18/09/2018 03:38:56
12.10.2009

Τα γεγονότα

Κόστνερ με κιθάρα

Τι συμβαίνει όταν ένας ηθοποιός που αγαπά τη μουσική συναντά ένα μουσικό που ενδιαφέρεται για την υποκριτική; Εν προκειμένω νίκησε η μουσική και γεννήθηκε ένα συγκρότημα. Μόνο που ο ένας εκ των δύο «συνεργών» είναι και ένας από τους πλέον αγαπημένους ηθοποιούς της εποχής μας. Ο λόγος για τον Κέβιν Κόστνερ. Αν και δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό στη χώρα μας ότι ο «Σωματοφύλακας» τραγουδά, η ιστορία του συγκροτήματος Modern West άρχισε πριν από 20 χρόνια, όταν ο Κόστνερ συνάντησε στο Λος Άντζελες τον μουσικό Τζον Κόινμαν. Έγιναν φίλοι και άρχισαν να παίζουν και να γράφουν μουσική από κοινού, ενώ στην παρέα τους προστέθηκε και ο Μπλερ Φόργουορντ. Αυτή η συνεργασία δημιούργησε τους Roving Boy, ένα ροκ συγκρότημα με «νευρικό», δυτικό μουσικό στυλ, οι οποίοι με το σινγκλ τους «Simple Τruth» κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή των τσαρτς, όχι μόνο στη χώρα τους αλλά και να κάνουν ρεκόρ πωλήσεων στην Ιαπωνία. Καθώς όμως η υποκριτική άρχισε να κερδίζει τον Κόστνερ, η μπάντα συνέχισε να παίζει παρασκηνιακά και να ηχογραφεί μόνο όταν μπορούσαν να βρεθούν όλοι μαζί. Οι Κόινμαν και Φόργουορντ βρέθηκαν μαζί στο Τουσκόν της Αριζόνας, όπου συνάντησαν τον κιθαρίστα και παραγωγό Τέντι Μόργκαν και τον ντράμερ Λάρι Κομπ. Έτσι, το 2005, αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα μπάντα μαζί, τη Σύγχρονη Δύση. Η μουσική τους έχει επιρροές από την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος και καλύπτει τραγούδια γραμμένα από κολοσσούς της μουσικής. Για να τα διαπιστώσετε όλα αυτά έχετε μια ευκαιρία, να πάτε στις 14 Οκτωβρίου στο Badminton.

Ελίνα Μπέη

Μονόλογος ετών 18

«Το μόνο που έμαθα στο σχολείο είναι πως είμαι ένας αποτυχημένος. Μισώ τους ανθρώπους. Σας μισώ όλους και τον τρόπο με τον οποίο ζείτε. Πρέπει να πεθάνετε όλοι! Έχω ορκιστεί εκδίκηση. Κι αυτή η εκδίκηση θα είναι τόσο βίαιη που θα σας παγώσει το αίμα. Προτού φύγω θα σας δώσω ένα μάθημα, για να μη με ξεχάσετε ποτέ». Αυτό ήταν το σημείωμα που άφησε στο Ίντερνετ ο 18χρονος Γερμανός Σεμπάστιαν Μπος, λίγο πριν εισβάλει στις 20 Νοεμβρίου του 2006 και γύρω στις 9.30 το πρωί στο σχολείο του, στο Emsdetten, οπλισμένος με κοντόκανες καραμπίνες και χειροβομβίδες καπνού, τραυματίζοντας συμμαθητές του. Στη συνέχεια ο Σεμπάστιαν κρύφτηκε σε μια αίθουσα του σχολείου, όπου τον βρήκαν νεκρό μέσα σε ένα σύννεφο καπνού, με μια σφαίρα στο κεφάλι. Σε αυτό το εφηβικό μακελειό βασίστηκε ο Σουηδός Λαρς Νόρεν για να συνθέσει ένα μονόλογο, τον οποίο στην πρώτη παρουσίασή του στην Ελλάδα ερμηνεύει η Μυρτώ Αλικάκη. Η παράσταση «20 Νοεμβρίου», που ανεβαίνει από τις 11 Οκτωβρίου στο Δώμα του Θεάτρου Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Δήμητρας Αράπογλου, ακολουθεί πιστά το κείμενο του συγγραφέα. Πολύπλευρο και ψυχαναλυτικό, το έργο προσπερνά την απλή δημοσιογραφική καταγραφή των γεγονότων, ανακατεύει την έντονη ποιητική διάθεση του Νόρεν με την επίπονη, σχεδόν κλινική περιγραφή μιας προαναγγελθείσας αυτοκτονίας, χρησιμοποιώντας γλώσσα πλούσια, ζωντανή και συχνά βίαιη. Ο Νόρεν –ο κατά πολλούς θεατρικός απόγονος των Στρίντμπεργκ, Ίψεν και Τσέχοφ– μπορεί να διαφωνεί με τις πράξεις του Σεμπάστιαν, συμφωνεί όμως με όσα λέει, δείχνει επιείκεια σε αυτό το δυστυχισμένο παιδί, η περίπτωση του οποίου δεν είναι τίποτε άλλο από μία καταγγελία εναντίον μιας κοινωνίας που συντρίβει τους αδύναμους και τους απελπισμένους.

