11/12/2018 01:24:17
5.4.2010

Φεστιβάλ: Από τον Ντέμη Ρούσσο στην Ιζαμπέλ Ιπέρ

Φεστιβάλ: Από τον Ντέμη Ρούσσο στην Ιζαμπέλ Ιπέρ  - Media

Λιτό και πολυσυλλεκτικό, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου ανοίγεται σε πιο μαζικές επιλογές, διατηρώντας όμως τη φυσιογνωμία του και, παρότι χάνει τα μεγάλα ονόματα για φέτος, δεν φαίνεται να χάνει το ενδιαφέρον του κοινού, που έχει διαμορφώσει στην επί Λούκου εποχή

Δίχως λαμπρά ονόματα, λιτό, προσαρμοσμένο στην οικονομική κρίση, αλλά με φυσιογνωμία και προσεγμένες στο σύνολό τους επιλογές, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, πολυσυλλεκτικό και για όλα τα γούστα, δίνει το σταθερό καλοκαιρινό ραντεβού του με το κοινό. Ο Γιώργος Λούκος, σαν «ισορροπιστής», προσπάθησε να κρατήσει το ισοζύγιο ανάμεσα στο κόστος και τις παραγωγές, με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί να επιλέξει στο τι θα ακυρώσει. Έτσι χάσαμε το «Bridge Project» με τα σαιξπηρικά «Όπως σας αρέσει» και «Τρικυμία», σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες, το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας με το «Μάνα κουράγιο», σε σκηνοθεσία Ντέμπορα Γουόρνερ, με τη Φιόνα Σο και την παράσταση της Σιλβί Γκιλέμ και του Ρομπέρ Λεπάζ «Εοναγκάτα». Αντ’ αυτών έρχεται η Ιζαμπέλ Ιπέρ, που μόνη της σίγουρα δεν φέρνει το... καλοκαίρι. Τα Επιδαύρια και φέτος αποτελούν μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για να αποκτήσουν νέο προφίλ και ταυτότητα. Σε αριθμούς, αν δούμε τις περικοπές, πέρυσι το φεστιβάλ υπέστη μείωση 10% (από τα 5.300.000 ευρώ του αρχικού προϋπολογισμού σε 4.770.000) και φέτος επιπλέον μείωση 10% (από 4.800.000 ευρώ σε 4.320.000). Αβέβαιη είναι η εισροή των 400.000 ευρώ μηνιαίως που προέρχονται από τον τουρισμό. Στους χώρους τώρα, πλην των σταθερών Ηρωδείου, Επιδαύρου (μικρής και μεγάλης) και Πειραιώς 260, η οποία μεγάλωσε κι άλλο με δύο ακόμη χώρους, έχουμε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μουσείο Μπενάκη, τα θέατρα Πόρτα και Ρεξ, ενώ το φεστιβάλ επεκτείνεται και στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας. Τέλος, διατηρείται ο θεσμός των μειωμένων εισιτηρίων –μειωμένα εισιτήρια με τιμές από 5 ευρώ– που θα έχουν από φέτος και οι άνεργοι, εφόσον επιδεικνύουν την κάρτα τους. Μουσική, θέατρο, χορό, δρώμενα και εικαστικά περιλαμβάνει το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών. Επιλέξαμε:

ΜΟΥΣΙΚΗ: Ο Ντέμης Ρούσσος –καλά, πού τον θυμήθηκαν;– ξεκινάει την παγκόσμια περιοδεία του από το Ηρώδειο. Στον ίδιο χώρο Ψαραντώνης και Αγγελάκας υπόσχονται μια άκρως δελεαστική μουσική σύμπραξη. Είναι από 16 έως 26 χρονών, προσφέρουν κλασική μουσική σε συνδυασμό με θέαμα και είναι η πιο hot ορχήστρα των ημερών μας, η Ορχήστρα Νέων Σιμόν Μπολιβάρ της Βενεζουέλας, με μαέστρο τον 30χρονο Γκουστάβο Ντουνταμέλ. Αντίθετα, κλασική αξία στο χώρο η Βασιλική Ορχήστρα Κονσερτχεμπάου του Άμστερνταμ, για πολλούς η καλύτερη της Ευρώπης, υπό τον Ντανιέλε Γκάτι, παρουσιάζει Βάγκνερ και Μάλερ. Ο Καετάνο Βελόσο, ο Βραζιλιάνος Ντίλαν, αναμιγνύει ποπ και ροκ, σάμπα και μπόσα νόβα, φάδος και μπλουζ, με ψυχεδελικούς και πειραματικούς ήχους.

