωρήσει τη στάση της απέναντι στον πόνο που κρύβει ο αναπτυσσόμενος κόσμος.

Αγγελική Μπιλλίνη

H ταραγμένη τέχνη του Χαλεπά

Το μεγαλύτερο όνομα στην ιστορία της ελληνικής γλυπτικής των νεότερων χρόνων είναι αναμφίβολα ο Γιαννούλης Χαλεπάς (1851-1938), γνωστός παγκοσμίως για το έργο του. Μεγάλο μέρος αυτού του έργου παρουσιάζει η Γκαλερί Καλφαγιάν (Χάρητος 11, Κολωνάκι, 14/1 - 13/2) στο πλαίσιο των ετήσιων εκθέσεών της με στόχο την προώθηση και προβολή σημαντικών εκπροσώπων της ελληνικής τέχνης. Αν και ο Τήνιος καλλιτέχνης έχει καταγραφεί στην κοινή συνείδηση ως ο δημιουργός της περίφημης Κοιμωμένης που «αναπαύεται» στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, το έργο του είναι ιδιαίτερα ευρύ ακολουθώντας μια ταραγμένη ζωή με τραγικά και οδυνηρά περιστατικά που διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική φύση και πορεία του. Στα νεανικά του χρόνια ο Χαλεπάς, με σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, βραβευμένος σε πολλές εκθέσεις, επηρεάστηκε από το συντηρητικό πνεύμα του ακαδημαϊσμού των τελών του 19ου αιώνα. Αντλώντας τα θέματά του κυρίως από την αρχαιοελληνική μυθολογία έδειχνε να διαθέτει όλες τις ικανότητες και τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη καριέρα. Όμως το 1878 βυθίζεται στη μελαγχολία, υποφέρει από κρίσεις και εκδηλώνει έντονη επιθετικότητα. Ακολουθούν απόπειρες αυτοκτονίας, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται και περνά 13 ολόκληρα χρόνια στο φρενοκομείο της Κέρκυρας. Τα έργα που αποσπασματικά φιλοτεχνεί επί 40 χρόνια, καταστρέφονται από τον ίδιο και μόνο μετά το θάνατο της μητέρας του, το 1916, επανακάμπτει. Απορρίπτει τον ακαδημαϊσμό, γίνεται πιο τολμηρός και επικεντρώνεται στη διερεύνηση της φόρμας και της σύνθεσης δημιουργώντας έργα μεγάλης εκφραστικότητας και γνωρίζοντας καθολική καταξίωση. Τα έργα του Γιαννούλη Χαλεπά από το σύνολο της καριέρας του στην Γκαλερί Καλφαγιάν είναι μια μοναδική ευκαιρία παρακολούθησης της καλλιτεχνικής του διαδρομής υπό το πρίσμα μιας τρικυμιώδους ζωής, που τελικά, ευτυχώς, δεν τον κατέβαλε.

Γιάννης Κουκουλάς

Όταν η τέχνη απειλεί και απειλείται

Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία, μια σειρά από νόμους με βαρύγδουπα ονόματα επιχείρησαν να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία. Πέτυχαν όμως να τρομοκρατήσουν δικαίους και αδίκους με την απειλή της φυλάκισης και του στιγματισμού. Πριν λίγα χρόνια, μάλιστα, ένας συμπατριώτης μας φυλακίστηκε στην Αγγλία ως ύποπτος για τρομοκρατία με σαθρά αποδεικτικά στοιχεία τα οποία κατέπεσαν στο δικαστήριο. Τα άρθρα 57 και 58 του αγγλικού νόμου για την τρομοκρατία με την ηθελημένη ασάφειά τους θα μπορούσαν υπό συγκεκριμένη ερμηνεία να χώσουν στη φυλακή ακόμα κι εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο. Έχοντας αυτά στο νου του ο έλληνας καλλιτέχνης Ξενοφώντας Καββαδίας, κάτοχος Master του St. Martin’s στις Καλές Τέχνες, που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο δημιουργώντας ένα εν εξελίξει πρότζεκτ πάνω στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και τη λογοκρισία, έχει σχολιάσει εικαστικά στο παρελθόν τα βασανιστήρια από αμερικανούς φαντάρους, τους δίδυμους πύργους κ.λπ. Πρόσφατα παρουσίασε μια σειρά έργων με εξώφυλλα από απόρρητα κείμενα του αγγλικού στρατού, της αστυνομίας και της CIA, αλλά και από ιδεολογικά βιβλία του Ισλάμ για την Τζιχάντ και τους Μουτζαχεντίν. Οικειοθελώς απευθύνθηκε στις αγγλικές αρχές για να ενημερωθεί για τα όρια του νόμου• και αυτές, εμμέσως πλην σαφώς, τον απείλησαν με βαριές κατηγορίες ακόμα και για κατοχή τέτοιου υλικού, που παρεμπιπτόντως διατίθεται ελεύθερα στο Ίντερνετ για κάθε ενδιαφερόμενο. Ο Καββαδίας ζήτησε τη συνδρομή του άγγλου λόρδου Καρλάιλ, αρμόδιου για θέματα τρομοκρατίας της αγγλικής κυβέρνησης, ο οποίος, αν και ενθάρρυνε τον καλλιτέχνη, δήλωσε πως «κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι» αν επιτρέπεται να επιδεικνύονται τέτοια έργα. «Ο νόμος δεν είναι λιγότερο εννοιολογικός από ό,τι η τέχνη», είπε, επιβεβαιώνοντας τους κινδύνους που εγκυμονεί ακόμα και η καλλιτεχνική ενασχόληση με τέτοια ζητήματα. Ωστόσο, ο Καββαδίας δεν πτοήθηκε. Τα έργα του εκτέθηκαν και απέσπασαν ευμενή σχόλια από το κοινό και τον Τύπο. Με τον κίνδυνο να παραπεμφθεί με τον αντιτρομοκρατικό νόμο, ο Καββαδίας δήλωσε στο «Ποντίκι Art» ότι δεν πρόκειται καμφθεί και σκοπεύει να προχωρήσει «στο επόμενο στάδιο του έργου, που είναι η έκθεση ολόκληρων αυτών των βιβλίων ως ένα πρώτο βήμα προς τη σκιαγράφηση του πορτρέτου των δαιμόνων και των φόβων των δυτικών κοινωνιών». Μέχρι στιγμής ο ελληνικός Τύπος ουδόλως ασχολήθηκε με το σοβαρό αυτό θέμα. Θα το παρακολουθούμε στενά.

