22/11/2018 13:59:59
1.2.2010

Τα γεγονότα

Τα μελαγχολικά γενέθλια του Φιξ

Το 2010 θα έπρεπε να είναι κανονικά ένας εορταστικός χρόνος για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Συμπληρώνει δέκα χρόνια ζωής και από τις 10 Ιανουαρίου θα έπρεπε να είναι στο «σπίτι» του, δηλαδή στο ανακαινισμένο Φιξ της λεωφόρου Συγγρού. Επιπλέον, σήμερα εγκαινιάζεται η μεγάλη αναδρομική έκθεση του Χρόνη Μπότσογλου. Αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά πολλοί λόγοι για να ανοίξουν σαμπάνιες απόψε στις αίθουσες του Ωδείου Αθηνών. Το παλιό εργοστάσιο εξακολουθεί να είναι ένα ερείπιο που ευτυχώς δεν το πολυβλέπουμε, είτε γιατί το συνηθίσαμε τόσα χρόνια πια είτε γιατί έχει καλυφθεί από λινάτσες γιγαντιαίων διαστάσεων, όπως συμβαίνει με τα γιαπιά. Και η παράταση της παραμονής του άστεγου μουσείου μας στο Ωδείο Αθηνών έγινε δυνατή ύστερα από παρέμβαση του υπουργού Πολιτισμού. Το ΕΜΣΤ δεν έχει χρήματα για ενοίκια και η διοίκηση του Ωδείου υποχρεώθηκε σιωπηλώς να αποσύρει τις οικονομικές της απαιτήσεις. Το τι μας περιμένει σ’ αυτό το μελαγχολικό σίριαλ είναι ακόμα άγνωστο. Οι εργασίες στο Φιξ σταμάτησαν οριστικά (αφού σερνόντουσαν για έναν περίπου χρόνο, συν το πρόβλημα που προέκυψε από την ανάγκη απομάκρυνσης του αμιάντου), όταν το πρώην Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΜΣΤ ξεκίνησε τις διαδικασίες έκπτωσης του εργολάβου (ΒΙΟΤΕΡ ΑΕ). Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι οι μελέτες δεν ήταν ικανοποιητικές, με αποτέλεσμα να αναθεωρείται ο προϋπολογισμός και να εγείρει οικονομικές απαιτήσεις. Το μουσείο απαντάει ότι ο εργολάβος ήταν υποχρεωμένος να ελέγξει τις μελέτες πριν υπογράψει τη σύμβαση. Μην τα ψάχνετε, κουβάρι. Που έχει κληθεί να ξεμπερδέψει το δικαστήριο, ύστερα από την κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων εκ μέρους της ΒΙΟΤΕΡ. Η έκδοση της απόφασης μπορεί να πάρει κάποιους μήνες (όχι πάνω από τρεις, ελπίζουμε) και το ΕΜΣΤ δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει. Οι νομικοί του σύμβουλοι θεωρούν ότι θα μπορούσε να κινήσει τις διαδικασίες αναζήτησης νέου εργολάβου χωρίς να έχει την απόφαση στα χέρια του. Θεωρητικά θα ακολουθηθεί το μοντέλο του Μουσείου της Ακρόπολης. Θα επιστρέψουν στον μειοδοτικό διαγωνισμό που είχε αναδείξει νικήτρια τη ΒΙΟΤΕΡ και θα πάνε στους επόμενους. Στον δεύτερο, κι αν δεν επιθυμεί να αναλάβει το έργο, στον τρίτο κ.ο.κ. Με αυτό το σενάριο τα έργα στο Φιξ θα μπορούσαν να ξαναρχίσουν μέσα στη άνοιξη. Σύμφωνα με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΕΜΣΤ Άννα Καφέτση χρειάζονται είκοσι μήνες δουλειάς για να δούμε το καινούργιο Φιξ. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ένα έργο που αγωνιούσαμε αν θα ήταν έτοιμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 πάει ολοταχώς για το 2012. Στην καλύτερη περίπτωση!

