20/10/2019 03:00:51
13.2.2019 / ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2059 στις 7-2-2019

Επικίνδυνες αποστολές

Επικίνδυνες αποστολές - Media

 

Μέρος έκτο: Επιχείρηση Chariot (πρώτο μέρος)

 

Μια σειρά επιτυχημένων αποστολών δολιοφθοράς σε διάφορα σημεία του πλανήτη χάρισαν στον Κόλιν Γκάμπινς και την ομάδα του μια ξεχωριστή αίγλη. Ακόμα και το υπερσυντηρητικό υπουργείο Πολέμου, που αντιμετώπιζε όλη αυτή την ιστορία σαν μια παραξενιά του Τσόρτσιλ, άρχισε να παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις δραστηριότητες της ομάδας του Γκάμπινς με τις ανορθόδοξες μεθόδους.

Οι άντρες του Γκάμπινς είχαν επιχειρήσει αρκετές φορές ήδη στη Νορβηγία. Μάλιστα, είχαν κατορθώσει να εδραιώσουν μια σταθερή γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των Νήσων Σέτλαντ και της Νορβηγίας, χρησιμοποιώντας αλιευτικά σκάφη με τα οποία περνούσαν τους κατασκόπους τους και εκρηκτικά στα κατεχόμενα από τους ναζί εδάφη. Ώς την άνοιξη του 1942 είχαν περάσει στη Νορβηγία σχεδόν εκατό δολιοφθορείς και 150 τόνους εκρηκτικά.

 

Το θωρηκτό «Τίρπιτς»

Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση για την ομάδα του Γκάμπινς βρισκόταν αγκυροβολημένη σε ένα φιορδ. Επρόκειτο για το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο στον κόσμο, ένα «τέρας» 52.600 τόνων, ένα γερμανικό θωρηκτό εφοδιασμένο με τορπίλες και αντιαεροπορικά όπλα. Το «Τίρπιτς» αποτελούσε για τον ίδιο τον Τσόρτσιλ τον σημαντικότερο στόχο δολιοφθοράς. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν μπορούσε ούτε να το σκεφτεί κανείς, καθώς το θωρηκτό φυλασσόταν αυστηρά, ήταν κυκλωμένο από σκάφη υποστήριξης και φυσικά ήταν αδύνατο να πληγεί με τις νάρκες - πεταλίδες του Σέσιλ Κλαρκ, όντας υπερβολικά μεγάλο.

Το μεγαλύτερο, ωστόσο, πλεονέκτημα του θωρηκτού, που ήταν το μέγεθός του, αποτελούσε ταυτόχρονα και τη σοβαρότερη αδυναμία του. Η αδυναμία του «Τίρπιτς» ήταν η ίδια η συντήρησή του. Για την ακρίβεια οι εγκαταστάσεις που μπορούσαν να το δεχτούν προς συντήρηση σε ολόκληρο τον Ατλαντικό περιορίζονταν στην αποβάθρα της Νορμανδίας στο Σεν Ναζέρ. Το θωρηκτό δεν θα τολμούσε να επιχειρήσει πουθενά στον Ατλαντικό αν η αποβάθρα στη Νορμανδία δεν ήταν διαθέσιμη. Η επόμενη λύση που του απέμενε ήταν, σε περίπτωση επισκευής, να επιστρέψει στη Γερμανία, πράγμα που σήμαινε ότι θα εκτίθετο σε μεγάλο κίνδυνο, καθώς θα διέσχιζε τη Μάγχη.

 

Η αποβάθρα της Νορμανδίας

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω εκτιμήσεων ήταν ότι η αποβάθρα της Νορμανδίας αναδείχτηκε ως στόχος υπ’ αριθμόν ένα για την ομάδα του Γκάμπινς. Εξετάζοντας το ενδεχόμενο μιας τέτοιας επιχείρησης διαπίστωσαν σχεδόν αμέσως ότι επρόκειτο για μια ιδιαίτερα απαιτητική περίπτωση, που σε μερικά σημεία οι δυσκολίες της φαίνονταν αξεπέραστες. Η δεξαμενή ξεπερνούσε σε μήκος τα 365 μέτρα και ήταν κατασκευασμένη από τεράστια μπλοκ οπλισμένου σκυροδέματος. Ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση συνιστούσαν οι υδατοστεγείς θύρες που υψώνονταν στα δυο άκρα της δεξαμενής. Εδράζονταν μέσα σε βαθιά υπόγειες εσοχές και ξεπερνούσαν σε ύψος ένα ολόκληρο σπίτι, ενώ ήταν κατασκευασμένες από θωρακισμένο ατσάλι, το οποίο ξεπερνούσε σε πάχος τα δέκα μέτρα.

