19/09/2018 13:17:53
1.2.2010

Cine Ποντίκι

H πόλη της ζωής και του θανάτου

Η πτώση της πρωτεύουσας της Κίνας Ναντζίνγκ στα χέρια των Ιαπώνων το 1937 και η σφαγή που ακολούθησε αποτελούν μια από τις πιο μελανές σελίδες στην ιστορία των δύο χωρών και ένα σημείο το οποίο η ιστορική αλήθεια δεν έχει ακόμη φωτίσει πλήρως. Η κινεζική πλευρά μιλά για τριακόσιες χιλιάδες θύματα ως αποτέλεσμα της εισβολής, ενώ οι Ιάπωνες, οι οποίοι εξακολουθούν να μην έχουν απολογηθεί δημοσίως, κατεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων στο μισό. Η σφαγή της Ναντζίνγκ έχει ασφαλώς αποτελέσει το θέμα δεκάδων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στην Κίνα, όμως αυτή η ταινία του Λου Τσουάν αποτελεί ίσως την πιο φιλόδοξη και ενδιαφέρουσα εκδοχή της μέχρι σήμερα. Κινηματογραφημένη σε ασπρόμαυρο, ισορροπεί ανάμεσα στο πολεμικό έπος και τις ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν παγιδευμένοι σε μια τραγική ιστορική στιγμή, δίχως να επιδίδεται σε εύκολες πατριωτικές κορώνες, αλλά και χωρίς να σπρώχνει το δράμα στα άκρα μέσα από σκηνοθετικά τεχνάσματα. Πετυχαίνει να είναι ταυτόχρονα θεαματική και εσωτερική, μετρημένη και σπαρακτική. Το σενάριό της ακολουθεί τις ιστορίες μιας σειράς χαρακτήρων, υπαρκτών ή κατασκευασμένων, και μέσα από αυτούς αποδίδει όλες τις πτυχές τόσο της φρίκης που έζησε η πόλη και οι άνθρωποί της όσο και της παράνοιας και της απάνθρωπης πλευράς του πολέμου. Οι ιάπωνες στρατιώτες που προελαύνουν, οι διασκορπισμένοι κινέζοι αντάρτες που μάχονται ακόμη, οι πολίτες που περιμένουν μοιρολατρικά την τύχη τους, ο γερμανός επιχειρηματίας Τζον Ράμπε που βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους να γλιτώσουν τον θάνατο, όλοι βρίσκουν τη θέση τους στο σενάριο του φιλμ, που δημιουργεί ένα αληθοφανές πορτρέτο της πραγματικότητας ενώ μας βυθίζει αποτελεσματικά και στην ψυχολογία των ηρώων. Μέσα από μια αφήγηση και μια σκηνοθεσία που εναλλάσσει το χαμηλότονο με το συνταρακτικό, που δεν διστάζει να απεικονίσει την πιο απάνθρωπη φύση του πολέμου, το φιλμ κατορθώνει να βρει τον δρόμο του ανάμεσα στο επώδυνο και το ποιητικό και να δημιουργήσει εικόνες, στιγμές και ήρωες που απλά στοιχειώνουν τη μνήμη. Σκηνοθεσία: Λου Τσουάν. Πρωταγωνιστούν: Λιου Γιε, Γκάο Γιουανγιοουάν, Χιντέο Νακαϊζούμι, Φαν Γουέι. Χώρα: Κίνα, Χονγκ Κονγκ. Διάρκεια: 133΄

Ανίκητος

Όχι μια τυπική βιογραφία του νοτιοαφρικανού ηγέτη Νέλσον Μαντέλα, αλλά μια ενδιαφέρουσα ιστορία από τις μέρες που ανέλαβε την εξουσία της χώρας μετά από 27 χρόνια φυλακής και του τρόπου που χρησιμοποίησε το ράγκμπι για να εκτονώσει την ένταση ανάμεσα στους λευκούς και τους μαύρους κατοίκους της χώρας, ενώνοντάς τους σε έναν κοινό σκοπό. Ο Μόργκαν Φρίμαν, ο οποίος για χρόνια ήθελε να υποδυθεί τον Μαντέλα στην οθόνη, βρίσκει εδώ έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη στο πρόσωπο του Κλιντ Ίστγουντ, που ξέρει πώς να αναδείξει τις πιο λεπτές αποχρώσεις μιας ιστορίας που ακόμη κι αν φαίνεται να έχει σαν κεντρικό της θέμα το ράγκμπι, στην ουσία μιλά για την πολιτική. Το δημοφιλές σπορ αποτελεί στην πραγματικότητα την καλύτερη παραβολή για τις διαφορές ανάμεσα στις δυο αντίπαλες δυνάμεις της Νότιας Αφρικής, ένα παιχνίδι για λευκούς, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο που παίζεται από μαύρους. Ο Μαντέλα αντιλαμβάνεται πως η αθλητική αρένα, ένας χώρος όπου τα συναισθήματα και η έξαψη έχουν τον πρώτο λόγο, αποτελεί το καταλληλότερο χωνευτήρι για να μείνουν έστω για λίγο οι διαφορές ενός λαού, αποφασίζει να στηρίξει τη σχεδόν αποκλειστικά λευκή ομάδα του ράγκμπι και να εμπνεύσει στον αρχηγό της το όραμα της νίκης στο επερχόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Αν η ιστορία δεν ήταν αληθινή θα έδειχνε υπερβολικά κατασκευασμένη, γλυκερή, όμως τόσο η πραγματικότητα όσο και η προσεκτική σκηνοθεσία του Ίστγουντ κάνουν την ταινία να πλέει μακριά από αυτόν τον σκόπελο. Μπορεί το πορτρέτο του Μαντέλα να μην έχει σχεδόν ούτε μία γρατζουνιά, με τους δαίμονες και τα λάθη ενός ηγέτη, που υπήρξε πρώτα απ’ όλα ανθρώπινος, να υπονοούνται μάλλον επιδερμικά, όμως τόσο ο Φρίμαν όσο και ο Ματ Ντέιμον, ο οποίος υποδύεται τον αρχηγό της ομάδας, δίνουν στους ρόλους τους την αλήθεια και την ουσία που απαιτούν, ενώ το σενάριο σκιαγραφεί διακριτικά αλλά με σαφήνεια την κατάσταση μιας χώρας σε μια στιγμή κάθε άλλο παρά ιδανική. Στιβαρό και καλογυρισμένο, αλλά και ως ένα σημείο προβλέψιμο και «τυπικά» χολιγουντιανό, το φιλμ του Ίστγουντ μπορεί να μην απογοητεύει, ωστόσο αποτελεί μάλλον μια άνω τελεία στην κινηματογραφική πορεία του δημιουργού του, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι απολαυστικό. Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ. Πρωταγωνιστούν: Μόργκαν Φρίμαν, Ματ Ντέιμον, Τόνι Κγκορόγκε, Τζούλιαν Λιούις Τζόουνς, Ατζόα Άντο. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια:134΄