ΧΟΡΟΣ: Τη μνήμη της Πίνα Μπάους τιμά το Φεστιβάλ, με το Χοροθέατρο του Βούπερταλ να παρουσιάζει τα έργα «Άκουα» και «Νεφές». Τα 40 χρόνια της καινοτόμου αμερικανίδας χορογράφου Τρίσα Μπράουν και τα 30 του μαέστρου Ουίλιαμ Κρίστι γιορτάζονται με την παραγωγή του «Πυγμαλίωνα», του Ζαν-Φιλίπ Ραμό. Η παράσταση με την Ορχήστρα Αρ Φλοριζάν και τη χορευτική ομάδα της Μπράουν φιλοδοξεί να αποτελέσει σταθμό στην παρουσίαση των έργων μπαρόκ μουσικής. Μια εκλεκτή ομάδα χορευτών του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης, υπό τον Μπενζαμέν Μιλπιέ, τα Αστέρια και Σολίστ του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης, παρουσιάζουν έργα ρεπερτορίου που διαμόρφωσαν το ύφος του αμερικανικού κλασικισμού, αριστουργήματα της τέχνης του μπαλέτου στον 20ό αιώνα. Χορός, ήχος, ψηφιακές τεχνολογίες, κοστούμια, μάσκες και αξεσουάρ διασταυρώνονται στο «Stand Alone Zone» της Ομάδας Συστέμ Κασταφιόρε. Η Τζόνα Μπόκαερ ανήκει στη νέα γενιά αμερικανών χορευτών και επιχειρεί ένα διάλογο ανάμεσα στο χορό, τα εικαστικά και το βίντεο στο «Replica».

ΘΕΑΤΡΟ: Η Ιζαμπέλ Ιπέρ σαν Μπλανς Ντιμπουά στο «Ένα λεωφορείο», βασισμένο στο «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία του Πολωνού Κριστόφ Βαρλικόφσκι, μας έρχεται από το Παρίσι. Ο «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» του Ίψεν ανεβαίνει στη σκηνή από σπουδαίους γερμανούς ηθοποιούς (Μπίρμπιχλερ, Ντένε, Βινκλέρ) της Σαουμπίνε, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ. Ο Πέτερ Στάιν στήνει μια παράσταση-ποταμό, τους 12ωρους «Δαίμονες» του Ντοστογιέφσκι, με ένα θίασο 30 ηθοποιών, ανάμεσά τους και η Μανταλένα Κρίπα. Ο ίδιος επιμελείται το τι θα φάνε και θα πιούνε στα διαλείμματα οι θεατές! Τέλος, ο μύθος του Προμηθέα προσεγγίζεται μέσα από τη συνεργασία τριών, του Έλληνα Θόδωρου Τερζόπουλου και του Θεάτρου Άττις, της γερμανικής ομάδας Rimini Protokol και της ηθοποιού και περφόμερ από την Τουρκία Σαχίκα Τεκάντ. Από ελληνικής πλευράς, το καινούργιο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, τον «Τόκο», σκηνοθετεί ο Λευτέρης Βογιατζής, σε μια συνάντηση που μόνο ενδιαφέρον μπορεί να κρύβει. Οι «Άγγελοι στην Αμερική» του Τόνι Κούσνερ, ένα έργο γραμμένο στο κατώφλι μιας νέας εποχής, παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με έναν αξιόλογο θίασο. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου αναλαμβάνει να μας ξανασυστήσει τον «Τυχοδιώκτη» του Μιχαήλ Χουρμούζη, μέσα από την παραγωγή «Ο τυχοδιώκτης, του τυχοδιώκτου… Ω! Ελλάς», που βασίζεται στο έργο του συγγραφέα. Η Ξένια Καλογεροπούλου λέει «Έλα έλα» σε νήπια, αλλά και σε όσους αισθάνονται κοντά τους, ενώ ο Τάκης Τζαμαργιάς είναι υπεύθυνος για το θεατρικό αναλόγιο «Ανείπωτο – για τον Γιώργο Χειμωνά».