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Πικάσο στην οδό Μέρλιν

Τα φθινοπωρινά εγκαίνια του αθηναϊκού παραρτήματος της περίφημης Γκαλερί Gagosian δημιούργησαν δικαιολογημένο ενθουσιασμό στους κύκλους των φιλότεχνων. Για να ποντάρει ο κύριος Γκαγκόζιαν στην Αθήνα γνωρίζει κάτι που δεν ξέρουμε εμείς. Η πρώτη έκθεση της νέας χρονιάς έρχεται να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες με μία έκθεση Πικάσο. Εντάξει, δεν είναι ζωγραφική, αλλά ο Πικάσο είναι (ήταν) Πικάσο, με ό,τι κι αν καταπιανόταν. Στην έκθεση που εγκαινιάζεται στις 28 Ιανουαρίου μας περιμένει μια σειρά με χαρακτικά σε λινόλαιο, που φιλοτέχνησε ο εμβληματικός καλλιτέχνης του 20ού αιώνα από το 1959 έως το 1963. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 o Πάμπλο Πικάσο κατοικούσε το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου στη νότια Γαλλία. Η μεγάλη απόσταση από το Παρίσι όπου βρίσκονταν οι τυπογράφοι με τους οποίους συνεργαζόταν δυσκόλευε πολύ την παραγωγή των έργων του. Άρχισε έτσι να πειραματίζεται με τη χαρακτική σε λινόλαιο, έναν πολύ πιο άμεσο τρόπο δουλειάς, κατά τον οποίο χάραζε ένα σχέδιο πάνω σε μία επιφάνεια από λινόλαιο χρησιμοποιώντας μαχαίρι, σμίλη ή σκαρπέλο. Το πρώτο του χαρακτικό σε λινόλαιο, το «Toros en Vallauris» (1954), ήταν μία απλή ασπρόμαυρη εκτύπωση, αλλά το 1959 είχε αρχίσει πλέον να εκφράζεται εξαιρετικά μέσω αυτής της τεχνικής και τον είχε απορροφήσει εντελώς η διαδικασία της. Επειδή όμως βρήκε χρονοβόρα τη διαδικασία της παραδοσιακής τεχνικής, αποφάσισε να εφεύρει έναν πιο απλό τρόπο: αντί να χρησιμοποιεί μία ξεχωριστή επιφάνεια από λινόλαιο για κάθε χρώμα, άρχισε να ξαναχαράζει την ίδια επιφάνεια. Χάραζε και ξανατύπωνε ανάλογα με τον αριθμό των χρωμάτων που ήθελε να χρησιμοποιήσει σε κάθε έργο. Από το 1959 έως το 1962 ο Πικάσο έφτιαξε περίπου εκατό χαρακτικά, χρησιμοποιώντας τη νέα μέθοδο που είχε αναπτύξει. Το 1963 πειραματίστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με μία ακόμη πρωτότυπη τεχνική για χαρακτική σε λινόλαιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί το έργο «L'Etreinte 1» (Embrace), που απεικονίζει έναν άντρα και μία γυναίκα σε έναν δυναμικό εναγκαλισμό. Εκτύπωνε το χαρακτικό με μελάνι σε κρεμ απόχρωση πάνω σε λευκό χαρτί και μετά ζωγράφιζε πάνω στο ίδιο το χαρτί με σινική μελάνη. Στη συνέχεια ξέπλενε το χαρτί με νερό, διαδικασία που ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα. Οι περιοχές που δεν είχαν επάνω κανένα τύπωμα απορροφούσαν το μαύρο μελάνι, αλλά όπου υπήρχε το λιπαρό κρεμ μελάνι, η σινική μελάνη ξεγλιστρούσε. Η τεχνική αυτή δημιουργούσε μία εικόνα που έμοιαζε σαν να είναι και ζωγραφισμένη αλλά και τυπωμένη. Η έκθεση στον αριθμό 3 της οδού Μέρλιν θα διαρκέσει έως τις 10 Απριλίου. Η γκαλερί θα είναι ανοικτή από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, 11π.μ. με 6 μ.μ. και το Σάββατο μόνο με ραντεβού.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Θεατές σε μια ζωή-παραμύθι

