12/12/2018 09:24:19
5.10.2009

Τα γεγονότα

Half Note: αγώνας αντοχής

Σε αντίθεση με τις πρόωρες εκλογές το Half Note είναι ακριβές στο ραντεβού του με την (μουσική) ιστορία. Μέσα στην παραζάλη των εκλογών, την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, ξεκινάει το φετινό του πρόγραμμα με καθημερινά live στο γνωστό στέκι στο Μετς. Με δοκιμασμένες επιλογές (έως πολύ δοκιμασμένες...), σχετικά λίγη τζαζ, λίγα μπλουζ, αρκετό έθνικ και μπόλικο σόου, φαίνεται ότι η κρίση, όπως και αν τη μεταφράζει ο καθείς, δεν ευνοεί ούτε τις εκπλήξεις ούτε τα μεγάλα ονόματα. Υπάρχουν βεβαίως και οι εξαιρέσεις, όπως οι Mingus Dynasty, το κουαρτέτο του σαξοφωνίστα Houston Person, το σχήμα του επίσης σαξοφωνίστα Πι Γουί Έλις, η ανερχόμενη ορχήστρα χάλκινων Fanfara Tirana. Αρκετοί από τους φετινούς καλεσμένους έχουν φιλοξενηθεί και στο παρελθόν στη σκηνή του Half Note, όπως ο Τζόε Λούις Γουόκερ, η Μπάρμπαρα Λούνα, η Σου Μορένο ή το καθιερωμένο βαρύ πυροβολικό της ορχήστρας του Μπόμπαν Μάρκοβιτς. Υπάρχουν και φέτος αρκετά άγνωστα ονόματα, ενώ συνεχίζεται η επιμονή σε ένα είδος «μουσικού σόου», συχνά αμφίβολης ποιότητας, που όμως φαίνεται ότι βρίσκει ανταπόκριση σε μία σημαντική μερίδα του κοινού που σε σταθερή βάση γεμίζει το Half Note. Όπως ανακοίνωσαν οι υπεύθυνοι του κλαμπ, θα συνεχιστεί και φέτος η πολιτική του χαμηλού εισιτηρίου τις Δευτέρες, η οποία προσέλκυσε πολλούς νεαρούς θαμώνες, τονώνοντας τη χαμηλή προσέλευση τη συγκεκριμένη ημέρα. Θυμίζουμε ότι οι τιμές, εκτός της Δευτέρας, είναι από 30 έως 40 € (με ποτό) και τις Δευτέρες 20 € και 25 €. Αν εξαιρέσεις τη γενική απαγόρευση του καπνίσματος τα υπόλοιπα μοιάζουν σαν να μην πέρασε μια μέρα: Το φετινό ποδαρικό στο κλαμπ το κάνει ο σχεδόν πολιτογραφημένος Έλληνας Τζέιμς Τέιλορ και το acid jazz κουαρτέτο του (2-8/10) και ακολουθεί ο εξίσου πολιτογραφημένος Έλληνας Τονίνο Καροτόνε (9-15/10). Το πρόγραμμα του Οκτωβρίου συμπληρώνουν το τάνγκο τρίο του πιανίστα Πάμπλο Ζίγκλερ (16-22/10) και το μουσικό σόου των Harlem James Gang (23-29/10 ), κατευθείαν από το τηλεοπτικό ριάλιτι «Αμερική έχεις ταλέντο»...