Αγγελική Μπιλλίνη

Γυναίκα σύμβολο

Η Μαρία Κατσανδρή έχει 60 λεπτά στη διάθεσή της να μας διηγηθεί επί σκηνής την ιστορία της Ρόζας Λούξεμπουργκ, της Γερμανοεβραίας που έμεινε πιστή στις επαναστατικές μαρξιστικές αρχές της. Η παράσταση «Ρόζα Λούξεμπουργκ - Γράμματα από τη φυλακή» (Αγγέλων Βήμα, προγραμματισμένη πρεμιέρα: 13/10) ακολουθεί από φυλακή σε φυλακή τη γυναίκα, τη ζωή, τις ιδέες, τις μύχιες σκέψεις και το έργο της κατά τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής της, από το 1917 έως το 1919. Με τη βοήθεια της μουσικής του Θάνου Μικρούτσικου, της Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου η οποία υπογράφει τη μετάφραση, αλλά και της Σεσίλ Μικρούτσικου που κρατά τη σκηνοθετική-κινησιολογική μπαγκέτα, η Ρόζα μάς αποκαλύπτεται μέσα από τα γράμματά της, κυρίως προς τη νεαρή φίλη της Σόνια, σύζυγο του στενού συνεργάτη της Καρλ Λίμπκνεχτ, αλλά και προς τους συνεργάτες της στη Γερμανία και τη Ρωσία. Χαρακτηριστικές είναι οι τελευταίες γνωστές λέξεις της, γραμμένες το απόγευμα της δολοφονίας της: «Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!».

