17/11/2018 16:39:28

Γιώργος Κωνσταντίνου: Η περιπέτεια ενός άρρωστου μυαλού

Γιώργος Κωνσταντίνου: Η περιπέτεια ενός άρρωστου μυαλού - Media

Ο σπουδαίος κωμικός ηθοποιός μας θα υποδυθεί από τις 22 Δεκεμβρίου τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Με αφορμή τον αρρωστοφοβικό ήρωά του, μιλά για τη διαχρονικότητα των ανθρώπινων φοβιών και το «γιατρικό» της συνειδητοποίησης ότι «η ζωή αλλάζει, έχει στροφές, δεν μένει ποτέ ίδια

Από τι «νοσεί» τελικά ο Αργκάν, ο ήρωας του Μολιέρου;
Νοσεί από τη φαντασία του, όπως ακριβώς βλέπουμε και σήμερα ανθρώπους να νομίζουν πως είναι βαριά άρρωστοι χωρίς να έχουν τίποτα. Και φυσικά αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ εύκολο να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης, όπως και ο ήρωας του Μολιέρου. Στον Αργκάν έχει γίνει βίωμα η περιποίηση των γιατρών. Και καθώς ο φόβος είναι δεύτερη φύση του, ο περίγυρός του συνεχώς θρέφει τις φοβίες του και τις υπερβολές του.

Η ελληνική κοινωνία από τι νοσεί;
Η ελληνική κοινωνία δεν νοσεί. Αντιθέτως. Είναι πολύ ζωντανή, θέλει να δουλέψει, να διασκεδάσει, να περάσει καλά. Αλλά όλη αυτήν τη ζωντάνια πάνε να της την κλέψουν. Η ελληνική κοινωνία, λοιπόν, δεν νοσεί. Πάσχει από ασθένειες και ιούς με τους οποίους την «ψεκάζουν» διάφορα τεράστια συμφέροντα. Και καμιά φορά ο πάσχων μπορεί να γίνει επιθετικός, εκρηκτικός.

Πού πιστεύετε ότι θα οδηγήσει αυτή η συσσωρευμένη ένταση;
Ειλικρινά, δεν ξέρω. Όμως δεν νομίζω ότι θα συνεχιστεί για πολύ ακόμη αυτή η περίοδος της μη αντίδρασης. Γιατί, όταν πλήττεται ένας ολόκληρος λαός και κατεβαίνουν στις πορείες και τις διαδηλώσεις μόνο πενήντα ή εκατό χιλιάδες άνθρωποι, αυτό δεν είναι συλλογική αντίδραση. Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε μια περίοδο αναμονής, για την οποία δεν ξέρουμε αν είναι παθητική ή επικίνδυνη. Μάντης δεν είμαι. Αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι κανείς μας δεν θα επιθυμούσε μια κοινωνική έκρηξη. Έχω ζήσει τον Εμφύλιο και δεν επιθυμώ να δω νέες ταραχές στη χώρα μας. Αυτού του είδους οι πληγές δεν επουλώνονται εύκολα. Δεν έχουν επουλωθεί ακόμα. Θέλω, λοιπόν, να πιστεύω ότι κάτι θα γίνει επιτέλους και θα καταλάβουν οι πολιτικοί, εντός και εκτός Ελλάδας, ότι πρέπει να αλλάξουν ρότα. Δεν μπορώ να περπατώ στον δρόμο και να βλέπω συνανθρώπους μου να κοιμούνται στο πεζοδρόμιο. Δεν το αντέχω να βλέπω ζωές πεταμένες έτσι, εκεί έξω. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, να βλέπω σήμερα εικόνες που έβλεπα στην Κατοχή.

«Γιατρικό» θεωρείτε πως υπάρχει για την κατάστασή μας;
Κοιτάξτε, μία χώρα δεν πεθαίνει ποτέ. Και αυτή η χώρα δεν είχε πεθάνει στο παρελθόν, ούτε με οικονομικές κρίσεις ούτε με πολέμους. Και δεν θα πεθάνει ούτε τώρα. Η ζωή αλλάζει, έχει στροφές, δεν μένει ποτέ ίδια. Όταν ήμουν νεαρός και έφτανα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, σκεφτόμουν ότι «αυτό ήταν. Τελειώσαμε. Καταστραφήκαμε». Τώρα, τα σκέφτομαι και γελάω. Γιατί πάντα υπάρχει η επόμενη μέρα. Ό,τι και να συμβεί, ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να προχωράει, να ζει. Η ζωή είναι μία συνέχεια.

