18/10/2019 06:08:54

Τι βλέπουν στο Netflix οι Έλληνες πολιτικοί

Τι βλέπουν στο Netflix οι Έλληνες πολιτικοί - Media

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Ρένα Δούρου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Σταύρος Θεοδωράκης και έξι ακόμα Έλληνες πολιτικοί, μίλησαν στην Καθημερινη για τη σχέση τους με τη δημοφιλή αμερικανική πλατφόρμα και αποκάλυψαν τις τηλεοπτικές τους προτιμήσεις

 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας

Με τον γιο μου τον Κωνσταντίνο είδα το «Narcos», ενώ με τη Μαρέβα το «Crown», το οποίο είναι μία από τις πιο καλογυρισμένες παραγωγές που έχω παρακολουθήσει.

Δεν θα σας κρύψω μάλιστα ότι στην αρχή το βρήκα λίγο κουραστικό, αλλά σύντομα με κέρδισε, διότι παράλληλα με τη ζωή της βασιλικής οικογένειας μπορεί κανείς να δει με πολύ ζωντανό τρόπο την εξέλιξη της βρετανικής κοινωνίας τον 20ό αιώνα.

Γενικώς, προτιμώ τις σειρές που έχουν έστω και έμμεσα ιστορική ή πολιτική χροιά - φαίνεται τελικά ότι το «μικρόβιο» που έχει ο καθένας δεν τον εγκαταλείπει ούτε στον ελεύθερο χρόνο του. Μία από τις πιο αγαπημένες μου σειρές ήταν το «Eichman Show», που είναι παραγωγή του BBC.

Πραγματεύεται τη δίκη του Αδόλφου Άιχμαν, του αξιωματικού των SS που ήταν από τους οργανωτές του Ολοκαυτώματος και συνελήφθη τελικά το 1961. Τον τελευταίο καιρό, όποτε μου μένει χρόνος, βλέπω το «Fauda», που εξελίσσεται με φόντο τη σύγκρουση Ισραήλ και Παλαιστίνης.


ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, πρόεδρος στο «Ποτάμι»

Δεν είδα το «House of Cards». Μου αρκούν οι ίντριγκες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Είδα όμως το βρετανικό «Peaky Βlinders». Κορυφαίο. Σε καθηλώνει από το πρώτο επεισόδιο. Και μουσική, και πλοκή, και αληθινά σκηνικά, και πρωταγωνιστές με ζεστό αίμα. Σημασία στην κάθε λεπτομέρεια. Ο επίλογός του είχε –απρόσμενα– μια πολιτική πινελιά, γεγονός που έχει γεννήσει πολλές απορίες για τη συνέχεια της περιπέτειας.

Το «La Casa de Papel» αρχικά μου φάνηκε ερασιτεχνικό. Ήρωες καρτούν, σεναριακές υπερβολές και επεισόδια που λες «άντε να τελειώνουν, να πάμε στο επόμενο». Μετά από παραινέσεις φίλων, συνέχισα να το παρακολουθώ και τελικά το είδα όλο.

Ναι, η δεύτερη σεζόν ήταν καλύτερη, βρήκε ρυθμό, το φινάλε όμως ήταν λίγο σαν το παραμύθι που θα έλεγε στον εγγονό του ένας παλαιοκομμουνιστής παππούς. Έχω δοκιμάσει να δω –και βλέπω– και άλλες σειρές. Για περιπέτεια το «Narcos», για να ασκήσω το μυαλό μου το «Sherlock», για να δω τι θα συμβεί στο μέλλον το «Black Mirror» και τώρα τελευταία το «Pose», γιατί είναι πάντα ωραίο να γυρνάς στην τολμηρή Νέα Υόρκη.

Και προφανώς είδα –την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του– το πολυδιαφημισμένο «Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν. Καλή σκηνοθεσία, μέχρι εκεί. Το μονοπλάνο στη θάλασσα μάλλον θα ήταν αυτό που του έδωσε το Όσκαρ. Μερικά βράδια, βέβαια, ψάχνω ανάμεσα στα ντοκιμαντέρ. Είναι οι στιγμές που νοσταλγώ τους «Πρωταγωνιστές».