Οι λόγοι που έκαναν σημαντική την αποβάθρα της Νορμανδίας στο Σεν Ναζέρ ήταν φυσικά γνωστοί στους ναζί, οι οποίοι είχαν ιδιαίτερα οχυρωμένο το στρατηγικό αυτό σημείο με πολυβολεία, αντιαεροπορικές συστάδες και βαρείς όλμους. Πολλά από αυτά τα όπλα είχαν τοποθετηθεί έτσι ώστε να προστατεύουν το τεχνητό κανάλι που οδηγούσε στις θύρες της δεξαμενής και οποίος θα τύχαινε να σκεφτεί να επιχειρήσει κάτι διά θαλάσσης έπρεπε να… το ξανασκεφτεί.

 

Ο σχεδιασμός

Μελετώντας τα διαθέσιμα σχέδια και τις φωτογραφίες που είχε στη διάθεσή του, ο Γκάμπινς υπολόγισε ότι μια πολυάριθμη ομάδα, όσοι δηλαδή θα χρειάζονταν για μια τέτοια επιχείρηση, ήταν αδύνατο να δράσει δίχως ένοπλη σύγκρουση. Από την άλλη, θα χρειάζονταν περί τους σαράντα καλά εκπαιδευμένους άντρες και περίπου 400 κιλά ειδικά κατασκευασμένα εκρηκτικά ώστε να μπορέσουν να καταστρέψουν τις θύρες της δεξαμενής. Μια τέτοια επιχείρηση έμοιαζε με επιχείρηση αυτοκτονίας και έπρεπε να βρεθούν οι κατάλληλοι άνδρες που θα την αναλάμβαναν.

Σχεδιάζοντας τον τρόπο που θα ενεργούσαν μελετώντας τους χάρτες της γαλλικής ακτογραμμής, ένας αξιωματικός του Ναυτικού, ο Τζον Χιουζ - Χάλετ, παρατήρησε το βάθος του νερού στο δέλτα του Νίγηρα. Εκεί αμέσως διαπίστωσε μια αστοχία στις άμυνες του Σεν Ναζέρ που είχε περάσει απαρατήρητη. Την άνοιξη, η πανσέληνος με μια σπάνια παλίρροια ανέβαζε το επίπεδο του νερού τόσο πολύ, ώστε ένα σκάφος με μικρό βύθισμα μπορούσε να φτάσει στις νότιες θύρες χωρίς να χρειαστεί να περάσει από το κανάλι. Αυτό σήμαινε ότι ένα πλοίο μπορούσε να προσεγγίσει τις υδατοστεγείς θύρες χωρίς να χρειαστεί να αναμετρηθεί με τα όπλα που προστάτευαν τις ακτές. Για διάστημα λίγων ωρών μια φορά τον χρόνο οι εγκαταστάσεις της Νορμανδίας ήταν δελεαστικά εκτεθειμένες!

Το σχέδιο του Τζον Χιουζ - Χάλετ μεταφέρθηκε στον επικεφαλής του Μικτού Επιτελείου, λόρδο Λούις Μαουντμπάτεν. Η κατάστρωση του σχεδίου χρειάστηκε μόλις επτά εβδομάδες. Η ιδέα ήταν να εμβολιστούν οι νότιες θύρες από ένα παλιό αντιτορπιλικό, το οποίο θα έπλεε με ταχύτητα, φορτωμένο με βραδυφλεγή εκρηκτικά. Ο Μίλις Τζέφερις εργαζόταν πάνω σε έναν μηχανισμό χρονοκαθυστέρησης, σχεδιασμένο έτσι ώστε να λειτουργεί με πρωτοφανή ακρίβεια.