«Θέλω να κάνω τους ανθρώπους να κλαίνε, ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνουν τα λόγια μου», συνήθιζε να λέει η Εντίθ Πιαφ, εκφράζοντας η ίδια την πεμπτουσία της τέχνης της. Θρυλική μορφή αλλά και προσιτή, μικροκαμωμένη αλλά αφάνταστα επιβλητική, έκανε όλο τον κόσμο να μιλά για αυτήν. Το «Μια ζωή σε ροζ και μαύρο» είναι μια θεατροποιημένη μουσική βιογραφία που προσπαθεί να συμπυκνώσει τη ζωή της. Τρεις πρωταγωνιστές έρχονται να αποτίσουν φόρο τιμής στον «μύθο», να «μιλήσουν» για το πώς γεννήθηκαν τραγούδια όπως το «La vie en rose», το «L’hymne à l’amour», το «Milord» ή το «Non, je ne regrette rien». Ο Ζακ Πεσίς, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ιστορικός της μουσικής, μας ξαναθυμίζει την καριέρα της Πιαφ, σταματώντας στις ημερομηνίες-κλειδιά της ζωής της. Και η Ναταλί Λερμίτ διανθίζει τη διήγηση με τα αθάνατα τραγούδια της μεγάλης καλλιτέχνιδας, συνοδευόμενη από τον Ορελιάν Νοέλ στο ακορντεόν. Η σκηνοθεσία της Ρουμπιά Ματινιόν υπογραμμίζει την αλληλεπίδραση του αφηγητή, της τραγουδίστριας-ηθοποιού και του μουσικού και προκαλεί τη συμμετοχή του κοινού. Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται φυσικά η Εντίθ Γκασιόν, ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε μια φτωχογειτονιά του Παρισιού και στα μπαρ της Πιγκάλ, έγινε το «μικρό σπουργίτι» και στη συνέχεια η αγαπημένη «Εντίθ». Από τη ζωή της παρελαύνουν εξίσου θρυλικές προσωπικότητες: Ο Μαρσέλ Σερντάν, με τον οποίο έζησε έναν τραγικό έρωτα, ο Ιβ Μοντάν, ο Σαρλ Αζναβούρ, ο Ζορζ Μουστακί και ο Ζαν Κοκτό, ένας καλός της φίλος με τον οποίο πέθαναν την ίδια ημέρα. Η παράσταση ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής), σε επιμέλεια Αλέν Ντελόν, Ζακ Πεσίς και Τιερί Μαρτίν. Για την Κυριακή 31 Ιανουαρίου τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού. Οι διοργανωτές κανόνισαν μία έξτρα παράσταση, τα εισιτήρια της οποίας αποτελούν επίσης παρελθόν. Όσοι πιστοί... προλάβετε για την άλλη έξτρα απογευματινή παράσταση (την Κυριακή 31 Ιανουαρίου, στις 17.00), εισιτήρια για την οποία ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τουλάχιστον διατίθενται.

