10/04/2020 10:29:16
7.3.2020 / ΕΛΕΝΗ ΠΕΤAΣΗ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2115 στις 5-3-2020

«H βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα

«H βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα - Media

 

Στοχεύοντας στον σκοτεινό πυρήνα του έργου και στις σάρκινες ερμηνείες των ηθοποιών, η Ελένη Σκότη μας παραδίδει, για άλλη μια φορά, μια εξαιρετική, ρεαλιστική παράσταση.

«Η βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα, εξάλλου, κείμενο γραμμένο την εποχή που κυριαρχούσε το In-Yer-Face Theater (δεκαετία του ’90), εγκαθιδρύει εξαρχής τη συνθήκη μιας βίαιης, εριστικής και αδιέξοδης αντιπαράθεσης. Ταυτόχρονα ο συγγραφέας, επηρεασμένος από την καταπιεσμένη χώρα της καταγωγής του, τοποθετεί τη δράση σε μια επαρχία της δυτικής Ιρλανδίας, όπου λιμνάζουν η αποχαυνωτική ρουτίνα, οι διαψευσμένες προσδοκίες, η ανέλπιδη επιθυμία φυγής και η απόγνωση, ενώ η βαρβαρότητα αναγορεύεται σε υπέρτατη αξία.

Και προικίζει το κείμενό του με αντιφατικούς χαρακτήρες, ανατροπές, μαύρο χιούμορ αλλά και με μια γλώσσα όργανο-φορέα επιθετικών συναισθημάτων με την οποία αλληλοσπαράσσονται οι δύο ηρωίδες του.

Η αυταρχική, απωθητική ηλικιωμένη μάνα (Μαγκ) και η ευνουχισμένη κόρη της (Μορίν), έρμαιο των ανεκπλήρωτων ονείρων της, μέσα από την αρρωστημένη σχέση τους επιδίδονται σ’ έναν ανελέητο αγώνα επιβίωσης. Ποιος είναι άραγε ο θύτης και ποιος το θύμα; Και ποιος ο νικητής;

Σ’ αυτό το αδυσώπητο «παιχνίδι» των εξαρτημένων σχέσεων η ευεργετική κάθαρση δεν έρχεται ποτέ. Ούτε και όταν εμφανίζεται μια μικρή αναλαμπή με τον ερχομό του Πάτο – ενός εφηβικού φλερτ της σαραντάχρονης ηρωίδας – δεν καταφέρνει ν’ αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, καθώς ο αδελφός του θα δώσει το οριστικό χτύπημα. Και η Μορίν, μη μπορώντας να δραπετεύσει από την άθλια ζωή της, θα γίνει μια απομίμηση της μητέρας της, που καταφέρνει ακόμα και μετά θάνατον να ορίζει την ύπαρξή της.

Η Ελένη Σκότη βυθίστηκε στο βάθος αυτής της δραματικής ιστορίας αποδίδοντας λεπτομερειακά όλη την εσωτερική θερμοκρασία της. Ανέδειξε την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων, την κλιμάκωση των συγκρουσιακών καταστάσεων, αλλά και απάλυνε τις εντάσεις με νύξεις θεραπευτικού χιούμορ.

Πάνω απ’ όλα, όμως, καθοδήγησε τους ηθοποιούς της σε έξοχες ερμηνείες. Η Σοφία Σειρλή απέδωσε τη βασανιστική μητέρα με ασκημένα εκφραστικά μέσα και ομιλούσες σιωπές, προσδίδοντας στον χαρακτήρα της μία αίσθηση παιδικότητας ανάμεικτη με εγωκεντρικότητα και σκληρότητα.

Η Αγορίτσα Οικονόμου ήταν απλώς καταπληκτική. Ευάλωτη και εκρηκτική, νευρωτική και αλαφροΐσκιωτη, εκδικητική και εγκλωβισμένη σε υπαρξιακά αδιέξοδα, μεταμορφώνεται από αφημένη «γεροντοκόρη» σε ερωτεύσιμη γυναίκα, αναψηλαφώντας τις υπόγειες περιοχές μιας ψυχής καταδικασμένης στη συνεχή αίσθηση απώλειας.

Άξιοι ανιχνευτές των ρόλων τους ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος (Πάτο) ως ο άνθρωπος που αρνείται να παγιδευτεί στη στείρα γη της χώρας του και ο Γιώργος Καμτσής (Ρέι) που εκπροσωπεί έναν μηδενιστή νέο της οργισμένης γενιάς του.

Info: Θέατρο «Επί Κολωνώ», Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.