09/12/2019 17:58:05

Ναι, στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής! 

Ναι, στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής!  - Media

 

«Εγώ τους πολιτικούς μου αντιπάλους δεν τους στέλνω στα δικαστήρια. Οι Πρωθυπουργοί κρίνονται στις κάλπες, στις συνειδήσεις των πολιτών και στις σελίδες της ιστορίας». Η άνω δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη που έκανε σε συνεργάτες «αγκαλιάστηκε» από πάρα πολλούς ως δήλωση δημοκρατίας, σοβαρότητας, στάση ευθύνης και θεσμική. 

Η αλήθεια είναι ότι σαν πρώτη ανάγνωση και με τις εξελίξεις στην υπόθεση Novartis να τρέχουν η δήλωση του Πρωθυπουργού δείχνει να είναι συναινετική. Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο αλλά. Το Σύνταγμά μας, ορίζει ότι οι υπουργοί υπάγονται στον ποινικό νόμο. Κάτι που απαιτεί και το κράτος δικαίου.  Όποιος παραβιάζει τον ποινικό νόμο, έχει ευθύνη, ανεξάρτητα από ποια θέση βρίσκεται, όποια θέση και αν έχει. 

Δε μπορεί ένας πολιτικός να δωροδοκείται ή να εκβιάζει ή να πλαστογραφεί χωρίς να φοβάται τις συνέπειες του νόμου. Το πρόβλημα της διαδικασίας στη χώρα μας είναι ότι αντί να έχουμε «ποινικοποίηση» της πολιτικής έχουμε κανονική «πολιτικοποίηση» της ποινικής δίκης. Στην Ελλάδα ένας πολιτικός καλείται να αποφασίσει για την ποινική δίωξη ενός άλλου πολιτικού. Καθώς αυτό προβλέπει ο κανονισμός. Δηλαδή, το ελληνικό σύνταγμα απαιτεί την άσκηση δίωξης αποκλειστικά από τη Βουλή και όχι από τους κοινούς δικαστές. Και έτσι καταφέρνουμε την απόλυτη «πολιτικοποίηση», ανάμεσα σε μη ανεξάρτητους βουλευτές που ακολουθούν την κομματική γραμμή, λόγω των συμφερόντων που έχει το εκάστοτε κόμμα. 

Γι’ αυτόν τον λόγο η ποινικοποίηση θα λειτουργούσε πιο δημοκρατικά. Δηλαδή, θα μπορούσε να ξεφύγει από χρησιμοθηρικά και πολιτικά κριτήρια. Η διαδικασία που προβλέπεται από το Σύνταγμα καταλήγει να δυσφημεί τους θεσμούς αλλά και ο πολιτικός να βρίσκεται στο στόχαστρο ωσάν να είναι ένοχος και να κρέμεται κάθε μέρα στα… μανταλάκια. Οι υπουργοί θα πρέπει να υπάγονται στα κοινά δικαστήρια (αυτό μπορεί να γίνει μόνο με Συνταγματική Αναθεώρηση και κατάργηση του άρθρου 86). Μέχρι αυτό όμως να γίνει οι βουλευτές πρέπει να δείξουν συγκράτηση και να σκέφτονται με προσωπικό αισθητήριο. 

Η ανισότιμη αυτή μεταχείριση, στηρίζεται στο ρόλο της Βουλής που έχει αρμοδιότητα δικαστική. Το άρθρο 86 πρέπει να φύγει ή να αλλάξει ριζικά. Η Βουλή δεν δικαιούται να στερεί την αρμοδιότητα των Ελλήνων δικαστών και εισαγγελέων για την άσκηση ποινικής δίωξης κατά υπουργών και υφυπουργών, οι οποίοι υπόκεινται, όπως οι υπόλοιποι Ελληνες πολίτες, στις συνήθεις διατάξεις περί ποινικής ευθύνης και παραγραφής αδικημάτων και οφείλουν να δικάζονται για τα αδικήματά τους στα κανονικά δικαστήρια.

Η διάταξη του άρθρου 4 παράγραφος 1 του Συντάγματος «Οι Ελληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» είναι η πρώτη διάταξη των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Συνεπώς, κάθε συνταγματική διάταξη, που έρχεται σε αντίθεση με αυτόν τον υπέρτερο κανόνα είναι ανίσχυρη και δεν τυγχάνει εφαρμογής.

Τέτοιες ανίσχυρες συνταγματικές διατάξεις είναι και αυτές του άρθρου 86 του Συντάγματος, που παρά τη συνταγματική επιταγή «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου», καθιερώνουν διαφορετικούς όρους και προϋποθέσεις για την ποινική ευθύνη υπουργών και υφυπουργών σε σχέση με την ποινική ευθύνη των υπολοίπων Ελλήνων. Συνεπώς το συμπέρασμα θα μπορούσε να είναι ποινικοποίηση της πολιτικής και όχι πολιτικοποίηση της δικαιοσύνης. 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.