Γιάννης Κουκουλάς

Μιούζικαλ με Σινάτρα

Με τον τίτλο «Come Fly Away» θα ανεβάσει η διάσημη αμερικανίδα χορογράφος Τουάιλα Θαρπ το νέο της μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ. Ο τίτλος σίγουρα ακούγεται γνωστός, κάτι που δεν είναι διόλου τυχαίο, καθώς παραπέμπει στο πολυαγαπημένο τραγούδι του Σινάτρα «Come Fly With Me». Αυτός ήταν εξάλλου και ο αρχικός τίτλος του έργου, που θα κάνει πρεμιέρα στο Marquis Theatre στις 25 Μαρτίου. Το κάστινγκ δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα, πιθανόν όμως να είναι οι ίδιοι ηθοποιοί που είχαν ανεβάσει το έργο και στην πρώτη παραγωγή, προτού πάρει πλώρη για Μπρόντγουεϊ. Η παράσταση έχει τις ευλογίες των κληρονόμων του Σινάτρα. Αυθεντικές εκτελέσεις των τραγουδιών του θα ακούγονται καθ’ όλη τη διάρκεια από 19μελή ορχήστρα που θα παίζει ζωντανά. Το χεράκι τους στην παραγωγή έχουν βάλει ονόματα όπως οι ενορχηστρωτές Νέλσον Ριντλ και Μπίλι Μέι, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί με τον Σινάτρα, αλλά και ο Κουίνσι Τζόουνς. Με τέτοια ονόματα, ποιος ξέρει, ίσως να δούμε τη γέννηση ενός μιούζικαλ που θα παραμείνει για πολλά χρόνια στην κεντρική σκηνή της Νέας Υόρκης.

Ελίνα Μπέη

Η Σαντέ επιστρέφει

Αναμένεται να είναι το μεγαλύτερο comeback της χρονιάς. Η 50χρονη πλέον Σαντέ, η γοητευτική νιγηριανή τραγουδίστρια, με τα μακριά μαύρα μαλλιά, τα έντονα χαρακτηριστικά και την απαλή σαν χάδι φωνή, επιστρέφει στη δισκογραφία. Όταν ήταν στο απόγειο της δόξας της αποφάσισε να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Πήγε στην Ισπανία, παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Κάρλος Σκόλα, χώρισε, πήγε να ζήσει στην Τζαμάικα με τον μουσικό παραγωγό Μπομπ Μόργκαν, έκανε μια κόρη, χώρισε, συνελήφθη για απρόσεκτη οδήγηση και ορκίστηκε να μην ξαναπατήσει στο νησί. Τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια κυκλοφόρησε μόλις ένα άλμπουμ με καινούργια τραγούδια. Το νέο της πόνημα αναμένεται στις 8 Φεβρουαρίου και θα έχει τίτλο «Soldier of Love». Αυτοβιογραφικό; «Έχασα τον τρόπο να χρησιμοποιώ την καρδιά μου αλλά είμαι ακόμα ζωντανή», τραγουδά σε έναν στίχο του ομώνυμου με τον τίτλο κομματιού. «Μου παίρνει κάμποσο καιρό να βρω τον χώρο για να δημιουργήσω», δηλώνει σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της. Όπως φαίνεται όμως κανείς δεν μπορεί να την ξεχάσει. Η Σαντέ ξέρει να παίζει στη μουσική βιομηχανία με τους δικούς της όρους και κυρίως να παραμένει πάντα στρατευμένη στον έρωτα.

Ελίνα Μπέη

Και ηθοποιός και διευθύντρια

Όταν ανέλαβε τα ηνία του Sydney Theatre πολλοί έσπευσαν να την κατακρίνουν, λέγοντας, εν ολίγοις, «τι θέλει μια χολιγουντιανή σταρ στο εθνικό». Τα γεγονότα τους διέψευσαν. Η Κέιτ Μπλάνσετ δεν ξέρει μόνο να κερδίζει Όσκαρ, αλλά και να διαχειρίζεται θεατρικές ομάδες. Γι’ αυτό και παρατάθηκε η θητεία της στο πόστο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης ως το 2013. Μαζί με τον σύζυγό της και θεατρικό συγγραφέα Άντριου Άπτον ανέλαβαν αυτή τη θέση το 2008. Κατάφεραν να φέρουν στην ομάδα σκηνοθέτες και ηθοποιούς διεθνούς φήμης, όπως ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και ο Στίβεν Σόντεμπεργκ, αλλά και να εξασφαλίσουν τη χορηγία του ιταλικού οίκου μόδας του Τζόρτζιο Αρμάνι. Η ίδια η Μπλάνσετ έλαβε εξαιρετικές κριτικές για ερμηνείες της σε παραγωγές της εταιρείας, με τελευταίο το ανέβασμα του έργου του Τένεσι Γουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», αποτελώντας αναμφίβολα έναν πόλο έλξης για το κοινό. Τα εύσημα της ανήκουν.

Ελίνα Μπέη

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.