ΡΕΝΑ ΔΟΥΡΟΥ, περιφερειάρχης Αττικής

Τελευταία, παρακολούθησα με ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ της Κριστιάν Αμανπούρ «Σεξ και έρωτας σε όλο τον κόσμο». Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν έχω δει το «House of Cards». Όχι, δεν βρίσκω τίποτα κοινό με την ελληνική πολιτική σκηνή.

Σε βράδυ μεγάλης μεταμεσονύκτιας υπερέντασης παρακολούθησα και το «Roma».

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ, πρώην υπουργός

Αγαπημένες μου σειρές είναι το «La Casa de Papel», που είναι ντυμένη με υπέροχη μουσική, και φυσικά το «House of Cards» και το «Crown».

 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, πρώην αντιπρόεδρος κυβέρνησης

ελευταίες σειρές που είδα ήταν: «Trotsky», «Η δίκη του Τόκιο» («Tokyo Trial»), «Η Νυρεμβέργη του Ειρηνικού». Περιμένω την τρίτη σεζόν του «Crown» με μεγάλο ενδιαφέρον και αναρωτιέμαι πόσες σεζόν πρέπει να περιμένουμε για να φτάσουμε στη χρονιά του Brexit.

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ, υποψήφια δήμαρχος Θεσσαλονίκης

Έχω παρακολουθήσει σειρές όπως οι: «Trotsky», «The Royal house of Windsor», «Versailles» και «The Road to Calvary». Το Netflix είναι οικονομικό, δεν κάνει διακοπές για διαφημίσεις και σου δίνει μια πολύ χρήσιμη επιλογή: μπορείς να κατεβάσεις τις ταινίες και τις σειρές που θέλεις και να τις παρακολουθήσεις αργότερα, ακόμα και χωρίς ίντερνετ! Δύσκολο να πεις όχι.

 

ΝΑΣΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων

Φυσικά και είμαι και εγώ φαν του «Casa de Papel». Είναι μια σειρά που, εκτός από την καθηλωτική πλοκή, «χτίζει» με μαεστρία τους χαρακτήρες της, με τους οποίους ταυτίζεσαι. Για παράδειγμα, ένιωσα πολλές φορές ταυτισμένος με τον Καθηγητή, όχι γιατί μοιάζουμε, όπως λένε, εμφανισιακά, αλλά γιατί θεωρώ πως είναι ήπιος και αποτελεσματικός.

Το «Peaky Blinders» είναι άλλη μια σειρά που μου έκανε εντύπωση. Ένα πρωτότυπο βρετανικό crime drama, τοποθετημένο στη βιομηχανική Αγγλία του Μεσοπολέμου, με εξαιρετικό καστ, πολύπλοκους χαρακτήρες και ένα εκπληκτικό σάουντρακ, που δένει τη σύγχρονη εποχή με το Μπέρμιγχαμ του 1919.

Οι επόμενες δύο επιλογές μου είναι, παραδόξως, γερμανικής παραγωγής. Το «Dark» είναι μια πολύπλοκη σειρά, όπου η ευρωπαϊκή οπτική συναντά τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, με αφορμή την εξαφάνιση ενός παιδιού σε μια μικρή πόλη.

Το «Dogs of Berlin» είναι η τελευταία γερμανική προσθήκη του Netflix. Πρόκειται επίσης για εξαιρετική σειρά, όπου δύο αστυνομικοί διαφορετικής καταγωγής και κουλτούρας συνεργάζονται για την επίλυση ενός φόνου σε μια πολυπολιτισμική πόλη.

 

ΟΛΓΑ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας

Ξεκίνησα με το «House of Cards» και την καταπληκτική πρώτη σεζόν του, συνέχισα και με τις επόμενες, οι οποίες δυστυχώς δεν είχαν το ίδιο ενδιαφέρον.

Οφείλω να ομολογήσω ότι η έκτη και τελευταία σεζόν, με την Κλερ Άντεργουντ πρόεδρο των ΗΠΑ, ήταν και η πιο αδύναμη. Αυτή την περίοδο παρακολουθώ το «Designated Survivor» με τον Κίφερ Σάδερλαντ, σειρά με θέμα την πολιτική, και αυτή με άλλη ματιά όμως και άλλη προσέγγιση από το «House of Cards».