ΔΡΩΜΕΝΑ: Ο χορογράφος-ακροβάτης Μάρτιν Τσίμερμαν και ο dj μουσικοσυνθέτης Ντιμίτρι ντε Περό συστήνονται στο ελληνικό κοινό με το «Όπερ Όπις», μια παράσταση που συνδυάζει με μαεστρία τη μουσική, την τέχνη του τσίρκου, το χορό και τις εικαστικές τέχνες. Ο Τζέιμς Τιερέ αφηγείται με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την ιστορία του «Ραούλ», ενός ναυαγού που επιστρέφει στην καλύβα του.

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ: Η βίντεο-εγκατάσταση του νοτιοαφρικανού εικαστικού καλλιτέχνη Ουίλιαμ Κέντριτζ «I Am Not Me, The Horse is Not Mine» συνδυάζει αφήγηση, βίντεο, προβολές, φωνητικό και οργανικό σάουντρακ.

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: Το χαμένο στοίχημα της Επιδαύρου φέτος φαίνεται εντονότερα. Ίσως είναι η χειρότερη χρονιά του Γιώργου Λούκου από άποψη επιλογής ελληνικών σχημάτων, μια αναδίπλωση που μυρίζει ναφθαλίνη. Μπήκαν όσοι είχαν σωστά «απομακρυνθεί» πριν από τρία χρόνια ενόψει της πολυπόθητης ανανέωσης, η οποία ποτέ δεν ήλθε. Τώρα, ξανά μια από τα ίδια, σε επτά και όχι οκτώ Παρασκευοσάββατα. Τι να αναφέρουμε; Τους «Ιππής» από τη Θεατρική Διαδρομή (ιδιώτη παραγωγό, δηλαδή), σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και πρωταγωνιστές τους Παύλο Χαϊκάλη και Γιώργο Αρμένη; Τον «Πλούτο» του κατ’ όνομα μόνο Θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, με τον υπότιτλο «Πενίας θρίαμβος»; ΄Η το Αμφι-Θέατρο, με «Οιδίποδα τύραννο» τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη; Οι κρατικές σκηνές σώζουν λίγο την κατάσταση, με τη «Λυσιστράτη» και τον «Ορέστη», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και Γιάννη Χουβαρδά αντίστοιχα (Εθνικό Θέατρο) και τους «Αχαρνής», από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με τον Σταμάτη Κραουνάκη στο ρόλο του Δικαιόπολη. Το μόνο ενδιαφέρον στα φετινά Επιδαύρια είναι η παγκόσμια πρεμιέρα του σαιξπηρικού «Οθέλλου» από τη Σαουμπίνε, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ.

ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: Εδώ οι επιλογές είναι αρκετά πιο ενδιαφέρουσες: Η Λένα Πλάτωνος μεταφέρει τον ιδιαίτερο ήχο της στο επιδαύριο «κοχύλι» και παρουσιάζει σε πανελλήνια πρώτη την καινούργια της δουλειά. Το πρωτοποριακό Absolute Ensemble της Νέας Υόρκης συναντά τη μουσική και τα τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη και τα «πειράζει» κατά βούληση. Ακολουθούν τα φάδος της Κριστίνα Μπράνκο, ενώ η αυλαία πέφτει με την «Ερωφίλη - Άσκηση 2» από την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος. Την τελευταία βραδιά θα στηθεί γλέντι με δεκαπεντασύλλαβους, χορό και τσικουδιά!

Χαρά Αργυρίου

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.