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

50 χρόνια «Kind Of Blue»: Συνταγή αθανασίας

Κάποιοι δίσκοι είναι σημαντικοί για την εποχή τους, άλλοι είναι σημαντικοί για πάντα. Το «Kind of Blue», το αριστούργημα που ηχογράφησε ο Μάιλς Ντέιβις το 1959 για την κραταιά Columbia, συμπληρώνει φέτος 50 χρόνια ζωής. Είναι το τζαζ άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία του είδους και επιπλέον συγκεντρώνει μία ιστορική ομοφωνία: Ότι είναι το καλύτερο τζαζ άλμπουμ όλων των εποχών. Επειδή πετυχαίνει αυτόν τον πολύ σπάνιο συνδυασμό στην τέχνη: ένα έργο που το λατρεύουν κοινό και κριτικοί – κυριολεκτικά. Επαναστατικό για τους ειδήμονες και απολαυστικό για όλους. Ένα concept album βασισμένο στην ιδέα όχι μόνο του Μάιλς αλλά και του πιανίστα Μπιλ Έβανς να πειραματιστούν με modal (τροπικές) κλίμακες και να δώσουν τη δυνατότητα στους μουσικούς (οι σαξοφωνίστες Τζον Κολτρέιν και Τζούλιαν «Κάνονμπολ» Άντερλεϊ, ο πιανίστας Μπιλ Έβανς και, σε ένα κομμάτι ο Ουίντον Κέλι, ο μπασίστας Πολ Τσέιμπερς και ο ντράμερ Τζίμι Κομπ) να δημιουργήσουν νέες συνθέσεις από το μηδέν. Μισό αιώνα μετά υπάρχουν ένα εκατομμύριο λόγοι για να ακούσεις ξανά το «Kind Of Blue». Οι εξής... πέντε: 1. Θεσπέσια, σέξι και εύκολα αντιληπτή μουσική. 2. Η τέλεια εισαγωγή στην τζαζ με τέσσερις από τους καλύτερους μουσικούς όλων των εποχών (Μάιλς, Κολτρέιν, Έβανς και Κάνονμπολ) στην καλύτερή τους φάση, και σε ένα μόνο άλμπουμ! 3. Πέντε αληθινά πιασάρικες μελωδίες που αποστηθίζονται με την πρώτη. 4. Απέδειξε πως οι μουσικοί της τζαζ μπορούν να αυτοσχεδιάζουν με διαφορετικό τρόπο, χρησιμοποιώντας «τρόπους» αντί για συγχορδίες. 5. Αν το ξέρεις ή το έχεις στη δισκοθήκη σου σε κάνει να δείχνεις ψαγμένος –είναι, σαν να λέμε, ο «Άμλετ» της τζαζ– και χωρίς να διαρκεί τέσσερις ώρες...

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Σκοτεινή εσωστρέφεια

Παραμυθάς και ρεαλιστής, μία εγγενής αντίφαση χαρακτηρίζει την καλλιτεχνική προσωπικότητα του Εδουάρδου Σακαγιάν στον κόσμο του οποίου βυθίζεται αυτή την περίοδο το Μουσείο Φρυσίρα στο πλαίσιο της νέας σειράς εκθέσεων «Το βλέμμα του ζωγράφου» (έως 31.3.2010). Ο καλλιτέχνης που τα τελευταία χρόνια έχει όλο και λιγότερη σχέση με την εμπορική πλευρά της τέχνης, δημιουργεί με βάση τα βιώματά του και με εμμονή στις φιγούρες, σε πρόσωπα γνωστά και άγνωστα. Η εικαστική του σφραγίδα είναι έντονη, εύκολα αναγνωρίσιμη, σκοτεινή, μοιάζει να κυριαρχείται από στοιχεία απτά και καθημερινά (ανθρώπινο πλήθος, πόλη, νύχτα), από αινιγματικές αλληγορίες, αλλά και από αναφορές στην ίδια τη ζωή του, την παιδική του ηλικία. Οι πρωταγωνιστές των πινάκων του πάσχουν, επιφορτίζονται με δύσκολους κοινωνικούς ρόλους, αναζητούν καταφύγιο στην εσωστρέφεια και καταλήγουν τραγικές φιγούρες σ’ ένα εικαστικό τοπίο απόλυτης εγκατάλειψης. Εκφράζουν δηλαδή αυτό ακριβώς που έχει πει ο ίδιος παλιότερα, μία δυσφορία που αφορά την «αρρώστια» που είναι «έξω» και όχι «μέσα» στη ζωγραφική του. Στην έκθεση στο Μουσείο Φρυσίρα φιλοξενούνται παράλληλα έργα καλλιτεχνών που ξεχώρισε ο ίδιος ο Σακαγιάν, των: Peter Blake, Leonardo Cremonini, Jean Rustin, Χρόνη Μπότσογλου, Διαμαντή Διαμαντόπουλου, Vladimir Velickovic, Pat Andrea, Τάσου Μαντζαβίνου, Πάνου Φειδάκη, Θανάση Μακρή, Άννας Μαρίας Τσακάλη, Χρίστου Μαρκίδη, Bernardi Roig, DADO, Suzan Hay, Γιώργη Λάππα.