Αγγελική Μπιλλίνη

Στο σύμπαν του Δημήτρη Φατούρου

Η πορεία του Δημήτρη Φατούρου είναι συνυφασμένη με τις περιπέτειες της μεταπολεμικής ελληνικής αρχιτεκτονικής. Κι ίσως αυτός να είναι ένας λόγος από μόνος του για να επισκεφθείτε τη μεγάλη έκθεση του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς. Σε μια από τις πιο καλοστημένες εκθέσεις αρχιτεκτονικής που έχουμε δει στην Ελλάδα ξεδιπλώνεται το πληθωρικό κουβάρι μιας διαδρομής εξήντα ετών, που μας πάει πολύ πέρα από την αρχιτεκτονική. Γιατί ο Δημήτρης Φατούρος υπήρξε και ζωγράφος (μαθητής του Χατζηκυριάκου-Γκίκα), ενώ από τη στιγμή που αφοσιώθηκε στην αρχιτεκτονική έκανε τόσο πολλά πράγματα ταυτόχρονα ώστε να του αποδίδεται σήμερα ο εύστοχος τίτλος του homme de lettres, ενός διανοούμενου ο οποίος έβαλε τις βάσεις για τη ριζοσπαστική Αρχιτεκτονική Σχολή της Θεσσαλονίκης, έγραψε και μίλησε πολύ∙ είχε αυτό που λέμε έντονη παρουσία στη δημόσια ζωή, με αποκορύφωμα την υπουργική θέση στην τρίτη πρωθυπουργική θητεία του Ανδρέα Παπανδρέου το 1993. Ήταν τόσο πολλά πράγματα μαζί: καθηγητής της αρχιτεκτονικής, αρχιτέκτων, θεωρητικός της αρχιτεκτονικής, κριτικός τέχνης, εικαστικός, ποιητής, ενεργός πολίτης. Πάνω απ’ όλα όμως υπήρξε αρχιτέκτονας. Και η αρχιτεκτονική πρωταγωνιστεί στην έκθεση που επιμελήθηκαν ο Λόης Παπαδόπουλος και η Σοφία Τσιτιρίδου. Στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς) θα δείτε πολλά από τα γνωστά κτίρια του Δημήτρη Φατούρου, μερικά εξ αυτών σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους του: την Εθνική Πινακοθήκη Αλεξάνδρου Σούτσου, τα τρία Αρχαιολογικά Μουσεία (Καβάλας, Φιλίππων, Πολυγύρου), το κλειστό Κολυμβητήριο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά, το Γυμνάσιο-Λύκειο στον Λαγκαδά, τη Σχολή Δικαστών κ.ά. Η έκθεση με τίτλο «Οι νέες πραγματικότητες και η συνεχής αναζήτηση» θα διαρκέσει έως την 1η Νοεμβρίου.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Η Κική Δημουλά αλλιώς

Η δημοτικότητα της Κικής Δημουλά φέρνει σε άβολη θέση όσους επιμένουν να συνδέουν την ποίηση με ολιγάριθμα αφοσιωμένα ακροατήρια. Και άλλη μια απόδειξη για τη διείσδυση του έργου της Δημουλά είναι αυτή η παράσταση στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης - Καρόλου Κουν στις 12 και στις 13 Οκτωβρίου, με τίτλο «Χρονικό διάστημα». Η Μαρία Ξανθοπουλίδου, η οποία σκηνοθετεί, και ο Θάνος Σαμαράς, ο οποίος έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του εγχειρήματος, επιστρατεύουν μια σχοινοβάτη (την υποδύεται η Λουκία Μιχαλοπούλου) για να αφηγηθούν την ιστορία τους. Μια γυναίκα που παλεύει, μέσα από τα λόγια, τους στίχους της Δημουλά. Ένα πλάσμα που κινείται σ’ αυτή τη διαδρομή μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Μια ψυχική διαδρομή πάνω σε επικίνδυνες ισορροπίες, όπως δηλαδή κι αυτή η ίδια η ζωή μας. Η προσπάθεια να κρατηθεί όρθια σε τεντωμένα σχοινιά. Η απειλή του κενού. Η οργή και ο φόβος για τη δυσκολία της διαδρομής. Ο περαστικός έρωτας. Η μνήμη που χάνεται ή μένει για να μας τυραννά. Η προσπάθεια να συμβιβαστεί με τη μοναξιά, με τον θάνατο, με το γήρας. Η ανόητη προσδοκία, η χαρούμενη αναμονή, η δυσβάσταχτη ανάμνηση. Μια γυναίκα παγιδευμένη στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη φυσική μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Το αναπόφευκτο τέλος, και τότε ίσως ελευθερωθεί. Όλα θέματα της ποίησης της Κικής Δημουλά. Όλα θέματα δικά μας. Όπως είχε δηλώσει η ίδια: «Και καλό είναι να είμαστε και λίγο απαισιόδοξοι. Γιατί αν είμαστε πολύ αισιόδοξοι είμαστε και λίγο αδρανείς. Νομίζω ότι η χαρά είναι λίγο κοιμήσικο πράγμα, ενώ η απαισιοδοξία είναι πάθος για τη ζωή, κινητοποιεί κάποια πράγματα μέσα μας. Μας έχει σε μια ενέργεια, σε μια επαγρύπνηση. Είναι η άλλη όψη, η σκοτεινή, της αισιοδοξίας».