Ελίνα Μπέη

Κενή ιστορία

Αν και οι Βρετανοί Forced Entertainment γιόρτασαν πέρυσι τα 25 τους χρόνια, δεν έχουν χάσει τίποτα από το νεανικό τους πάθος. Από τη στιγμή που τα έξι βασικά μέλη της ομάδας αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ, διατήρησαν συνεχώς την καλλιτεχνική τους συνεργασία, επιβεβαιώνοντας τη θέση τους ως καινοτόμοι του σύγχρονου θεάτρου. Με επικεφαλής τον καλλιτεχνικό διευθυντή και σκηνοθέτη Τιμ Έτσελς, οι Ρόμπιν Άρθουρ, Ρίτσαρντ Λόουντον, Κλερ Μάρσαλ, Κάθι Νέιντεν και Τέρι Ο’Κόνορ συνεχίζουν να υπηρετούν αυτό που αποκαλείται θέατρο της επινόησης, χρησιμοποιώντας αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς που τους έχουν δώσει επάξια μια θέση στη σύγχρονη αβανγκάρντ. Το «Void Story» ακολουθεί ένα ζευγάρι πρωταγωνιστών σε ένα δύσκολο ταξίδι, ανάμεσα στα συντρίμμια της σύγχρονης κοινωνίας και κουλτούρας. Το ζευγάρι περνά από το ένα φρικιαστικό αστικό τοπίο στο επόμενο, πέφτουν θύματα κλοπής, πυροβολισμών και επίθεσης εντόμων, τους κυνηγούν μέσα σε υπόγεια τούνελ, κρύβονται σε μεταφορικά ψυγεία και στοιχειωμένα ξενοδοχεία, χάνονται σε σοκάκια και σε ακατανόητα λούνα παρκ... Η διαδρομή τους μέσα σε μια νύχτα είναι τόσο έντονη που μοιάζει να μην υπάρχει πουθενά φως. Οι Forced Entertainment παρουσιάζουν τη σκοτεινή αλλά και κωμική ιστορία του «Void Story» σαν να πρόκειται για ένα ραδιοφωνικό έργο, καθισμένοι σε τραπέζια και γυρνώντας τις σελίδες του έργου, αναπαράγοντας τις φωνές του ζευγαριού και μιμούμενοι τους ήχους. Ταυτόχρονα, η σκηνή γεμίζει από μια σειρά προβεβλημένων εικόνων μιας μη υπαρκτής ταινίας, η οποία αντιστοιχεί στο κείμενο του Έτσελς. Η παράσταση ανεβαίνει στο Bios Main, 28, 29 και 30 Ιανουαρίου.

Ελίνα Μπέη

Η Αλίκη στη χώρα του Διαδικτύου

Αμέτρητες γενιές δημιουργών έχουν εμπνευστεί από τα έργα του Λιούις Κάρολ η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και «Μέσα από τον καθρέφτη». Αυτή τη φορά, στο «Wonderland», η Άντζελα Μπρούσκου σκηνοθετεί την Όλια Λαζαρίδου σε μια Αλίκη που «μπλέκει» στο Ίντερνετ. Η σύγχρονη εκδοχή της λαγότρυπας θέλει την ηρωίδα ενήλικη, να σερφάρει, να μπαίνει μέσα σε μία τεράστια οθόνη υπολογιστή και να παγιδεύεται μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του Διαδικτύου. Εκεί αναζητά συγκεκριμένα πρόσωπα και μέρη που έχει ξαναζήσει και αρχίζει να συνειδητοποιεί πόσο παράλογος είναι ο κόσμος των ενήλικων. Οι χαρακτήρες του παραμυθιού εμφανίζονται μέσα από απόηχους μνήμης και μεταμφιέζονται συνεχώς, αποκαλύπτοντας πίσω από τις μάσκες τους τον αυταρχικό κόσμο που νουθετεί την Αλίκη. Το ταξίδι της στη Χώρα των Θαυμάτων είναι στην πραγματικότητα η ανάγκη της για αυτογνωσία, μέσα από εικόνες που άλλοτε γίνονται εφιαλτικές και άλλοτε ξεχειλίζουν από σουρεαλιστικό χιούμορ. Στη σύγχρονη δραματουργική επεξεργασία της Μπρούσκου ο συνδετικός κρίκος που προκύπτει είναι ο ρόλος του ίδιου του συγγραφέα και φωτογράφου (τον υποδύεται ο Μάξιμος Μουμούρης), ο οποίος την ακολουθεί κατά πόδας σε όλες τις ενήλικες περιπέτειές της. Το έργο ανεβαίνει την 3η Φεβρουαρίου και για δέκα παραστάσεις στο Παλλάς. Η μουσική θα είναι ζωντανή, από τον νέο συνθέτη Απόλλωνα Ρέτσο, ο οποίος έχει γράψει πρωτότυπες συνθέσεις αλλά και διασκευές γνωστών τραγουδιών, ειδικά για το έργο. Παίζουν επίσης: Σταύρος Γιαγκούλης, Μανώλης Καρυωτάκης, Χαρά Κότσαλη, Αθηνά Κουτσιανούλη κ.ά.