Αγγελική Μπιλλίνη

Το ολλανδικό γραφιστικό θαύμα

Μα πώς και οι Ολλανδοί τα κατάφεραν τόσο καλά στη γραφιστική, αναρωτιέται ο καθηγητής Alston W. Purvis, από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος, λέγοντας πως εκτός από τους καινοτόμους σχεδιαστές υπήρχαν και φωτισμένοι προοδευτικοί ολλανδοί πελάτες, οι οποίοι πλήρωναν και αγόραζαν τα μικρά και μεγάλα επιτεύγματα της ολλανδικής γραφιστικής στον 20ό αιώνα. Μια απάντηση που ενδεχομένως εξηγεί τη μικρότερη δυναμική άλλων χωρών από τις οποίες δεν έλειψε το ταλέντο. Τα πώς και τα γιατί έχουν πάντα ενδιαφέρον, αλλά όταν πρόκειται για μια έκθεση σαν κι αυτή που εγκαινιάζεται στις 8 Οκτωβρίου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης («Golden Age - Οι καλύτερες στιγμές της ολλανδικής γραφιστικής (1890-1990)» πρωταγωνιστεί η οπτική απόλαυση των 200 περίπου έργων, τα οποία αφηγούνται μια ιστορία γεμάτη έμπνευση και επιτυχία, από τον 19ο και 20ό αιώνα. Η έκθεση παρουσιάζει για πρώτη φορά το εξαιρετικά ευρύ φάσμα ενός αιώνα γραφιστικής στην Ολλανδία, προβάλλοντας δείγματα όλων των σημαντικών στυλ της εποχής, όπως της Αρ Νουβό, του κινήματος De Stijl, του Εξπρεσιονισμού, του Κονστρουκτιβισμού και του μεταπολεμικού Ρασιοναλισμού. Οι αφίσες και τα άλλα έργα που εκτίθενται φέρουν την υπογραφή κορυφαίων σχεδιαστών, όπως οι Jan Toorop, Bart van der Leck, Piet Zwart, Paul Schuitema, Willem Sandberg, Jan Bons, Jan van Toorn, Wim Crouwel και άλλων. Η μοναδική αυτή κληρονομιά του ολλανδικού σχεδιασμού αποτελεί σημαντική πηγή έμπνευσης και για τη σημερινή νέα γενιά γραφιστών. Κι ενώ το ολλανδικό γραφιστικό ντιζάιν παραμένει στην πρωτοπορία του κλάδου, αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται ένας επαναπροσδιορισμός της γραφιστικής επικοινωνίας, ισχυρίζεται ο Alston W. Purvis. Για να καταλήξει ότι ασφαλώς η τεχνολογία των υπολογιστών θα συνεχίσει να μεταβάλλει δραστικά τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε και βλέπουμε τις εικόνες. «Ωστόσο κι αν ακόμα τα εργαλεία αλλάζουν, το ολλανδικό γραφιστικό ντιζάιν θα συνεχίσει να επωφελείται από τη μοναδική σχέση μεταξύ σχεδιαστή και πελάτη». Σε συνεργασία με την πρεσβεία του Βασιλείου των Κάτω Χωρών στην Ελλάδα, μέχρι τις 8 Νοεμβρίου.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Ο Ρεμπό της Ελλάδας