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Ραντεβού με τον Νίνο Ρότα

Πέρασαν 30 χρόνια από τον θάνατο του Νίνο Ρότα και η Ευρώπη θυμάται τις καταπληκτικές του μουσικές χάρη σε μια επετειακή παράσταση που επινόησε ο Μάουρο Τζόια, ηθοποιός, τραγουδιστής και αφοσιωμένος λάτρης του μεγάλου συνθέτη. Τον Φεβρουάριο η Αθήνα πήρε το βάπτισμα του πυρός με μια και μοναδική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής και τώρα είναι η σειρά της Θεσσαλονίκης. Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής, στο πλαίσιο των φετινών Δημητρίων, θα βρίσκεται ο Μάουρο Τζόια, έχοντας στο πλευρό του δύο ερμηνεύτριες από την Ιβηρική Χερσόνησο, την Πορτογαλίδα Μαρία ντε Μεντέιριος και την Ισπανίδα Μαρτίριο, μας καλούν σε ένα αφιέρωμα γεμάτο διάσημες μελωδίες και όχι μόνο. Αναγνωρίσιμα μοτίβα, παρλάτες και ιστορικά ντουέτα, όπως του Μαστρογιάνι και της Έγκμπεργκ, συνθέτουν μια πρωτότυπη παράσταση με αιχμή όλες τις μεγάλες επιτυχίες του Ρότα. Τα έργα του Φεντερίκο Φελίνι έχουν τη μερίδα του λέοντος («Οι νύχτες της Καμπίρια», «Ντόλτσε Βίτα», «Ο Λευκός Σεΐχης», «Λα Στράντα», «Οκτώμισι» κ.ά.), αλλά ισχυρό παρών δίνουν και οι πασίγνωστες μελωδίες από τον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, τον «Ρόκο και τα αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι, τον «Πόλεμο και Ειρήνη» του Κινγκ Βιντόρ ή την «Ιστορία έρωτα και αναρχίας» της Λίνας Βερτμίλερ. Ο Ρότα συνεργάστηκε με τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα, τον Λουκίνο Βισκόντι, τη Λίνα Βερτμίλερ, τον Φράνκο Τζεφιρέλι, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, τον Φράνκο Ρόσι, τον Μάουρο Μπολονίνι, τον Ακίρα Κουροσάβα, τον Λουί Μαλ, τον Βιτόριο ντε Σίκα, τον Ρενέ Κλεμάν, για να ταυτιστεί με τις ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι. Η μουσική του, ένας βελούδινος συνδυασμός ευρωπαϊκής τζαζ και ατμοσφαιρικών μελωδιών, που τον καθιέρωσαν σαν μια από τις σπουδαιότερες καλλιτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Το χρωστούμενο Όσκαρ

Δυναμική, σέξι, έξυπνη, μοιραία και όμως... ξανθιά, η Λορίν Μπακόλ ήταν το απόλυτο αντίβαρο στην εικόνα της χαζής ξανθιάς που επικράτησε στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ. Τον χαρακτήρα αυτόν φρόντισε να συντηρήσει, τόσο στη μεγάλη οθόνη όσο και στην προσωπική της ζωή. Τώρα η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τεχνών αποφάσισε να της δώσει το Όσκαρ που της «χρωστά». Η Λορίν Μπακόλ έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1944 στη «Σειρήνα της Μαρτινίκας», δίπλα στον αγαπημένο της Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Σύντομα απέκτησε τη φήμη της σκληρής διαπραγματεύτριας, που επέλεγε πολύ προσεκτικά τις ταινίες στις οποίες θα παίξει, ενώ οι περισσότερες εμφανίσεις της θεωρούνται πλέον εμβληματικές στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το ίδιο ανεξίτηλα έχει αφήσει τα σημάδια της και η σχέση της με τον «Μπόγκι», εντός και εκτός οθόνης. Σήμερα, η δυναμική 85χρονη κυρία συνεχίζει να γυρίζει ταινίες επιλεκτικά, αλλά και να είναι εκπρόσωπος Τύπου μεγάλης εμπορικής αλυσίδας, ενώ παράλληλα ετοιμάζεται να λανσάρει μια νέα σειρά κοσμημάτων με την υπογραφή της. Το τιμητικό Όσκαρ θα το παραλάβει σε εκδήλωση που θα γίνει στο Χόλιγουντ στις 14 Νοεμβρίου, ενώ από ένα ίδιο αγαλματίδιο θα λάβουν ο παραγωγός και σκηνοθέτης Ρότζερ Κόρμαν και ο κινηματογραφιστής Γκόρντον Γουίλις.