Ελίνα Μπέη

Υπερασπίζοντας τα αυτονόητα

Το Athens Pride Festival, μια πολύχρωμη γιορτή - δήλωση υπερηφάνειας για όλους τους συμμετέχοντες, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικών προτιμήσεων, διοργανώθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 2005, με σκοπό την προβολή της θετικής εικόνας και την αποδοχή των γκέι, λεσβιών, αμφί και τρανσεξουαλικών ατόμων (LGBT), την καταπολέμηση των διακρίσεων εναντίον τους και την κατοχύρωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Φέτος, οι εκδηλώσεις του 6ου Φεστιβάλ θα κορυφωθούν στις 5 Ιουνίου, με τη μεγάλη παρέλαση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, τα Pride Festivals είναι ετήσιος θεσμός κάθε Ιούνιο εδώ και δεκαετίες και πραγματοποιούνται ως υπόμνηση των γεγονότων στο μπαρ Stonewall Inn, στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης, στις 28 Ιουνίου 1969, όταν για πρώτη φορά, σε μαζικό επίπεδο, γκέι, λεσβίες και τραβεστί αντιστάθηκαν και αντεπιτέθηκαν στις προσπάθειες καταστολής της έκφρασης της ομοερωτικής επιθυμίας. Από πέρυσι, οι διοργανωτές πρόσθεσαν στις αθηναϊκές εκδηλώσεις και την έκθεση εικαστικών έργων σύγχρονης τέχνης με τίτλο Artists for Athens Pride. Έτσι, φέτος η έκθεση Artists for Athens Pride II, σε επιμέλεια της Andrea Gilbert, θα διεξαχθεί για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στη Γκαλερί The Breeder (Ιάσονος 45, 2-13 Φεβρουαρίου) και θα συνοδευτεί από δημοπρασία των έργων, το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν εξ ολοκλήρου για την υποστήριξη του φεστιβάλ. Στην έκθεση έχουν παραχωρήσει αφιλοκερδώς έργα τους που καλύπτουν κάθε σύγχρονη εικαστική μορφή (ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, σχέδιο, βίντεο-animation, κολάζ, μεταξοτυπία, ψηφιακές τεχνικές), είκοσι δυο καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένοι (Στηβ Γιαννάκος, Zoe Charlton, Κωνσταντίνος Κακανιάς, Τέο Μιχαήλ, Άγγελος Παπαδημητρίου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Poka-Yio, Νίκος Χαραλαμπίδης κ.ά.). Τα σπουδαία, ούτως ή άλλως, έργα θα διατίθενται σε εξαιρετικά προσιτές τιμές, ενώ η σημαντική συμβολή του Athens Pride Festival στην υπεράσπιση, κατά τα άλλα αυτονόητων αλλά ακόμη εκκρεμών και υπό διεκδίκηση, δικαιωμάτων τα καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικά.