Έχουμε συνδέσει το Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο με τον Γεώργιο Βιζυηνό, άντε και τον Μιχαήλ Μητσάκη. Η λιγότερο γνωστή περίπτωση σημαντικού λογοτέχνη και ποιητή, ο οποίος πέρασε μεγάλο τμήμα του βίου του στο αθηναϊκό ψυχιατρείο της Ιεράς Οδού, ήταν αυτή του Ρώμου Φιλύρα, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ιωάννη Β. Οικονομόπουλου, ο οποίος ύστερα από πολλές περιπέτειες και μεταπτώσεις σ' όλο τον υγιή του βίο, το 1920, συνεπεία αφροδισιακού νοσήματος, πέρασε τα σύνορα της ουτοπίας και του δράματος για να υποκύψει στην τρέλα. Το 1927 κλείστηκε στο Ψυχιατρείο όπου δεν σταμάτησε να γράφει ποιήματα και πεζά, τα οποία χάριζε αφειδώς στους επισκέπτες. Δεν κατόρθωσε να βγει ποτέ από εκεί. Για το έργο του γράφτηκαν πολύ κολακευτικά λόγια από τους συγχρόνους του συγγραφείς, μερικοί από τους οποίους τον είχαν γνωρίσει και προσωπικά. Ο Βάρναλης, για παράδειγμα, τον χαρακτήριζε «ο Ρεμπό της Ελλάδος», κάτι που θα επισημάνει και ο Μαλακάσης, συσχετίζοντας την ποίησή του με το «Μεθυσμένο καράβι» του Ρεμπό και τα «Άσματα του Μαλντορόρ» του Λοτρεαμόν. Την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, ο Θεατρικός Οργανισμός Στιγμή παρουσιάζει στο Θέατρο Αργώ την παράσταση «Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!», βασισμένη στο συνταρακτικό αυτοβιογραφικό κείμενο του ποιητή Ρώμου Φιλύρα «Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον» (1929), σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη. Σαν τίτλος της παράστασης επιλέχτηκε η φράση που ο ίδιος σημείωνε κάτω από τα ποιήματα που έστελνε από το Ψυχιατρείο σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του. Την ίδια φράση («Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!») χρησιμοποιούσε συχνά ως αποχαιρετιστήρια ο ίδιος ο Φιλύρας σε όσους τον επισκέπτονταν κατά τη 15χρονη παραμονή του στο ψυχιατρικό κατάστημα. Η παράσταση (μέχρι τις 8 Νοεμβρίου) φιλοδοξεί να ρίξει φως στην πορεία των ανθρώπων που θεωρούνται τρελοί, απομονώνονται και ασυλοποιούνται από την υγιή κοινωνία, αξιοποιώντας τις ημερολογιακές σημειώσεις του Φιλύρα.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Η Ταινιοθήκη στο νέο της σπίτι

Αν κάποιες γενιές Αθηναίων σινεφίλ μεγάλωσαν με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και τις προβολές της στην ιστορική της έδρα στην οδό Κανάρη, οι εικοσάρηδες και οι τριαντάρηδες που κατακλύζουν τις «Νύχτες Πρεμιέρας» πιθανότατα να μην έχουν ακούσει καν το όνομά της. Το στεγαστικό πρόβλημα που προέκυψε στα μέσα της δεκαετίας του '90 την άφησε χωρίς στέγη και συστηματική επαφή με τους νεότερους κινηματογραφόφιλους. Αλλά από τις 11 Οκτωβρίου η παρένθεση κλείνει, με τα εγκαίνια του νέου κτιρίου της Ταινιοθήκης (αρχιτεκτονική προμελέτη: Νίκος Μπελαβίλας, Βάσω Τρόβα) στο κέλυφος ενός παλιού, λαϊκού θερινού σινεμά του Μεταξουργείου, στη συμβολή της Ιεράς Οδού με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η «Λαΐδα», όπως ήταν το όνομά του, είχε χωρητικότητα 600 θέσεων και κατέβασε ρολά το 1975. Η Ταινιοθήκη μετακομίζει από το Κολωνάκι σε μια περιοχή χωρίς σαφή χαρακτηριστικά και τις «σιγουριές» του κέντρου. Έχει το πλεονέκτημα της γειτονιάς που συγκεντρώνει μεγάλους αριθμούς νέων ανθρώπων, διαθέτει σταθμό Μετρό και έντονη κίνηση μετά το μεσημέρι. Υπάρχει μεγάλη δόση ρίσκου στο εγχείρημα, αλλά σήμερα το Μεταξουργείο και η Ιερά Οδός παρουσιάζουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το Κολωνάκι. Στους χώρους της νέας Ταινιοθήκης αναπτύσσονται αίθουσα προβολών 200 θέσεων, αίθουσα προβολών cine club 60 θέσεων για τα μέλη, θερινός κινηματογράφος 250 θέσεων, μουσείο κινηματογράφου, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο οπτικοακουστικών, οπτικοακουστικά αρχεία και γραφειακοί χώροι. Οι άνθρωποι της Ταινιοθήκης στοχεύουν σε ένα δυναμικό ξεκίνημα με το Φεστιβάλ Πειραματικού Κινηματογράφου (5-14 Οκτωβρίου), τα αφιερώματα στον Κεν Μακμάλεν, στον Πίτερ Κουμπέλκα (παρουσία των ιδίων), στην Ντελφίν Σερίνγκ, στη Μάρθα Μεζάρος και στους εκπροσώπους της ελληνικής πρωτοπορίας. Ακολουθεί το μεγάλο αφιέρωμα στον Βέρνερ Χέρτζογκ σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς και επιλογές από τον νέο τσέχικο και βραζιλιάνικο κινηματογράφο. Να ευχηθούμε καλή αρχή από την καρδιά μας!

