16/01/2019 15:31:11
25.1.2010

Γύρω γύρω πόλη…

* 21 Ιανουαρίου. Κανείς δεν ανοίγεται, κανείς δεν κάνει επενδύσεις. * Και τα περιβόητα ρίσκα; * Πότε θα τα πάρουμε, αν όχι τώρα! * Και η τέχνη φοβάται. * Κάποια θέατρα μείωσαν το εισιτήριό τους. * Προσφορές παντού. * Ποιος θέλει να πάρει; * Ποια είναι αυτά που δεν πρέπει να χαθούν στον βωμό μιας οικονομικής κρίσης; * Ποια είναι αυτά που δεν πρέπει να χαθούν στον βωμό της ταχύτητας και της ευκολίας με την οποία πάμε παρακάτω; * Ποιοι είναι οι άνθρωποι που θα μπουν στην ιστορία, σήμερα, αύριο, αυτό τον μήνα, αυτό τον χρόνο; * Οι άνθρωποι που έχουν ταλέντο έχουν και σπαθί! * Υπάρχουν σπαθιά σήμερα που ανοίγουν δρόμους ή μόνο… βούρτσες; * Άκουσα πως η ΕΡΤ θα κόψει τα πολλά πολλά με τη Γιουροβίζιον και αναθάρρησα. * Άμα ακούσω πως θα την κόψει τελείως θα το γλεντήσω. * Μα να πληρώνω εγώ (κι εσείς, φυσικά) για να κάνει –που δεν κάνει– καριέρα ο κάθε Σάκης στο εξωτερικό! * Να πληρώνω εγώ (κι εσείς, φυσικά) τη διαφημιστική καμπάνια του δίσκου του κάθε pop idol, ενώ αυτή είναι υπόθεση της δισκογραφικής του! * Ελάτε, κύριε Γερουλάνε μου, απαλλάξτε μας απ’ αυτή την αηδία κι εμείς θα πηγαίνουμε στο Μουσείο της Ακρόπολης Κυριακή παρά Κυριακή (για καφέ στην ταράτσα)! * Είδα, σε κάποιο πλάνο, πάλι να κλαίει η Χατζηβασιλείου στον Alpha και σκέφτηκα πόσο άδικα πήγαν τα δάκρυα του Ξανθόπουλου χωρίς το lifestyle. * Είδα σε κάτι αφίσες το σχήμα Ελένη Δήμου και Γιάννης Γιοκαρίνης και αναρωτήθηκα ποιο target group αφορά! * Έμαθα πως ο Θωμάς Μοσχόπουλος θα ανεβάσει Σαίξπηρ στο Θέατρο Αλίκη της οδού Αμερικής και σκέφτηκα πόσο στεναχωρημένος θα είναι που γι’ αλλού ξεκίνησε αυτή η παράσταση κι αλλού καταλήγει… * Έμαθα πως στο κέντρο όπου εμφανίζεται ο Sakis δεν κλείνουν τραπέζια μικρότερα των οκτώ ατόμων! * Μα κάθονται οι ρουβίτσες; Όχι, γιατί δεν πάνε! * Άκουσα, σ’ ένα φανάρι, τη Θεοδοσία Τσάτσου να τραγουδάει «Απόψε δεν θα κοιμηθώ / απόψε αφήνω πίσω κάτι…» και κατάλαβα πως ένα τραγούδι άμα έχει δύναμη περνάει τα τζάμια, τα παράθυρα, τις πόρτες… και σε βρίσκει! * Είδα τον Σταμάτη Κραουνάκη στην Αθηναΐδα και πέρασα υπέροχα. Θα σας πω γιατί. * Αρχικά γιατί γιορτάζει τα δεκάχρονα της Σπείρα Σπείρα και είναι όλοι σε τρελά κέφια. * Γιατί ο Κραουνάκης, όσο κανένας πια, αφουγκράζεται τα συναισθηματικά αιτήματα της εποχής και τα μετατρέπει σε τέχνη. * Γιατί, ακόμα και με τα best του, ανανεώνει το είδος της μουσικής παράστασης στην Ελλάδα. * Γιατί αναρωτιέται κάποια στιγμή: Τι είναι οι άνθρωποι; Καρπούζι να τους κόψεις μαχαίρι! * Πολύ ταυτίστηκα. * Γιατί δίνει μια πολύ σουρεαλιστική γραμματολογική ερμηνεία στη λέξη «καψουρεμάν», το οποίο, αν δεν ξέρετε, είναι απαρέμφατο μη μεταγλωττιζόμενον! * Γιατί ο Κραουνάκης αποδεικνύεται δεινός χορευτής, απίστευτα ευλύγιστος, με τα χρυσά του σπορτέξ να λαμπυρίζουν στο ξέφρενο τουίστ! * Γιατί όσες φορές και ν’ ακούσω το «Πόσο σ’ αγαπώ», από εκείνο το ανεκδιήγητο σίριαλ «Μαρία η άσχημη», θα θέλω κι άλλη μία. * Γιατί μπορείς να συγκινηθείς αλλά και να γελάσεις χωρίς να ντρέπεσαι για τα χάλια σου. * Γιατί κανείς δεν καπνίζει στην πλατεία, μόνο οι συντελεστές της παράστασης σ’ ένα κομμάτι-ανάθεμα για την καινούργια απαγόρευση. * Γιατί όλοι τους το κάνουν πολύ κέφι αυτό το γενέθλιο πρόγραμμα και σε παρασύρουν ακόμα κι αν έχεις πάει μ’ όλη τη λύπη της εβδομάδας κρυμμένη στο βλέμμα. * Τραγούδια, τραγούδια, σκετς, τραγούδια, τραγούδια! * Κι ένα καινούργιο για το βλέμμα. * «…ένα βλέμμα μου φτάνει / να ξαναδώ τον κόσμο πάλι / σαν παράδεισο / ένα / όσο κι αν κάνει / θα το πληρώσω αν είσαι τ’ άλλο μου μισό…».

Άννα Βλαβιανού

 

 

 

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.