12/12/2018 13:19:14
9.10.2009

Τα αυτονόητα και το ρίσκο

Πίσω από τις δυνατότητες της ευρείας πλει­οψηφίας που απολαμβάνει η νέα κυβέρ­νηση κρύβονται και οι παγίδες που κατά κανόνα δημιουργεί η υπέρμετρη ισχύς. Ουδέν καλόν αμιγές κακού άλλωστε...

Το «καλό» στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την απόλυ­τη ελευθερία να κάνει τις επιλογές του στο οργανόγραμμα και τα πρόσωπα της κυβέρ­νησης. Το «κακό» θα εμφανιστεί στην πε­ρίπτωση που μια τόσο ισχυρή κυβέρνηση αποτύχει. Η αντιμετώπιση της διαφθοράς, η οικονομία και η εξωτερική πολιτική θα αποτελέσουν τρία βασικά πεδία αξιολόγη­σης της νέας κυβέρνησης.

Κύριο μέτρο επιτυχίας ή αποτυχίας της νέας κυβέρνησης είναι η αναμέτρησή της με τη διαφθορά. Με δεδομένη και διακηρυγμέ­νη τη διάθεση του Παπανδρέου να την ξε­ριζώσει, ο χρόνος θα δείξει αν η κυβέρνηση έχει τις δυνάμεις να την αντιμετωπίσει ή αν τελικά θα ναυαγήσει στον βούρκο της...

Οι εμφανέστερες προσδοκίες που είναι υπο­χρεωμένη η νέα κυβέρνηση να ικανοποι­ήσει έχουν να κάνουν με την οικονομία. Ο Παπανδρέου πρότεινε για την αντιμετώ­πιση της κρίσης το κλασικό σοσιαλδημο­κρατικό μοντέλο της τόνωσης της αγοράς με την ενίσχυση και την προστασία των εισοδημάτων των εργαζομένων, καθώς και δημόσιες επενδύσεις προκειμένου να επα­νεκκινήσει η οικονομία. Θα καταφέρει να τηρήσει τα υπεσχημένα;

Η κοινοβουλευτική ισχύς δημιουργεί τον πειρασμό στον νέο πρωθυπουργό να ανα­ζητήσει νέες ισορροπίες στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. Η τοποθέτηση ως ανα­πληρωτή στο υπουργείο Εξωτερικών ενός ικανότατου τεχνοκράτη, ο οποίος όμως ήταν εκ των βασικών συντελεστών της προσπάθειας να «φορεθεί καπέλο» το σχέ­διο Ανάν, δείχνει ότι ο Γ. Παπανδρέου έχει αποφασίσει να ρισκάρει...

Μέχρι ποίου σημείου;

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.