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Η επιστροφή του «βασιλιά»

Πάνω από 100 ώρες υλικού από τις πρόβες για τις τελευταίες 50 προγραμματισμένες συναυλίες του στο Λονδίνο. Το γεγονός αρκεί για να προκαλέσει υστερία στο παραλήρημα που προκαλεί ήδη κάθε αναφορά στον Μάικλ Τζάκσον στα εκατομμύρια θαυμαστές του. Το «This Is It», η ταινία, θα κάνει πρεμιέρα ταυτόχρονα, στις 27 και 28 Οκτωβρίου (λόγω διαφοράς ώρας), σε περισσότερες από 15 πόλεις ανά τον κόσμο. Μια ακόμη αφορμή για ένα μνημόσυνο στον αδικοχαμένο «βασιλιά της ποπ», αυτή τη φορά μέσα από μια ταινία. Ο σκηνοθέτης Κένι Ορτέγκα, ο χορογράφος του Τζάκσον στις προγραμματισμένες συναυλίες στην O2 arena, υπόσχεται πολύ παρασκήνιο. Και φυσικά αυτό είναι που θα εξιτάρει κάθε πικραμένο θαυμαστή: Πώς έπινε ο Μάικλ νερό; Φαινόταν κουρασμένος; Φοβισμένος ίσως; Τα συμπεράσματα δικά σας. Εξάλλου είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν αναλύσεις επί αναλύσεων, από τα μεσημεριανάδικα της ελληνικής TV ως το CNN. Η εμπορικότητα για την ταινία των 60 εκατ. δολαρίων είναι δεδομένη, όπως και το συνακόλουθο σούσουρο. Ο Μάικλ ήταν ένα ποπ είδωλο, πέθανε ως ποπ είδωλο και συνεχίζει την υστεροφημία του ως ποπ είδωλο. Ο τίτλος του βασιλιά αναμφισβήτητα του ανήκει. Μόνο που στον θρόνο του πλέον θα κάθονται άλλοι.

Ελίνα Μπέη

Ο «Διόνυσος του πιάνου» στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης

Θεωρείται εξίσου ανατρεπτικός και απρόβλεπτος πιανίστας όσο και δεξιοτέχνης. Ο Ίβο Πογκορέλιτς, ο αποκαλούμενος και «Διόνυσος του πιάνου», είναι ένας από τους σημαντικότερους πιανίστες της εποχής μας και η συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. «Κάθε πιανίστας οφείλει να παρακολουθήσει την εξέλιξη του ήχου όπως τον διαμόρφωσαν οι συνθέτες του 19ου και 20ού αιώνα. Εκείνοι που ‟έβλεπαν” το πιάνο σαν μια ορχήστρα με την οποία μπορούσαν να παράγουν ποικίλους ήχους» διατείνεται. Στο βιογραφικό του μετρά συνεργασίες με διάσημες ορχήστρες, όπως τις Φιλαρμονικές του Βερολίνου, της Βιέννης και της Νέας Υόρκης, τις Ορχήστρες του Λονδίνου και του Παρισιού, τις Συμφωνικές του Σικάγου και της Βοστώνης. Το 1988 μάλιστα έγινε ο πρώτος κλασικός πιανίστας που τιμήθηκε με τον τίτλο «Πρεσβευτής Καλής Θέλησης» της Unesco. Στο Μέγαρο θα συμπράξει για πρώτη φορά με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης στο Κοντσέρτο αρ. 2 για πιάνο και ορχήστρα του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, ένα από τα δημοφιλέστερα κοντσέρτα, ενώ στο δεύτερο μέρος της συναυλίας η Κ.Ο.Θ. θα ερμηνεύσει τη Συμφωνία αρ. 3 του Ραχμάνινοφ, ένα έργο που συνδυάζει τον ρομαντικό λυρισμό με μοντέρνα στοιχεία. Η μουσική διεύθυνση θα είναι του Μύρωνα Μιχαηλίδη.

Ελίνα Μπέη

Προβλήματα πλουσίων

Όνομα: Επιφάνια Σατράπη ντι Πάρεργα. Το γένος: Μιλιόνι. Επάγγελμα: «Εκατομμυριούχος». Έτσι βάφτισε και προίκισε την ηρωίδα του ο Μπέρναρντ Σο στο ομώνυμο ανατρεπτικό έργο του. H «Eκατομμυριούχος» παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τη αειθαλή και λαμπερή Νόνικα Γαληνέα στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ένα ρόλο που μοιάζει να της ταιριάζει γάντι. Τουλάχιστον εμφανισιακά. Η Επιφάνια, η ηρωίδα, η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο, με έντονη προσωπικότητα, μ’ αυτόν τον εγωκεντρισμό των ωραίων και πλουσίων που θεωρούν ότι το σύμπαν γυρίζει γύρω τους, γοητευτική αλλά και αφόρητη, δυνατή και νικήτρια, αναζητά την αγάπη και την ευτυχία στον σύζυγο που θα καταφέρει να καλύψει τις προϋποθέσεις που όρισε ο πατέρας της προκειμένου να λάβει την εξωφρενική της προίκα. Σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα «προβλήματα», διότι ακόμη και μια εκατομμυριούχος μπορεί να έχει προβλήματα. Αφότου κληρονόμησε τον πατέρα της, εγκαταλείπει απογοητευμένη τον μποξέρ σύζυγό της και τον εραστή της και ερωτεύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό (Γιάννης Μπέζος), προστάτη των φτωχών, με τον οποίο αποφασίζουν να μπουν σε αμοιβαία δοκιμασία για να ανακαλύψουν αν ταιριάζουν. Ο γιατρός στη δοκιμασία που είχε ζητήσει ο πατέρας της (να βρει έναν άντρα με ταλέντο στην απόκτηση χρημάτων) και η εκατομμυριούχος στη δοκιμασία που είχε ζητήσει η μητέρα του (να βρει μια γυναίκα που να μπορεί να ζήσει για ένα εξάμηνο με ελάχιστα χρήματα). «Δύο τραγωδίες υπάρχουν στη ζωή. Η μία είναι να μην αποκτήσεις αυτό που ονειρεύεσαι. Η άλλη να το αποκτήσεις», υποστήριζε ο νομπελίστας ιρλανδός δραματουργός κι αυτή η θεωρία του αποτέλεσε τον άξονα της εν λόγω κοινωνικής κωμωδίας-εξτραβαγκάντσας, που η ίδια η Νόνικα Γαληνέα διασκεύασε σε μορφή μιούζικαλ, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Κοσμά Βίδο. Το θεατρικό έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο και τη Ν. Υόρκη το 1952, με πρωταγωνίστρια την Κάθριν Χέπμπορν. Το 1961 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τη Σοφία Λόρεν και τον Πίτερ Σέλερς και το 1972 στην τηλεόραση του BBC, στη σειρά «Το έργο του μήνα» με τη Μάγκι Σμιθ και τον Τομ Μπέικερ. Την παραγωγή του Μεγάρου σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης, ο οποίος ανέλαβε και τη δραματουργική επεξεργασία του έργου. Τη μουσική υπογράφει ο Σταμάτης Κραουνάκης, τους στίχους και την επιμέλεια των κειμένων η Λίνα Νικολακοπούλου. Παραστάσεις: 6, 7, 8, 10, 11, 12 Οκτωβρίου, Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος».