Γιάννης Κουκουλάς

Απαραίτητη η γονική συναίνεση

Τι μπορεί να πάθει ένα ποιμενικό μυθιστόρημα του Λόγγου όπως το «Δάφνις και Χλόη» όταν πέσει στα χέρια του Κωνσταντίνου Ρήγου (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 29-31/1, 2-3/2); Να μεταμορφωθεί από ρομαντική ιστορία αγάπης μεταξύ εφήβων σε «hardcore» ξύπνημα της σεξουαλικότητας, σε παράσταση ακατάλληλη για νέους κάτω των 15 ετών. Να μετακομίσει από τα eco-friendly λιβάδια που συνήθως διαδραματίζεται, σε έναν χώρο που θυμίζει αίθουσα μουσείου ή δωμάτιο αναγεννησιακής έπαυλης. Να ταυτίσει τη φύση με μια σύγχρονη παρακμιακή εικόνα της, τοποθετώντας το ζευγάρι-σύμβολο του απόλυτου έρωτα σε ένα τοπίο απορριμμάτων. Βέβαια, ο Κωνσταντίνος Ρήγος με το χοροθέατρό του Οκτάνα δεν αναμετράται για πρώτη φορά με το βουκολικό στόρι, το «άγγιξε» και το 1995, αποσπώντας το Κρατικό Βραβείο Χορού, τοποθετώντας τότε οκτώ χορευτές σε ένα νεορομαντικό περιβάλλον και διαιρώντας τον ρόλο της Χλόης σε τρεις γυναικείες μορφές. Εν έτει όμως 2010, στις παραστάσεις της Θεσσαλονίκης, που θα μετακομίσουν στις αρχές Μαρτίου στο Παλλάς (1-4 και 8/3), ο Ρήγος κρατά τις νότες του Μορίς Ραβέλ, το λιμπρέτο του Μισέλ Φοκίν, αλλά τώρα οι οκτώ –και πάλι– χορευτές του υποδύονται σύγχρονες φιγούρες που διεκδικούν τον έρωτα, απαιτούν την απόλαυση της σάρκας με κάθε τρόπο, ακόμα και με τη βία. Σύμφωνα με την Ξένια Αηδονοπούλου, υπεύθυνη για τη δραματουργική επεξεργασία του έργου, ο Ρήγος «συνδιαλέγεται με τον εγγενή λυρισμό του “Δάφνις και Χλόη”, άλλοτε υπονομεύοντάς τον και άλλοτε υπερβαίνοντάς τον, για να οδηγήσει τη σκηνική δράση σε καταστάσεις που συντείνουν στη δημιουργία μιας επικίνδυνης και κάποτε ανεξέλεγκτης ατμόσφαιρας. Το γυμνό σώμα, που αποτελεί για τον Ρήγο βασικό θέμα στις δημιουργίες του, απαντάται εδώ στην κορυφαία στιγμή του, όταν η φθορά και ο θάνατος φαντάζουν συμβάντα πολύ μακρινά».

Αγγελική Μπιλλίνη

Με αφορμή τον Μπέκετ

Ο Σάμιουελ Μπέκετ ή Σαμ για τους φίλους του ήταν μινιμαλιστής, βαθιά απαισιόδοξος, μοναχικός, ριζοσπαστικός, ένας πεσιμιστής με εξαιρετική ζωντάνια που έγραψε για το παράλογο της ανθρώπινης φύσης. Για την εικαστικό Ευσταθία Μπίρμπα όμως, που αυτές τις μέρες ολοκληρώνει μία σπουδή πάνω στον ιρλανδό δραματουργό, όλα τα παραπάνω επίθετα δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Αφενός επειδή η ίδια αποφεύγει να ακολουθήσει τις ετικέτες που του βάζουν και αφετέρου επειδή το έργο του είναι τόσο οικείο και κατανοητό για κείνη που δεν χωρά αυστηρές περιχαρακωμένες κατηγοριοποιήσεις. Σύμφωνα με την ίδια η περφόρμανς της «Άτιτλο - Μια σπουδή στον Σάμιουελ Μπέκετ», που κάνει πρεμιέρα στις 4 Φεβρουαρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη και η οποία χρησιμοποιεί ως βάση το κείμενο «Embers» («Στάχτες», 1957), δεν έχει σκοπό να εγείρει συζητήσεις γύρω από το έργο του Μπέκετ• μόνος της στόχος είναι η σιωπή και η περισυλλογή. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, βίντεο και ηχητική εγκατάσταση, η Μπίρμπα δημιουργεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο κατοικεί μια ανθρώπινη φιγούρα, μια μορφή, εγκλωβισμένη σε έναν προδιαγεγραμμένο κύκλο επανάληψης, που βρίσκει τη λύτρωση μέσα από την εξόντωση του σώματος και του λόγου. Και αν για τον Σερβετάλη το «Άτιτλο» είναι ένα δύσκολο εγχείρημα διάρκειας 40 λεπτών, όπου ο ίδιος καλείται να διαχειριστεί τον χώρο της σκηνής με μόνο εκφραστικό εργαλείο το σώμα του, για την Μπίρμπα αυτή η περφόρμανς ισοδυναμεί με μία απόλυτα πραγματική στιγμή αλήθειας.