Ελίνα Μπέη

H Μπε Μπε στα χρόνια της αθωότητας

Έκανε 48 ταινίες χωρίς ποτέ να διστάσει να επιδείξει τα κάλλη της, ηχογράφησε δεκάδες τραγούδια και άλλαζε τους εραστές με συχνότητα που στην εποχή της ούτε οι άντρες καλά καλά δεν τολμούσαν να το κάνουν. Όταν ο Θεός έπλασε την... Μπριζίτ Μπαρντό σίγουρα είχε κέφια. Το πάλαι ποτέ είδωλο έγινε 75 ετών. Από το 1973 η Μπε Μπε αποσύρθηκε από το σινεμά, όχι όμως και από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Μια αναδρομική έκθεση στη Βουλώνη Μπιγιανκούρ με τίτλο «Μπριζίτ Μπαρντό, τα χρόνια της ανεμελιάς» επιχειρεί να μας θυμίσει τον μύθο της. Η έκθεση, η οποία περιλαμβάνει πολλά αντικείμενα που έχουν δανείσει προσωπικοί φίλοι της ηθοποιού, ανοίγει με μια ταινία που δείχνει την Μπαρντό ντυμένη με ψηλές μαύρες μπότες και μια γαλλική σημαία να την περιβάλει. Αυτή είναι η πλέον αντιπροσωπευτική εικόνα για μια γυναίκα που ήταν τόσο ένα σεξ-σύμβολο όσο και ένας «εθνικός θησαυρός». Στη μεταπολεμική Γαλλία η Μπαρντό ήρθε για να ταράξει τον κομφορμισμό που ακολούθησε την ταραχή του πολέμου. Οι Γάλλοι δεν δίστασαν να της δώσουν το πρόσωπο της Μαριάν, της εθνικής τους ηρωίδας. Όταν αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο, η Μπαρντό διακήρυξε περίτρανα ότι αφού χάρισε τη νιότη της στους άντρες θα χαρίσει την ωριμότητά της στα ζώα. Το 2003 η εικόνα της αμαυρώθηκε μετά την έκδοση του βιβλίου της «Κραυγή στη σιωπή», μια διατριβή στη σύγχρονη Γαλλία, για το οποίο κατηγορήθηκε για ρατσισμό ενάντια στους μουσουλμάνους. Πρόσφατη έρευνα, με αφορμή την επέτειο, έδειξε ότι το 68% των Γάλλων έχουν θετική γνώμη για αυτήν, γεγονός που αποδεικνύει και το ενδιαφέρον για την έκθεση. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ το είχε καταλάβει πολύ νωρίς, όταν το 1959 έγραφε στο δοκίμιο «Μπριζίτ Μπαρντό και το σύνδρομο της Λολίτας»: «Κάνει ό,τι της αρέσει και αυτό είναι που προκαλεί αναστάτωση».