Χαρά Αργυρίου

Η μόδα και οι Αμερικανίδες

«Η μόδα που δεν βγαίνει στους δρόμους δεν είναι μόδα» συνήθιζε να λέει η Κοκό Σανέλ. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού κάποιες γυναίκες σαν την Κάθριν Χέπμπορν έκαναν αυτό το απόφθεγμα πράξη. Αυτό ακριβώς θα είναι και το νέο θέμα της έκθεσης που ανακοίνωσε το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης για την προσεχή άνοιξη. Υπό τον τίτλο «Αμερικανίδες: καθορίζοντας την εθνική ταυτότητα μέσα από τη μόδα» και σε συνεργασία με τη Συλλογή Κοστουμιών του Μουσείου Μπρούκλιν, το μουσείο θα ερευνήσει από τις 5 Μαΐου τον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικανίδες έκαναν την επανάστασή τους στη μόδα, δημιουργώντας στυλ που αντικατόπτριζαν το κοινωνικό και οικονομικό στάτους αλλά και τη σεξουαλικότητά τους. Μέσα από 75 κομμάτια υψηλής ραπτικής, και όχι μόνο, η έκθεση θα επικεντρωθεί στον ρόλο που έπαιξε η μόδα στον καθορισμό της ταυτότητας των Αμερικανίδων, καθώς και στη σημερινή πραγματικότητα. Θα παρουσιαστούν ιστορικά κοστούμια αλλά και ιδιαίτερα φορέματα και στυλ, που ανέδειξαν γυναίκες όπως τη Λουίζ Μπρουκς, τη Ρόουζ Λι και την Όντρεϊ Χέπμπορν, πολλά από αυτά για πρώτη φορά. Αρκεί μόνο να σημειώσουμε ότι τις ευλογίες τους στην έκθεση βάζουν τρεις προσωπικότητες, οι οποίες και θα είναι οικοδεσπότες του γκαλά που θα προηγηθεί: η παρουσιάστρια Όπρα Γουίνφρεϊ, ο σχεδιαστής Πάτρικ Ρόμπινσον και η διευθύντρια της «Vogue» Αν Γουίντορ.

Ελίνα Μπέη

Μετά το ροκοκό τι;

Κηροπήγια, σκεύη σερβιρίσματος, βάζα, ταμπακέρες, ρολόγια, έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, ταπισερί, σχέδια και χαρακτικά, καθώς και έπιπλα ήρθαν από το Λούβρο για να μας θυμίσουν τις απαρχές του νεοκλασικισμού στη Γαλλία, το λεγόμενο «Le Goût à la Grecque» και την επιρροή του από την ελληνική κλασική αρχαιότητα. Η έκθεση με τίτλο «Όταν η Ελλάδα έγινε μόδα. Η γέννηση του νεοκλασικισμού στη Γαλλική τέχνη. Αριστουργήματα από το Μουσείο του Λούβρου» φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη έως τις 11 Ιανουαρίου του 2010, οργανώθηκε πρώτη φορά στη Μαδρίτη και στη Λισαβόνα και καλύπτει τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΧV – τη σύντομη αυτή χρονική περίοδο όπου τοποθετείται η εκτόπιση του ροκοκό από μία κλασικίζουσα καλλιτεχνική τάση. Εκείνη την εποχή όλο το παλάτι, ο κύκλος του Λουδοβίκου ΧV, οι ερωμένες του βασιλιά, κοσμικές κυρίες, πολιτικά πρόσωπα, τεχνίτες, έμποροι, μοδίστρες υιοθετούν τη νέα μόδα, τις αυστηρές γραμμές της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας, αντικαθιστώντας τις παιγνιώδεις καμπύλες του ροκοκό. Όσοι λοιπόν περάσετε αυτές τις μέρες από το κτίριο της οδού Β. Κωνσταντίνου θα δείτε αυτή την ιστορική αισθητική μετάβαση μέσα από τα μάτια διακεκριμένων εκπροσώπων της υψηλής κοινωνίας της εποχής, όπως της ερωμένης του Λουδοβίκου 15ου, Μαντάμ ντε Πομπαντούρ.

