22/10/2019 16:16:34
26.8.2012

Μαλλιά κουβάρια

Μαλλιά κουβάρια  - Media

Οι αντι-ιαπωνικές διαδηλώσεις στην Κίνα παίρνουν μορφή επιδημίας και εξαπλώνονται από τη μια πόλη στην άλλη. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τη στάση της Ιαπωνίας σε σχέση με τα αμφισβητούμενα νησιά στο αρχιπέλαγος Ντιαόγιου, στα ανατολικά της θάλασσας της Κίνας.

Στα νησιά, γνωστά στην Ιαπωνία ως νησιά του αρχιπελά­γους Σενκάκου, αποβιβάστηκαν 10 Ιάπωνες εθνικιστές, ως αντίποινα για αντίστοιχη απόβαση Κινέζων ακτιβιστών την προηγούμενη εβδομάδα. Τα νησιά, τα οποία είναι ακατοίκητα, είναι πλούσια σε αλιεύματα και διεκδικούνται τόσο από την Κίνα όσο και από την Ταϊβάν.

Οι κινεζικές αρχές, που πάντα θέλουν να υποβιβάζουν κάθε μορφή διαμαρτυρίας, κάνουν λόγο για μικρά περιστα­τικά με εμπλεκόμενους λιγότερους από 200 διαδηλωτές. Φωτογραφίες, όμως, δείχνουν ότι το πλήθος ήταν πολύ με­γαλύτερο, ενώ πολλοί επέλεξαν περισσότερο βίαιες μεθό­δους διαμαρτυρίας, αφού αναποδογύρισαν και έσπασαν ιαπωνικά αυτοκίνητα, επιτέθηκαν σε εστιατόρια σούσι και σε άλλες επιχειρήσεις ιαπωνικού ενδιαφέροντος.

Από πολιτική άποψη τα περιθώρια ελιγμών και των δυο πλευρών είναι μικρά. Από τη μια στην Κίνα πλησιάζει η ώρα της αλλαγής ηγεσίας (προς το τέλος του χρόνου), από την άλλη ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Γιοσιχίκο Νόντα βλέπει τα ποσοστά της δημοφιλίας του να πέφτουν και δεν είναι απί­θανο να χρειαστεί να προσφύγει πρόωρα σε κάλπες. Συνε­πώς τόσο η κινεζική όσο και η ιαπωνική πλευρά δύσκολα μπορούν να πάρουν αποφάσεις που θα εναντιώνονται στο λαϊκό αίσθημα.

Σε ιστορικό επίπεδο υπάρχει μεγάλη πικρία στην κινε­ζική πλευρά, που έχει να κάνει με την ιαπωνική κατοχή σε πολλές κινεζικές επαρχίες τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, μια πικρία που πάντα βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αναδυθεί, όπως το 2010, όπου επεισόδιο ανάμεσα σε κινεζικό ψαράδικο και την ιαπωνική ακτοφυλακή κατέληξε στη σύλληψη του Κινέζου καπετάνιου και το εμπάργκο στις εξαγωγές σπανίων μετάλλων, για δυο περίπου μήνες, της Κίνας προς την Ιαπωνία.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο η παρούσα διαμάχη είναι μια από τις πολλές ανάμεσα σε χώρες της ανατολικής Ασίας που έχουν να κάνουν με αμφισβητούμενες περιοχές και νησιά, όχι για χάρη (μόνο) των ψαριών που κατοικούν εκεί, αλλά κυρίως για τον έλεγχο των υποθαλάσσιων κοιτασμά­των πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η μέχρι τώρα κατάσταση έχει ως εξής: Δύο χώρες πλα­κώνονται μεταξύ τους για ένα νησί και μετά παρεμβαίνει ο αμερικανικός παράγοντας και λύνει τη διαφορά (σας θυμί­ζει τίποτε από... Αιγαίο;).

H Αμερική μπορεί, όμως, να κάνει τον διαιτητή γιατί έχει τη «σφυρίχτρα», δηλαδή έχει τη δύναμη, κυρίως ναυτική (και κατά συνέπεια αεροπορική), για να «επιβάλει» την ειρήνη.

 

Αύξηση ναυτικής ισχύος

Τι γίνεται όμως με τις διαρκώς αυξανόμενες σε αριθμό και ποιότητα ναυτικές δυνάμεις της Κίνας; Από το 1990 και μετά, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εκμοντερνισμού του ναυτικού της. Ο στόχος ήταν να προστατεύει τις θαλάσσιες οδούς στην Κίτρινη Θάλασσα, την Ανατολική Κινεζική Θάλασσα, τη Νότια Κινεζική Θάλασσα, καθώς και να προστατεύει τα κινεζικά σκάφη από τους πειρατές των ακτών της Σομαλίας. Τώρα έχει καταφέρει να μετατρέψει έναν κυρίως παραθαλάσσιο στόλο σε έναν στόλο που δυνητικά θα μπορούσε να απαγορεύσει την είσοδο του αμερικανικού ναυτικού στον Δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Υπό αυτό το πρίσμα κάθε διένεξη της Κίνας με «συμμάχους» των ΗΠΑ, όπως η Ταϊβάν, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.