17/11/2018 01:38:27
13.2.2010

Έρχονται & Φεύγουν

ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Καθαρά Δευτέρα ante portas. Αχ, χαρταετέ μου, πώς να πετάξεις σ’ αυτόν τον μαύρο τον ουρανό; ● Μαύρο κι άραχλο το άυλο σκηνικό και εξαιρετικός σαν πάντα ο Άρης Σερβετάλης στη μυστήρια εικαστική περφόρμανς περί Μπέκετ, που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πρόκειται για ένα εξουθενωτικά επαναλαμβανόμενο μάντρα λεκτικής και σωματικής αυτομαστίγωσης, που βασίζεται στο ούτως ή άλλως πιο παράδοξο «ραδιοφωνικό» θεατρικό του μεγάλου Ιρλανδού. Αλλά δεν ξέρω, ρε γαμώτο... Όταν η εγκεφαλικότητα και η αβανγκαρντία γίνονται περίπου αυτοσκοπός, όταν λείπει το συναίσθημα ή έστω μια κορύφωση, τότε ο θεατής ζώνεται από αμηχανία. Ενίοτε, και από χασκόγελα... ● Α, γουστάρω τρελά: ο Τιμ Μπάρτον, λέει, αυτός ο φωτισμένα σκοτεινός δημιουργός που μάλλον από κάποιο συμπαντικό ολίσθημα γεννήθηκε Αμερικανός, θα προεδρεύσει των κριτών στις φετινές Κάννες. Ο Big Fish στην Κρουαζέτ των... θαυμάτων ● Μπα, μπα; Ο Ρένος Χαραλαμπίδης μόλις τοποθετήθηκε επικεφαλής του τμήματος ελληνικών σινεπαραγωγών της Audio Visual; Καίτοι, βέβαια, έχουν περάσει έτη φωτός από την ανένδοτη φρεσκάδα και τον δεν-χαμπαριάζω αυθορμητισμό τού «No Budget Story» του, η έλευση του Ρένου μπορεί και να κομίζει ελπίδα. Μπορεί, λέω... ● Εκείνο που σίγουρα με ψιλοανησυχεί είναι «η ιδιαίτερη έμφαση» που θα δοθεί, λέει, από την εταιρεία στις παιδικές ταινίες ● «Mazoo» και «Ζουζούνια», τώρα και στο πανί;

ΦΕΥΓΟΥΝ

Πέθανε, πλήρης ημερών και μιας κάποιας αηδίας, εικάζω, για τον ευτελισμό πασών των ιδεολογιών, ο Κώστας Αξελός. Το «παιχνίδι του κόσμου», πάντως, συνεχίζεται κανονικά, με νέους αδιαπραγμάτευτους όρους και σημαδεμένα χαρτιά... ● Καλέ, φεύγουν, λέει, οι αγρότες απ’ τα μπλόκα; Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς συνδικαλοβαρβάτους; ● Τη δουλειά που κάνει το Ίδρυμα Ευγενίδου και το Πλανητάριο τη λατρεύω. Οι άνθρωποι απλά λειτουργούν σε ένα σύμπαν εντελώς παράλληλο της γενικότερης νεοελληνικής προχειρότητας και ξεφτίλας... Αυτή όμως η τελευταία ψηφιακή ταινία με τον «Μικρό πρίγκιπα» του Εξιπερί με απογοήτευσε κομμάτι. Δεν φταίνε, βέβαια, οι «πλανητάνθρωποι». Είναι η αλφαδιασμένη και αλλόκοτη αισθητική των ιαπώνων δημιουργών της ταινίας, που κάθε άλλο παρά δικαιώνει την πιο ποιητική ελεγεία που γράφτηκε ποτέ για την υπαρξιακή τραγωδία της ενηλικίωσης. Κρίμα. ● Πώς το έθεσε η καλλίκομος (και, μεταξύ μας, ολίγον υπερτιμημένη) Έμα Σάπλιν σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε έναν ολόκληρο μήνα πριν από τη μεγαρική εμφάνισή της; «Οι Έλληνες είστε διαφορετικοί από τους άλλους μεσογειακούς λαούς». Κολοκύθια! Για ρίξε μια ματιά, κούκλα μου, στα πρόσφατα δυσοίωνα ιβηρικά spread και μετά τα ξαναλέμε...

Τατιάνα Καποδίστρια

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.