Τον τελευταίο μήνα είδα φυσικά και το εξαιρετικό «Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν, που δείχνει ότι το Netflix μπαίνει πολύ δυναμικά και στον χώρο των κινηματογραφικών παραγωγών. Μετά όμως και τη μεγάλη επιτυχία του ισπανικού «Casa de Papel», αυτό που θα ήθελα να δω είναι μια μεγάλη ελληνική παραγωγή για το Netflix. Οι κατάλληλοι άνθρωποι, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, τεχνικοί, υπάρχουν. Αυτό που χρειάζεται είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μια τέτοια εξέλιξη.

 

ΠΑΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ, Εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Αλλαγής

Παρακολούθησα και προτείνω ανεπιφύλακτα τη σειρά δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στο οποίο βλέπεις μια πολύ ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση, χρήσιμο μάθημα για όλους τους πολιτικούς. Από τη μια η ζωή, τα κατορθώματα, αλλά και οι ανθρώπινες αδυναμίες του Ιούλιου Καίσαρα, του μεγαλύτερου στρατηγού, αλλά και ενός από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες στην ανθρώπινη ιστορία, και από την άλλη του Κόμμοδου.

Του αυτοκράτορα για τον οποίο το καλύτερο πράγμα που θα ακούσεις είναι ότι δεν ήταν διεφθαρμένος, αλλά τόσο ανεπαρκής που άφηνε τους διεφθαρμένους φίλους του να έχουν τον έλεγχο της εξουσίας.

Όσον αφορά τις σειρές, είδα και εγώ, όπως όλοι, το «La Casa de Papel». Θα έλεγα ότι εξελίσσεται πιο αργά από ό,τι θα ήθελα, έχει περισσότερους από μηχανής θεούς από ό,τι χρειάζεται, αλλά σε κερδίζουν οι χαρακτήρες, οι εκρήξεις και το παρελθόν τους, καθώς και οι συνεχείς ανατροπές.

Α, και το ότι έκανε viral το «Bella ciao». Αν γυρνούσα στο τι έζησε η Ευρώπη τα τελευταία δέκα χρόνια, θα έλεγα ότι οι αυξανόμενες ανισότητες και η οικονομική κρίση βοήθησαν πολύ τη συγκεκριμένη σειρά να κάνει παγκόσμια επιτυχία. Οι θεατές ταυτίστηκαν με τους πρωταγωνιστές λόγω της ουτοπικής λύσης που τους υποσχέθηκαν.

Φαίνονται ως οι σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών που δεν κλέβουν από τους πλούσιους για να δώσουν στους φτωχούς, αλλά φαίνονται να χτυπάνε τον καπιταλισμό στην πηγή του. Η σειρά που δεν έκανα skip ούτε την εισαγωγή ήταν το «Peaky Blinders».

Άρτιο καλλιτεχνικά, με απίστευτη πλοκή, καταπληκτική μουσική, που ακούω κάθε πρωί στο γραφείο, από Nick Cave και PJ Harvey μέχρι White Stripes και Radiohead, αλλά και φωτογραφία και μάθημα ανδρικού στιλ, που έχει επηρεάσει μέχρι και κουρέματα. Θέλω να δω πού θα καταλήξει η εμπλοκή του Τόμι στην πολιτική.

 

ΠΑΥΛΟΣ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ, υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων

Αγαπημένη συνήθεια το Netflix με την οικογένεια! Όταν έχουμε χρόνο, μας αρέσει πολύ να καθόμαστε όλοι μαζί και να... διαπραγματευόμαστε το τι θα δούμε. Εγώ και η Λάρα, η γυναίκα μου, «ψηφίζουμε» συνήθως μουσικά ντοκιμαντέρ – το πιο πρόσφατο που είδαμε είναι το «What happened, Miss Simone?» για την αγαπημένη μας Nina Simone.

Πολύ καλή παραγωγή! Η Τατιάνα και η Αλεξάνδρα, οι κόρες μου, προτιμούν το «Brooklyn 99» και το «Designated Survivor».

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.