Αgora

Η ζωή της φιλοσόφου και αστρονόμου Υπατίας στην Αλεξάνδρεια του 4ου μ.Χ. αιώνα, μιας κοινωνίας που αποτελούσε σταυροδρόμι πολιτισμών, θρησκειών, ανθρώπων και γνώσης, δίνει την ευκαιρία στον σκηνοθέτη των «Άλλων» και του «Η θάλασσα μέσα μου» να στήσει μια εντυπωσιακή υπερπαραγωγή, την πιο ακριβή ισπανική ταινία στην ιστορία, που φιλοδοξεί να σταθεί ως ίση απέναντι στο χολιγουντιανό θέαμα. Στο επίπεδο του θεάματος αναμφίβολα τα καταφέρνει. Η αναβίωση της Αλεξάνδρειας και της εποχής, τα σκηνικά και τα κοστούμια και οι εντυπωσιακές εικόνες κερδίζουν δίχως δυσκολία αυτό το στοίχημα. Δυστυχώς όμως, μια ταινία είναι κάτι πιο ουσιαστικό από τη μορφή της κι εκεί είναι που το «Agora» χωλαίνει και παραπατά. Διότι αν η ηρωίδα της και η εποχή της αποτελούν ενδιαφέρουσα αφορμή για να αγγίξει το φιλμ μια σειρά από θεματικές, όπως η σύγκρουση της επιστήμης με τη θρησκεία, του φονταμενταλισμού με τον ορθολογισμό, θεματικές που έχουν απήχηση στην πραγματικότητα γύρω μας, το σχηματικό, γεμάτο ευκολίες και χαρακτήρες που δεν πείθουν ή δεν ενδιαφέρουν σενάριό της καταλήγει να στερεί το νεύρο, τη δύναμη, την αλήθεια και τον αντίκτυπο από την ταινία. Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Αμεναμπάρ. Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ Βάις, Μαξ Μινγκέλα, Όσκαρ Άιζακ, Ασράφ Μπαρόμ, Ρούπερτ Έβανς. Χώρα: Ισπανία. Διάρκεια: 141΄

ΑΚΟΜΗ

Επαφή τέταρτου τύπου, του Ολατούντε Οσουνσάνμι.

Αν βρήκατε τρομακτική ή έξυπνη τη «Μεταφυσική δραστηριότητα», ίσως ανακαλύψετε ίχνη ενδιαφέροντος και σε αυτή την ταινία που χρησιμοποιεί λίγο-πολύ το ίδιο εύρημα και ανάλογες βιντεοσκοπημένες μαρτυρίες για να αφηγηθεί την υποτίθεται αληθινή ιστορία μιας πόλης στην Αλάσκα, της οποίας οι κάτοικοι δέχονται επισκέψεις εξωγήινων μορφών ζωής. Μέσα από δραματοποιημένες σκηνές και δήθεν αληθινές μαρτυρίες, το φιλμ είναι απελπιστικά αργό και γνώριμο, μη κατορθώνοντας να γίνει ποτέ αληθινά τρομακτικό ή πρωτότυπο.

Βρέχει κεφτέδες, των Φιλ Λορντ, Κρίστοφερ Μίλερ.

Ένας νεαρός με επιστημονικές φιλοδοξίες φτιάχνει μια μηχανή που μεταμορφώνει τη βροχή σε φαγητό, δίνοντας διέξοδο στους κατοίκους του μικρού νησιού όπου ζει, οι οποίοι για χρόνια τρώνε μόνο σαρδέλες. Μια νεαρή μετεωρολόγος θα έρθει να ερευνήσει το φαινόμενο, μόνο που γρήγορα αυτό που μοιάζει ως μάννα εξ ουρανού θα μεταμορφωθεί σε εφιάλτη, σε αυτή την υπερβολικά παιδική ταινία που θα αρέσει στους μικρότερους θεατές.

Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, του Όλιβερ Πάρκερ.

Σε αυτή τη καινούργια μεταφορά του βιβλίου του Όσκαρ Ουάιλντ το ύφος που επιλέγει ο Όλιβερ Πάρκερ θυμίζει παλιομοδίτικη ταινία τρόμου, περασμένη από το φίλτρο μιας camp αισθητικής. Θα μπορούσε να βγάζει γέλιο αλλά ακροβατεί ανάμεσα στο σαχλό και το υπερβολικό, παραμένοντας εν τούτοις διασκεδαστική, με μια κάθε άλλο παρά σεβάσμια διάθεση απέναντι στο πρωτότυπο έργο.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.