20/07/2019 01:17:27

Η σελίδα του λοξού

 Η σελίδα του λοξού - Media

Μου ΄λεγε !

 

Όταν ξεκινά ένα κείμενο ψάχνεις εκείνη την λέξη που θα αρχίσει να τρέχει στην αναπνοή, θα φροντίζει τα σημεία και θα καθορίζει την δύναμη της αναγνώσεως.

Συνήθως τα λεξήματα έρχονται αιφνίδια, προκαλώντας με το ηχοβόλημα το σημαινόμενο το οποίο θα επικοινωνήσει με τα διαστήματα της νοήσεως και θα προκαλέσει τον γέλωτα, την λοιδορία, την συμπάθεια, την αποδοχή, τον σεβασμό, τον πόνο, μπορεί ακόμα και το πάθος.

Γι αυτό και μια ζωή ολόκληρη μπορεί να χαθεί ακούγοντας μια λέξη!

Ίσως γιατί μια συντεταγμένη παράγραφος στέκεται στα ορθάνοιχτα και στην εμμονή, φροντίζει την επανάληψη των συλλαβών, όπως ένα τραγούδι που κολλά στα χείλη και ψιθυρίζεται στην διάρκεια της διαδρομής.

Σαν ένα παλιό βραχνό γραμμόφωνο!

Στα προηγούμενα των αναμνήσεων.

Οι λέξεις ήταν πολλές κι άφησαν τα σημάδια τους κάτω απ τις ομπρέλες της επεξεργασίας.

Και τα σεντόνια λευκόχροα, δεν κατάφεραν να σκεπάσουν το γυμνό σώμα!

Πολιτική σκηνή της γραμματικής ή καλύτερα σχοινίον αρχαιοπρεπές, στο λαιμό του αυτονόητου.

Και γελούν οι κάμποι, οι λόγγοι και τα βουνά και προπαντός οι λίμνες, αυτές οι μικρές συγκεντρώσεις του υγρού στοιχείου.

Και η γλώσσα πλαταγίζει περιπαίζοντας την ημιμάθεια, απεγνωσμένη!

( γέλιο )

Στον αόριστο χρόνο.

Το θράσος επισκίασε την καθημερινότητα και η αισθητική, άγνωστης προελεύσεως έννοια, εξηφανίσθη δακρυόεσα μην αντέχοντας την προσβολή της εκφοράς.

Καθώς η θλίψη συνάντησε το πρόθημα της προθέσεως και εγκαταστάθηκε στο θρόνο της.

Απανταχού!

Στα κειμενάκια, ιστορίες προσωπικές με νοήματα επιφανειακού προσανατολισμού, γιορτινές γιρλάντες πολύχρωμου τύπου στην επινόηση και φληναφήματα μιας ακολουθίας η οποία επιτυγχάνει αναφανδόν την ολοσχερή αποχαύνωση του πλήθους.

Τα διακροτήματα των ανοιχτών χεριών επαγγελματικά, βγάζουν το κατάντημα και τα υψωμένα δάχτυλα αντικαθιστούν τις εκφράσεις της καταφάσεως.

( Το γέλιο τρέχει ακατάπαυστα κοριτσάκι μου )

Στην επεξήγηση της παρενθέσεως όλα τα κέρματα !

Και στα πέρατα της κατανοήσεως η μοναξιά σκαρφαλώνει στην απορία κι η ανάγνωση ανήμπορη να βρει τις συλλαβές στρέφεται σφυρίζοντας έναν πλάγιο ήχο και γυρνώντας την πλάτη και ακουμπώντας τα χέρια στα παλιά κουφώματα της ρυτιδιασμένης πόρτας, αποσύρεται στην παλιλλογία του συμπλεκτικού συνδέσμου.

Ακατάφραστη η ανοιχτωσιά της στοματικής κοιλότητας,

σημείωσε στην παρατήρηση ο κονδυλοφόρος.

 

Μου ‘λεγε.

 

Στο ονειροπόλημα!

Στο ύστερον!

Στον ήλιο που στέκεται και στην βροχή που κρύβεται πίσω απ το μοναδικό σύννεφο που κατάφερε να ξεμείνει πάνω στον επιτηδευμένο φωτεινό ενεστώτα.

Πίσω απ το παράθυρο με την κεντημένη κουρτίνα δυο μάτια

χώρεσαν την θάλασσα, τον βοριά και τον βράχο και ένα λευκό διάφανο ξέφυγε στο γαλανό, ανασταίνοντας την Ερούσα.

Μου ΄λεγε.

Στο προαναφώνημα, ο παρηκμασμένος φαντασιοκόπος, με τις μουτζούρες στο βλέμμα του, να προστατεύουν τα μυστικά του.

Χωρίς να βρει ποτέ εκείνη την λέξη που τρέχει στην αναπνοή που φτειάχνει μακρόσυρτες μονοσύλλαβες φωνές και κάνει το κείμενο να αγγίζει τις αισθήσεις.

Κι οι χρόνοι περνούν και δεν χάνονται, με την άρνηση να διαμαρτύρεται στα καθιερωμένα τυπώματα της παραδόσεως.

Παραμένουν και γράφουν τα εύσχημα και τα αντίθετα.

Ζωγραφίζουν και σβήνουν αυτά που θέλουν, χαμογελούν και δακρύζουν.

Και στα επιμύθια καλωσορίζουν την ελπίδα γιατί έτσι έχουν μάθει από μικροί.

Και δεν ξεχνούν

Να επαναλαμβάνουν την ελλειπτική πρόταση, με το ρήμα περιττή κραυγή βοηθητικού σχηματισμού, να κρύβεται στην σιωπή των αποσιωπητικών, υπονοώντας εντέχνως την ψευδαίσθηση!

Λοιπόν !

 

Χρόνια πολλά !

Καλή χρονιά !

 

Μου ΄λεγε...

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.