20/11/2018 03:21:11
6.3.2010

Cine Ποντίκι

Η Αλίκη επιστρέφει στη Χώρα των Θαυμάτων παίρνοντας κι εμάς μαζί της στην πιο μεγαλόπρεπη οπτικά ταινία του Τιμ Μπάρτον. Η αθωότητά της κερδίζει σε εντυπώσεις τους Κορεάτες σίριαλ κίλερς του «Κυνηγού» και τα ηθικά διλήμματα του Ρίτσαρντ Κέλι, ο οποίος με «το Κουτί» απογοητεύει μια ακόμη φορά τους φαν της πρώτης ταινίας του, «Ντόνι Ντάρκο»…

H Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

Υπάρχει μια γραμμή που ενώνει το κλασικό πλέον βιβλίο του Λούις Κάρολ «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» με τον στο-δρόμο-για-να-γίνει-κλασικό κινηματογραφικό κόσμο του Τιμ Μπάρτον: Μια ανάποδη όψη της πραγματικότητας, μια παιδικότητα που κρύβει πίσω της κάτι λιγάκι πιο σκοτεινό, μια αίσθηση οικειότητας απέναντι σε κάθε τι παράξενο. Έτσι η Αλίκη δείχνει ιδανική ηρωίδα για τον δημιουργό του «Ψαλιδοχέρη» ή του «Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη» και η συνάντησή τους ένα εξαιρετικό ραντεβού που όφειλε αργά ή γρήγορα να συμβεί. Αυτό που προκύπτει δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια γιορτή για τις αισθήσεις, ένα φιλμ που χρησιμοποιεί τα ειδικά εφέ, τις κινηματογραφικές τεχνικές, τα κινούμενα σχέδια, την ψηφιακή τεχνολογία, ακόμη και το 3D, για να χτίσει την εικόνα που υπάρχει ολοζώντανη στο μυαλό του Μπάρτον και που πλέον μπορεί να αποδοθεί ολοζώντανη στην οθόνη. Μια εικόνα που από τη μια θυμίζει παλιές εικονογραφήσεις κιτρινισμένων βιβλίων κι από την άλλη τον κόσμο του τσίρκου, που κουβαλά ταυτόχρονα την ονειρική ελαφρότητα των παραμυθιών και τον αέρα των πιο σύγχρονων ψηφιακά επεξεργασμένων εικόνων. Τα πλάνα του Μπάρτον είναι γεμάτα μέχρι την πιο απόμακρη γωνία με λεπτομέρειες, αντικείμενα, εικόνες, παράξενους χαρακτήρες. Μοιάζουν φτιαγμένα για να χαθείς μέσα τους και να τα εξερευνήσεις. Κάθε κοστούμι των χαρακτήρων, κάθε γωνιά στη μαγική «Κατωχώρα» που περιπλανιέται η Αλίκη κρύβει έναν λαβύρινθο που σε προκαλεί να χαθείς μέσα του. Οι εικόνες της ταινίας είναι υπέροχες∙ άλλωστε κανείς δεν περίμενε τίποτα λιγότερο από ένα σκηνοθέτη του οποίου η ματιά υπήρξε ανέκαθεν εικαστική. Οι ήρωες του φιλμ είναι εξίσου ελκυστικοί: ξεκινώντας από την ίδια την Αλίκη, που εδώ είναι πια 19 χρονών και όχι το μικρό κορίτσι του βιβλίου του Κάρολ, και φτάνοντας στον τρελο-καπελά, που υποδύεται με κέφι μα και θλίψη ο Τζόνι Ντεπ, αλλά και την Κόκκινη Βασίλισσα κι όλους τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ο Μπάρτον τους σκιαγραφεί πέρα από το χιούμορ με πλευρές που δεν είναι εύκολα ορατές με την πρώτη ματιά, και δίνει στην ύπαρξη και τον κόσμο τους βάθος και νόημα. Κι ενώ η ιστορία της πορείας της Αλίκης ανάμεσα στα υπέροχα παράξενα αυτά πλάσματα είναι από την αρχή ως το τέλος απολαυστική, εν τούτοις ποτέ δεν αποκτά στ’ αλήθεια το βάθος και τη συγκίνηση που δίνει τον τόνο σε άλλες ταινίες του σκηνοθέτη. Μπορεί η Αλίκη να κάνει το δικό της ταξίδι ενηλικίωσης μέσα σε έναν κόσμο που θα μπορούσε να είναι και ένα όνειρο, όμως η εσωτερική πορεία της δεν σκιαγραφείται το ίδιο καλά όσο οι περιπέτειές της. Η απουσία μιας τέτοιας διεργασίας μπορεί να καθιστά την Αλίκη την πιο άχρωμη ηρωίδα του φιλμ και να κάνει την ταινία να φεύγει γρήγορα από το μυαλό μετά την προβολή της, ελάχιστα όμως επηρεάζει την απόλαυση που αντλείς βλέποντάς την και τον θαυμασμό που σου προκαλεί η τέχνη και η τεχνική της.

Σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον. Πρωταγωνιστούν: Μία Γουασικόβσκα, Τζόνι Ντεπ, Αν Χάθαγουεϊ, Ελένα Μπόναμ Κάρτερ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 108΄

Ο Κυνηγός

Οι ταινίες με σίριαλ κίλερς αποτελούν πλέον ένα ξεχωριστό υποείδος στα κινηματογραφικά θρίλερ∙ κι όπως συμβαίνει συνήθως, όταν κάτι επαναλαμβάνεται πολλές φορές, έχουν πια αποκτήσει τους δικούς τους κανόνες, τις δικές τους φόρμουλες και τα δικά τους κλισέ. Η ταινία του Κορεάτη Να Χονγκ-τζιν ποντάρει ακριβώς σε αυτή τη γνώριμη μεθοδολογία του είδους και δοκιμάζει να χτίσει κάτι εντελώς καινούργιο ανατρέποντας τους κανόνες του. Στο φιλμ του ο δολοφόνος μπορεί να είναι ένας ψυχοπαθής που βασανίζει και σκοτώνει με ένα σφυρί πόρνες, όμως ο «Κυνηγός» του δεν είναι ένας ακόμη άμεμπτος αστυνομικός, αλλά ένας νταβατζής που ψάχνει να βρει μια από τις κοπέλες του. Από την πρώτη στιγμή, που οι δρόμοι τους θα συγκλίνουν και οι δυο τους θα βρεθούν σε ένα αγωνιώδες παιχνίδι γάτας και ποντικιού, τίποτα δεν θα πάει ακριβώς όπως το περιμένεις. Ο δολοφόνος θα συλληφθεί νωρίς, το θύμα του δεν θα έχει ακόμη πεθάνει, ο «ήρωας» της ταινίας θα κάνει μια σειρά από λάθη, η αστυνομία θα αποδειχθεί εντελώς ανίκανη στο να εξαγάγει τα σωστά συμπεράσματα. Η δράση θα αλλάξει ταχύτητα συχνά, από τα αγωνιώδη κυνηγητά σε στιγμές επικίνδυνης ηρεμίας κι από βίαιες αιματοβαμμένες σεκάνς σε σκηνές γεμάτες χιούμορ, όμως το ενδιαφέρον και η αγωνία θα παραμείνουν από την αρχή ως το τέλος στο κόκκινο. Οι ανατροπές, οι εκπλήξεις, τόσο στην πλοκή όσο και στην εξέλιξη των χαρακτήρων, ο τρόπος που περιγράφει τη γραφειοκρατία και την ανικανότητα της αστυνομίας, η ικανότητά του να σκιαγραφεί χαρακτήρες αλλά και να παίζει με τα νεύρα του θεατή, κάνουν το φιλμ ένα εξαιρετικό δείγμα σινεμά του είδους και τα νέα, ότι το αμερικανικό ριμέικ του είναι ήδη στα σκαριά, προκαλούν οτιδήποτε άλλο εκτός από έκπληξη. Σκηνοθεσία: Να Χονγκ-τζιν. Πρωταγωνιστούν: Κιμ Γιουν-σουκ, Χα Τζουνγκ-γου, Σεο Γιουνγκ-χι κ.ά. Χώρα: Κορέα. Διάρκεια: 124΄

Το Κουτί

Ένα τυπικό ζευγάρι των αμερικανικών προαστίων της δεκαετίας του ’70 δέχεται την επίσκεψη ενός παράξενου ξένου, που τους φέρνει ένα κουτί και μια δελεαστική πρόταση: αν πατήσουν το κουμπί που υπάρχει μέσα στο κουτί, ένας άγνωστός τους κάπου στον κόσμο θα πεθάνει κι εκείνοι θα πάρουν ως αντάλλαγμα ένα εκατομμύριο δολάρια. Το «τι θα έκανες εσύ» είναι φυσικά το ερώτημα που πλανάται πάνω από το φιλμ του Ρίτσαρντ Κέλι, το οποίο, βασισμένο σε ένα διήγημα του Ρίτσαρντ Μάθεσον, κατορθώνει να χτίσει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα πριν ξεφύγει ολοκληρωτικά στη σφαίρα της ασυναρτησίας. Η ιδέα του θα ήταν ιδανική για να στηρίξει ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού «Twilight Zone», όμως εδώ τεντώνεται πέρα από τα όριά του και καταλήγει να χάνει την ουσία και το νόημά του, κρατώντας απλά μια γοητευτική αίσθηση μυστηρίου κι αφήνοντας το μυαλό μας να αναρωτιέται «τι στ’ αλήθεια θα έκανα εγώ;». Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Κέλι. Πρωταγωνιστούν: Κάμερον Ντίαζ, Τζέιμς Μάρντσεν, Φρανκ Λαντζέλα. Χώρα ΗΠΑ. Διάρκεια: 114΄

ΑΚΟΜΗ

Guilt, του Βασίλη Μαζωμένου.

Το φιλμ παρακολουθεί την ιστορία της Κύπρου τα τελευταία 50 χρόνια μέσα από τη ζωή ενός ηλικιωμένου πλέον εμπόρου όπλων, ο οποίος χειρουργείται και, μέσω της νάρκωσης, «ξαναβλέπει» τη ζωή που έζησε. Χωρίς να παραγνωρίζει τη βαρβαρότητα των Άγγλων ή των Τούρκων, το «Guilt» παρακολουθεί την Ιστορία από την πλευρά και των δικών μας λαθών. Με κυρίαρχο το συναίσθημα της ενοχής που φέρει ο κεντρικός χαρακτήρας, ενοχή η οποία και ονοματίζει την ταινία.

Η Σκοτεινή Πλευρά του Νόμου, του Αντουάν Φουκουά.

O Σαλ, ο Τάνγκο και ο Έντι είναι τρεις αστυνομικοί σε διαφορετικές φάσεις της καριέρας τους: ο πρώτος προσπαθεί να συντηρήσει την πολυμελή οικογένειά του με μάλλον «αμαρτωλούς» τρόπους, ο δεύτερος είναι βουτηγμένος ως το λαιμό σε συναλλαγές με ναρκωτικά, ενώ ο τρίτος θέλει να μαζέψει τη σκορπισμένη στο αλκοόλ και διαφθορά ζωή του. Οι τρεις ήρωες συναντιούνται και έρχονται αντιμέτωποι με τις «αμαρτίες» και τους δαίμονές τους.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.