Αγγελική Μπιλλίνη

Χιούμορ στα σημεία

Δεν απέχει και πολύ το τραγικό απ’ το αστείο, αλλά πόσο εύκολα μπορεί να κάνει κανείς πλάκα με ένα θέμα όπως η μετανάστευση; Εύκολα, αν θυμηθούμε την ταινία του Κώστα Γαβρά «Παράδεισος στη Δύση», που προβλήθηκε πέρυσι και διάνθισε με χιούμορ, σαρκασμό και φαντασία την καταθλιπτική κατά τα άλλα ιστορία του πρωταγωνιστή Ηλία. Την ίδια σαρκαστική διάθεση μοιάζει να έχει και το κινηματογραφικό πρόγραμμα «Από την πολυπολιτισμική Ευρώπη με εύθυμη διάθεση» του Ινστιτούτου Γκαίτε (Ομήρου 14-16), προβάλλοντας, από την 1η έως και τις 24 Φεβρουαρίου, πέντε ταινίες μικρού και επτά μεγάλου μήκους, όλες μυθοπλασίας από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, που δοκιμάζουν την τεχνική της αφύπνισης και μοιάζουν να ρίχνουν ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στη μετανάστευση, τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα, τη σύγχυση, τις κωμικοτραγικές καταστάσεις που προκαλεί η συνάντηση διαφορετικών παραδόσεων και πολιτισμών. Εκμεταλλευτείτε την ελεύθερη είσοδο και παρακολουθήστε ταινίες όπως το «Just Get Married» του Hussam Chadat, για έναν Σύριο στη Γερμανία που χρειάζεται για την άδεια παραμονής του στη χώρα οπωσδήποτε γερμανίδα νύφη, το «Die Sprachschule» του Andi Bausch, όπου εκδιδόμενες του Ανατολικού Μπλοκ στο Λουξεμβούργο μαθαίνουν τη γλώσσα της χώρας για να μπορούν να ψαρεύουν και «γλωσσικά καθώς πρέπει» δημοσίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πελάτες, το «Parlez-moi d’ amour» του Φίλιππου Τσίτου, για έναν Ρώσο κι έναν Έλληνα στο Βερολίνο που μιλούν μεταξύ τους ο καθένας στη γλώσσα του, για τον έρωτα κ.ά. Όλο το πρόγραμμα των προβολών υπάρχει αναλυτικά στη διεύθυνση www.goethe.de/athen.

