18/11/2018 02:39:41

Η επόμενη μέρα του Μεγάρου

Νέα ευνοϊκή τροπολογία για τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής - Media
Δεν είναι μόνο η κρίση και η δραστική μείωση της κρατικής επιχορήγησης το πρόβλημα του Μεγάρου σήμερα. Είναι κυρίως η έλλειψη φυσιογνωμίας του, που το δυσκολεύει στο παιχνίδι του σκληρού ανταγωνισμού.
 
Δεν είναι πια μυστικό ότι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών βρίσκεται σε κρίση. πρωτίστως οικονομική αλλά και προγραμματική. Ναι, η προσφορά του στον πολιτισμό είναι ανεκτί­μητη. Όμως, ακόμη και στο προνομιακό για το Μέγαρο πεδίο της κλασικής μουσικής, είναι αλήθεια ότι δεν κατάφερε να γαλουχήσει ένα μελλοντικό κοινό, συμπαγές και πιστό για την επόμενη μέρα. Οι σημερινοί 20άρηδες που γεννήθηκαν μαζί του δεν το αγάπησαν. Γιατί δεν ανήκε σε όλους, όπως τονίζει σήμερα σε όλους τους τόνους ο πρόεδρός του κ. Ιωάννης Μάνος. Στη συνείδηση του πολύ κόσμου το Μέγαρο όλα τα προηγούμενα χρόνια ανήκε στις προνομιούχες τάξεις, και ο ρόλος του στη διατήρηση της «αίγλης» της εγχώριας κοσμικής ζωής υπήρξε καθοριστικός.
 
Μια ευκαιρία που πήγε χαμένη
 
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με δική του υπαιτιότητα, άφησε να χαθεί η μοναδική ευκαι­ρία που θα του διασφάλιζε όχι μόνο το σίγουρο μέλλον του, αλλά και τη φυσιογνωμία του. Την τελευταία δεκαετία, το θέμα της έμπρακτης και μονιμότερης συνεργασίας ανάμεσα στη λυρική Σκηνή και το Μέγαρο είχε μπει ανοιχτά στη δημόσια συζήτηση. Από τις εφη­μερίδες τεκμηριωνόταν η «εύλογη» αυτή λύση, αναμφίβολα επωφελής και για τους δύο οργανισμούς. Το Μέγαρο όμως ούτε να την ακούσει δεν ήθελε, ενώ οι περίφημοι «κύκλοι» του τη χαρακτήριζαν «σκανδαλώδη».
 
Σήμερα, ο πρόεδρος του Μεγάρου κ. Μάνος παραδέχεται ότι, «εάν δεν υπήρχε στον ορίζο­ντα η δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου, θα έπρεπε να συζητήσουμε με την ΕλΣ την πιθανό­τητα μόνιμης αξιοποίησης των εγκαταστάσεων του Μεγάρου» («Καθημερινή», 30.9). Είναι η πρώτη φορά στα 20 χρόνια του οργανισμού που η συνάφεια των δύο θεσμών χαρακτηρίζεται «αυτονόητη». Για την Ιστορία, να αναφέρουμε ότι μόνο όταν ανέλαβε ο αείμνηστος Στέφανος λαζαρίδης τη διεύθυνση της λυρικής κάμφθηκαν κάπως οι αντιστάσεις του Μεγάρου. Αλλά και πάλι κανείς δεν τολμούσε να το πει ανοιχτά, για να μη θυμώσει το Μέ­γαρο και τορπιλίσει τη συμφωνία…
 
Δραστική μείωση της κρατικής επιχορήγησης
 
Το πρόγραμμα του Μεγάρου περιείχε λαμπρά ονόματα, αλλά όχι σαφή και συμπαγή φυσιογνωμία. Μαζί με τους κορυφαίους διεθνώς σολίστες και μαέστρους φιλοξενούσε και αστέρια του πενταγράμμου, σε μια «αγκαλιά» δυσανάλογα μεγάλη για εξαιρετικά ανό­μοιες εκδηλώσεις, που σιγά αλλά σταθερά «τραυμάτισαν» το κύρος του. Και μετά ήρθε η κρίση. Ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, η μείωση της κρατικής επιχορήγησης. Από τα 12 εκατ. ευρώ το 2009, έλαβε 5 το 2010 και μόλις 3 το 2011. Σήμερα ζητάει από την πολιτεία «ανάλογη» μεταχείριση με τους άλλους κρατικούς οργανισμούς (βλέπε λυρική). Όμως επιμένει να αφήνει αναπάντητο ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: τι έκανε το Μέγαρο δύο δε­καετίες τώρα που η ετήσια κρατική επιχορήγηση που λάμβανε, πλησίαζε εκείνη των υπό­λοιπων κρατικών οργανισμών; Διότι πριν από το 2009 λάμβανε 15 εκατ. ευρώ τον χρόνο.
 