Αγγελική Μπιλλίνη

Περιπλάνηση στα βάθη

Η αλήθεια και το ψεύδος της ζωής, τα πρέπει και τα θέλω των νέων παιδιών, τα όνειρά τους και η συντριβή τους στην καθημερινότητα. Το δυσδιάκριτο του πραγματικού από το φανταστικό, η θεραπευτική ικανότητα της τέχνης. Θέματα με διαφορετικές αφετηρίες που οδηγούν όλα στην «Πάχνη» των χρόνων και της ζωής εν γένει, σύμφωνα με τους Κωνσταντίνο και Αντώνη Κούφαλη. Το έργο των Καβαλιωτών συγγραφέων, μέρος μιας τριλογίας (μαζί με «Το σπίτι με τα δώρα» και το μέχρι στιγμής άπαιχτο «Συγχώρεσέ με»), παρουσιάζεται στη Δεύτερη Σκηνή του Θεάτρου Πορεία σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά (προγραμματισμένη πρεμιέρα 6 Οκτωβρίου). Σε έναν κατακερματισμένο, μεταμοντέρνο κόσμο, δύο νεαρά παιδιά πρέπει να επιβιώσουν. Βίωσαν μια τρομαχτική παιδική ηλικία και η εφηβεία τους ήταν χειρότερη. Κακοποιήθηκαν ψυχολογικά και σωματικά από την ίδια την οικογένειά τους. Σήμερα θέλουν να απαλλαγούν από το εφιαλτικό παρελθόν για να αναζητήσουν τον δικό τους χώρο στο σύμπαν. Ο Στέφανος (Μάνος Καρατζογιάννης) και ο Δούκας (Γιώργος Ντούσης) παίζουν τις φθαρμένες κόπιες της ζωής τους, όπως τα χιλιοπαιγμένα πορνό του δεύτερου, διεκδικώντας το δικαίωμα να συνεχίσουν. Στο νυχτερινό τοπίο μιας πόλης, πάνω σε μια μηχανή, στα φώτα μιας λεωφόρου που από τη μια οδηγεί στο σινεμά Σελέκτ με μεταμεσονύκτιες ταινίες, και από την άλλη στην πραγματική ζωή κάτω από τους ήχους μιας διαστροφικής μουσικής, στήνουν ένα παιχνίδι τρόμου και αγωνίας, ηδονής και ματαίωσης, φαντασίας και ονείρου, αλήθειας και ψέματος, μύθου και πραγματικότητας. Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, τη στιγμή που κινδυνεύουν να χάσουν τον δρόμο τους, ξυπνά η πολυάσχολη μνήμη τους από θορύβους και κλάματα και αρχίζουν την περιπλάνηση στα ανελέητα πυκνά στρώματα της πάχνης των παιδικών τους χρόνων, εκεί όπου περισσεύουν η έκπληξη και ο θυμός. Η στιγμή καθοριστική, η πορεία σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Ή μήπως όχι; Η τέχνη συναντά τη ζωή, η ζωή εισβάλλει στην τέχνη και ο κινηματογράφος «αγκαλιάζει» τις τραυματισμένες ψυχές των ηρώων. Όπως ο Ντουανέλ στα «400 χτυπήματα» του Τρυφό τρέχει προς την ακτή για να συναντήσει την ελευθερία του, αφήνοντας πίσω του νεκρικούς σταυρούς και το σπίτι με την απλωμένη μπουγάδα, έτσι και ο Στέφανος με τον Δούκα ξεγλιστρούν από την πάχνη των παιδικών τους χρόνων για να βρουν είδωλο και σκιά μαζί. 

Χαρά Αργυρίου

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.