Η καλή κωμωδία είναι ένα αποκούμπι για την κοινωνία, για τον άνθρωπο που ψάχνει μια γωνιά ανακούφισης και ψυχαγωγίας;
Η κωμωδία ήταν πάντα ένα βάλσαμο στον στιγμιαίο, καθημερινό πόνο των ανθρώπων. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να βγαίνει κάποιο δίδαγμα μέσα από μια κωμωδία, να οδηγείται ο άνθρωπος μέσω του γέλιου στο να σκέφτεται την κατάστασή του και την κατάσταση των γύρω του. Ο Μολιέρος στον «Κατά φαντασίαν ασθενή» στηλιτεύει την εκμετάλλευση που προέρχεται από τους γιατρούς, αλλά και τη γελοιότητα του ανθρώπου που νομίζει ότι είναι άρρωστος. Και μέσα από αυτήν την παράσταση που ετοιμάζουμε, θέλουμε να δώσουμε ένα μικρό χέρι βοήθειας να ξεχαστεί για λίγο ο πόνος των ανθρώπων. Γιατί ο πόνος επί 24ώρου βάσης μάς βλάπτει και σωματικά και ψυχικά.

Για τον Σαρτρ, η κόλαση του ανθρώπου είναι ο Άλλος. Μήπως όμως, τελικά, κόλαση μπορεί να είναι για κάποιον ο ίδιος του ο εαυτός;
Πάντα πίστευα ότι η κόλασή μας είναι οι Άλλοι. Ο άνθρωπος πάσχει από τον άνθρωπο. Ούτε από τα ζώα ούτε από τα κτήρια ούτε από τα μάρμαρα. Βέβαια, άθελά μας ή ηθελημένα, μπορούμε να γίνουμε κι εμείς η κόλαση των Άλλων. Έγκειται στην ευαισθησία, τη λογική και την ευθύνη καθενός το πώς στέκεται απέναντι στον συνάνθρωπό του.

Ο Μολιέρος… ασθενής
«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» είναι το τελευταίο δημιούργημα του Γάλλου συγγραφέα και παίχτηκε για πρώτη φορά στο «Παλαί Ρουαγιάλ», στις 10 Φεβρουαρίου του 1673.
Κατά ιστορική ειρωνεία, ο Μολιέρος, ο οποίος ερμήνευε ο ίδιος τον ρόλο του αρρωστοφοβικού και υποχόνδριου Αργκάν, κατέρρευσε πάνω στη σκηνή στην τέταρτη παράσταση του έργου βήχοντας και αιμορραγώντας και, παρά τις πιέσεις του βασιλιά Λουδοβίκου XIV για ξεκούραση, εκείνος συνέχισε να παίζει μέχρι το τέλος του έργου. Ύστερα από αυτό κατέρρευσε ξανά έχοντας μεγαλύτερη αιμορραγία αυτήν τη φορά και πέθανε λίγες ώρες αργότερα στο σπίτι του.
Ενταφιάστηκε χωρίς χριστιανική κηδεία και, επειδή ήταν ηθοποιός, απαγορευόταν εκ νόμου να ταφεί στο ιερό χώμα ενός νεκροταφείου. Η σύζυγός του ζήτησε από τον βασιλιά Λουδοβίκο XIV να επιτρέψει μια απλή τελετή αργά τη νύχτα. Εκείνος δέχτηκε και ο Μολιέρος τοποθετήθηκε στο μέρος του νεκροταφείου που προοριζόταν για τα αβάπτιστα βρέφη. Σε εκείνη τη μυστική κηδεία παρευρέθηκαν πάνω από 800 άτομα. Το 1792 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Μνημείων της Γαλλίας και το 1817 μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο Le Père Lachaise.
Λέγεται πως τη νύχτα που πέθανε, ο Μολιέρος φορούσε πράσινα ρούχα και έκτοτε υπάρχει η προκατάληψη πως το πράσινο χρώμα φέρνει κακοτυχία στους ηθοποιούς.
 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.