Το Μέγαρο δεν μας «μίλησε» με νούμερα
 
Ζητήσαμε από τον κ. Ιωάννη Μάνο να μας δώσει μερικά οικονομικά στοιχεία. ποια είναι τα ανελαστικά έξοδα του Μεγάρου (μισθοδοσία, συντήρηση κτηρίων κ.λπ.), ποια τα έσοδά του (από εισιτήρια, ενοικιάσεις αιθουσών, χορηγίες κ.λπ.), ποιος ο προϋπολογισμός του νέου προγράμματος; Νούμερα δεν λάβαμε. Για τον προϋπολογισμό του προγράμματος, για παράδειγμα, τονίζει απλώς ότι έχει «το χαμηλότερο κόστος της τελευταίας 20ετίας», ενώ για τα έσοδά του γνωστοποιεί ότι τα «εισιτήρια έχουν μια αυξητική πορεία» παρά τη μείωση των τιμών. Όσο για τα συνέδρια και τις ενοικιάσεις αιθουσών, «θα έχουμε μια με­γάλη μείωση εσόδων φέτος και ίσως και για τα επόμενα δύο χρόνια». Οι χορηγίες τα τε­λευταία δύο χρόνια είχαν μια «αυξητική πορεία, ενώ φέτος είναι κατανοητό ότι υπάρχουν περιορισμοί».
 
«Οι τρεις αυτές πηγές καλύπτουν σχεδόν ισομερώς το 80%-82% του προϋπολογισμού μας» εξηγεί, «ενώ το υπόλοιπο 18%-20% καλύφθηκε από την κρατική επιχορήγηση». Εύκολα λοιπόν εξάγει κανείς το συμπέρασμα ότι, εάν τα 3 εκατ. ευρώ είναι το 20% του προ­ϋπολογισμού του Μεγάρου το 2011, το υπόλοιπο 80% αγγίζει τα 12 εκατ. ευρώ. Επομένως όλα τα προηγούμενα χρόνια μόνο με την κρατική επιχορήγηση θα μπορούσε το Μέγαρο να ικανοποιεί τις ανάγκες του προϋπολογισμού του. Σημειωτέον δε ότι τα προηγούμενα χρόνια τα έσοδα από τις χορηγίες και τις ενοικιάσεις ήταν πολλαπλάσια… πώς λοιπόν ούτε το Μέγαρο δεν έχει ακόμη αλλά ευελπιστεί φέτος να έχει ισοσκελισμένο προϋπολο­γισμό;
 
Αναμφισβήτητα, πολλά θα είναι και τα ανελαστικά έξοδα (κυρίως για τη συντήρηση του μαξιμαλιστικού κτηρίου) και λιγότερα για τη μισθοδοσία, καθώς το Μέγαρο απασχολεί 198 άτομα. Αλλά και πάλι, δεν δικαιολογείται τέτοια «ανέχεια»… Τους καλοκαιρινούς μή­νες – για πρώτη φορά – καθυστέρησε να καταβάλει τη μισθοδοσία… Εκτός από την κρίση, το περιβάλλον στο οποίο δραστηριοποιείται σήμερα το Μέγαρο είναι τελείως διαφορετικό από τη δεκαετία του ’90. Σήμερα υπάρχουν «ανταγωνιστές»: η Στέγη του Ιδρύματος ωνάση, το Ίδρυμα Κακογιάννη, για να αναφέρουμε μερικά. Όταν ολοκληρωθεί και το πολιτιστικό Κέντρο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» στο Φάληρο, το Μέγαρο θα πρέπει να έχει φροντίσει να επανεφεύρει τον εαυτό του…

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.