Αγγελική Μπιλλίνη

Αναζητήστε την αθωότητα

«Δεν βλέπεις καθαρά αν δεν βλέπεις με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο στα μάτια». Η φράση αυτή που λέει η αλεπού στον «Μικρό πρίγκιπα», στο ομώνυμο παραμύθι του γάλλου συγγραφέα Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί, είναι από τις διασημότερες της παιδικής λογοτεχνίας. Κι όμως. Η ιστορία του δεν έκλεψε ποτέ μόνο τις παιδικές καρδιές. Άνθρωποι κάθε ηλικίας συγκινήθηκαν από το ταξίδι του λιλιπούτειου ήρωα, σε ένα διαπλανητικό σύμπαν που μας παρασέρνει με τις περιπέτειές του σε ιδεαλιστικά ζητήματα για τη ζωή και την ανθρώπινη φύση. Και το αγοράκι με το κατάξανθο μαλλί, το κίτρινο τυλιχτό κασκόλ και το πράσινο παντελονάκι, καθισμένο πάνω στον αστεροειδή Β 612, έγινε σύμβολο της παιδικής αθωότητας, που ακόμα και σήμερα κάπου έχουμε κρυμμένη μέσα μας. Θα έχουμε μια σπάνια ευκαιρία να την ανακαλύψουμε εκ νέου, από τις 3 Φεβρουαρίου, όπου ο «Μικρός πρίγκιπας» θα ζωντανέψει στον Θόλο του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, Π. Φάληρο). Η ψηφιακή παράσταση αποτελεί μια παραγωγή της ιαπωνικής εταιρείας GΟΤΟ. Η χώρα μας μάλιστα είναι η πρώτη που θα τη φιλοξενήσει. Τους ήρωες θα ζωντανέψουν φωνές ηθοποιών, όπως των: Ντορίνας Θεοχαρίδου (Μικρός πρίγκιπας), Σπύρου Παπαδόπουλου (στον ρόλο του πιλότου - alter ego του συγγραφέα), Ξένιας Καλογεροπούλου (αλεπού που εξημερώνεται από τον Μικρό πρίγκιπα), Ζέτας Μακρυπούλια (τριαντάφυλλο), Βασίλη Χαραλαμπόπουλου (φίδι), Βασίλη Καΐλα (γεωγράφος). Τη σκηνοθεσία της μεταγλώττισης υπογράφει ο Αργύρης Παυλίδης. Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού ο «Μικρός πρίγκιπας» είναι συνεργασία των Μάριου Φραγκούλη, Παρασκευά Καρασούλου (στίχοι), Παναγιώτη Σιμόπουλου (σκηνοθεσία). Είναι ίσως περιττό, αλλά θα το πούμε: δεν υπάρχει όριο ηλικίας. Η παράσταση απευθύνεται σε θεατές από 5 έως… 105 ετών!

Χρυσούλα Παπαϊωάννου

Όταν η Τάνια ροκάρει

Αρκούντως ηλεκτρική εφέτος η Τάνια Τσανακλίδου στις εμφανίσεις της στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, που ξεκινούν την 1η Φεβρουαρίου, 9.30 μ.μ. «Θα ροκάρουμε» μας λέει ενθουσιασμένη, που μετά από πολλά χρόνια θα παίξει ξανά με μεγάλη ορχήστρα (επτά άτομα) και σ’ έναν καινούργιο γι’ αυτή χώρο. «Είχα ανάγκη ν’ αλλάξω χώρο. Μ’ αρέσει να φεύγω... και να ξανάρχομαι» θα πει, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να ξαναβρεθεί στη σκηνή του Μετρό, όπου έζησε εξαιρετικές δόξες τα τελευταία χρόνια. Η βάση για το καινούργιο της πρόγραμμα είναι ένα παραμύθι που την ιντριγκάρει, η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Κρατάει τα ψυχαναλυτικά στοιχεία της ιστορίας και αφηγείται «γελοία» περιστατικά από την παιδική της ηλικία. Περιστατικά για γέλια και για κλάματα. Ανάμεσά τους τραγούδια-«γροθιές», μόνο τρία τα λαϊκά εφέτος σε απρόβλεπτες διασκευές και χωρίς μπουζούκι, που θα την οδηγήσουν στην επικοινωνία της με τον κόσμο. Μαζί της, σε πολλά ντουέτα αλλά και σε σόλο φυσικά, ο Μπλέιν Ρέινεντζερ (των Tuxedomoon). Ωραία συνύπαρξη. Η Τάνια Τσανακλίδου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη λοιπόν, με διάθεση εξομολογητική, όπως άλλωστε το επισημαίνει και ο τίτλος της παράστασης «Απ’ το άλφα ν’ αρχίσω».

Χαρά Αργυρίου

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.