Πριν από την πραγματοποίηση της επιχείρησης, έγιναν δοκιμαστικές ασκήσεις, με χρήση της δεξαμενής «Βασιλεύς Γεώργιος Ε’» στο Σαουθάμπτον, που είχε το κατάλληλο μέγεθος. Έγιναν επίσης ασκήσεις σε χώρους ειδικά διασκευασμένους για να μοιάζουν με τις εγκαταστάσεις του Σεν Ναζέρ, των οποίων η δημιουργία βασίστηκε σε αεροφωτογραφίες της RAF. Αρχικά, οι ασκήσεις διεξάγονταν την ημέρα, αργότερα όμως άρχισαν να διεξάγονται και τη νύχτα. Ρυθμίστηκαν ακόμη και μικρές λεπτομέρειες, όπως τα συνθηματικά: Το σύνθημα ήταν «War Weapons Week» και το παρασύνθημα «Weymouth». Οι λέξεις αυτές θεωρήθηκαν ως ασφαλέστερες, επειδή στη γερμανική γλώσσα δεν υπάρχει η ίδια φωνητική απόδοση για το γράμμα «w».

 

Πριν από την επίθεση

Η επίθεση στο Σεν Ναζέρ ήταν τόσο φιλόδοξη που θα απαιτούσε τη συμμετοχή περισσοτέρων από 600 αντρών. Η δύναμη θα περιλάμβανε, κατά κύριο λόγο, ένα πεπαλαιωμένο και ειδικά διασκευασμένο αντιτορπιλικό, το «Καμπελτάουν», που έπρεπε να υποστεί ορισμένες «τροποποιήσεις», που έγιναν στο Ντέβονπορτ.

Μετασκευάστηκε έτσι ώστε να μοιάζει με γερμανικό τορπιλοβόλο κλάσης «MOWE», αφαιρέθηκαν κάποια τμήματα της θωράκισης και οι βάσεις των πλαϊνών πυροβόλων, όπως και δύο από τις τέσσερις καπνοδόχους του, ενώ οι άλλες δύο «κόπηκαν» υπό συγκεκριμένη γωνία. Η διακυβέρνησή του ανατέθηκε στον υποπλοίαρχο Στέφεν Μπίτι. Το σκάφος απογυμνώθηκε επίσης από το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού του, ώστε να εμφανίζει μικρότερο βύθισμα (απαραίτητο για την πλεύση του στα επιλεγμένα σημεία), ενώ το αμπάρι φορτώθηκε με 4,5 τόνους εκρηκτικών υλών.

Η διαδικασία αυτή διήρκεσε μόλις 10 ημέρες, ενώ μόλις μια ώρα χρειάστηκε για να κατασκευαστούν και τα «διακριτικά» του. Θα συνοδευόταν από στολίσκο μικρών κατάλληλων περιπολικών σκαφών τύπου «Fairmile», τα οποία θα προέρχονταν από την Ακτοφυλακή, ένα τορπιλοβόλο και μια κανονιοφόρο. Τα σκάφη αυτά θα μετέφεραν τμήματα κομάντος πολύ καλά εκπαιδευμένων, η πλειονότητα των οποίων θα ήταν ξαπλωμένοι στο κατάστρωμα του αντιτορπιλικού. Το σύνολο των ανδρών ήταν 621 και η διοίκησή τους είχε ανατεθεί στον πλοίαρχο Ράιντερ του Βασιλικού Ναυτικού και στον συνταγματάρχη Νιούμαν.

Το αντιτορπιλικό θα ανέπτυσσε όλη την ταχύτητα που διέθετε και θα εμβόλιζε την πρόσθια θύρα της ξηρής δεξαμενής. Οι κομάντος θα πηδούσαν στην ξηρά για να κάνουν όσες περισσότερες καταστροφές μπορούσαν και το ίδιο θα έκαναν οι κομάντος από τα περιπολικά. Αφού το έργο τους ολοκληρωνόταν, τα περιπολικά θα περισυνέλεγαν τους κομάντος αφήνοντας το αντιτορπιλικό «κολλημένο» στη δεξαμενή. Ύστερα από κάποιο διάστημα τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν γεμάτο το αντιτορπιλικό θα εκρήγνυντο, προκαλώντας την καταστροφή της δεξαμενής. H όλη επιχείρηση έφερε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Chariot».

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.