Ελίνα Μπέη

Για τη χαρά της στιγμής

Εξέλιξη, πρόοδος, επιτυχία, ανάπτυξη, επέκταση. Λέξεις που λειτουργούν ως προεκλογικά συνθήματα, ως νουθεσίες στο υποσυνείδητο και προσταγές στο συνειδητό, ως αναπόφευκτες εντολές – τάχα προϋποθέσεις για μια «ευτυχισμένη ζωή». Λέξεις που ηχούν ευχάριστα και «αισιόδοξα» («η αισιοδοξία είναι το όπιο του λαού» έλεγε ο Κούντερα στο «Αστείο» παραφράζοντας τον Μαρξ) ως προοπτικές μέλλοντος, αλλά μετουσιώνονται σε προσωπικές –και κατ’ επέκταση κοινωνικές, εθνικές, ταξικές κ.λπ.– τραγωδίες όταν εφαρμόζονται, ή καλύτερα όταν δεν εφαρμόζονται, στην πράξη. Η «πρόοδος», όμως, δεν ήταν πάντοτε μονόδρομος. Από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας γενιές και γενιές ανθρώπων μεγάλωσαν, έζησαν και πέθαναν χωρίς να ελπίζουν στο «αύριο». Απλώς διδάχθηκαν από το εκάστοτε «χθες» τους. Λένε ότι η ζωή τον 18ο αιώνα είχε περισσότερες ομοιότητες με αυτήν της αρχαιότητας παρά με τη σύγχρονη. Αλλά οι άνθρωποι δεν ήταν λιγότερο ούτε περισσότερο ευτυχισμένοι! Το άνευ όρων κυνήγι της επιτυχίας, με το συνεπακόλουθο πάτημα επί πτωμάτων, αυτή η νεωτερική μεσσιανική φενάκη της διαρκούς εξέλιξης, η προδιαγεγραμμένη και νομοτελειακή πορεία προς την εγελιανή τελείωση συνήθως διακόπτεται βίαια για κάθε μεμονωμένη ζωή, από το φυσικό και βιολογικό τέλος. Και έρχονται οι επόμενοι. Και πάει λέγοντας… Με την έννοια της αποτυχίας, ως αντίθεση στην εμμονή για επιτυχία και λεφτά που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο κόσμο, καταπιάνεται ο Κωνταντίνος Κακανιάς, γνωστός τα τελευταία χρόνια από τη φοβερή και σαρκαστική περσόνα της «επιτυχημένης» Κυρίας Τεπενδρή, στη νέα σειρά έργων του με τίτλο «Δανιήλ» που παρουσιάζεται στην Αίθουσα Τέχνης Ρεβέκκα Καμχή (12 Οκτωβρίου - 28 Νοεμβρίου, Λεωνίδου 9, Μεταξουργείο). Όπως λέει και ο ίδιος, «η έννοια της επιτυχίας μάς επιβάλλεται βίαια από την παιδική ηλικία και ίσως είναι η αιτία για τη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας». Γι’ αυτό και ως αντίπαλον δέος αντιπαραβάλλει μια σειρά από πίνακες, «δημιουργίες απλά για τη χαρά της ζωγραφικής και την αναζήτηση της εσωτερικής ομορφιάς». Αφιερώνει την έκθεση «στον Δανιήλ, έναν άνθρωπο γαλήνιο που γνώρισα πριν από 26 χρόνια και που δεν έκρινε ποτέ τους γύρω του». Και πέτυχε να ζει ευτυχισμένος. Γιατί η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να μην κυνηγάς την επιτυχία.

Γιάννης Κουκουλάς

Το φάντασμα των ρεκόρ

Αυτό το φάντασμα έχει στοιχειώσει πραγματικά το θέατρο. Είναι ήδη η μακροβιότερη παράσταση του Μπρόντγουεϊ, πρόσφατα όμως σημείωσε ένα ακόμα ρεκόρ: έγινε το πρώτο έργο του Μπρόντγουεϊ που κατάφερε να φτάσει τις 9.000 παραστάσεις. Ο λόγος φυσικά για «Το Φάντασμα της Όπερας» του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ. Με τη μουσική του δαιμόνιου συνθέτη, τη σκηνοθεσία του Χάρολντ Πρινς και την παραγωγή του επίσης δαιμόνιου Κάμερον Μάκιντος, το «Φάντασμα» διανύει την 22η χρονιά του στο Majestic Theatre της Νέας Υόρκης! Όλα άρχισαν τον Iανουάριο του 1988 και μέχρι την περασμένη εβδομάδα η πληρότητα των θέσεων έφτανε το 80%. Όσο για τα κέρδη; Μόνο στο Μπρόντγουεϊ έχει αποφέρει περισσότερα από 740 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το έχουν παρακολουθήσει πάνω από 13 εκατομμύρια θεατές. Στα τέλη του χρόνου αναμένεται και η συνέχεια με τίτλο «Φάντασμα: η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ», με μια πρεμιέρα ανάλογη της επιτυχίας. Τουτέστιν παράλληλη πρεμιέρα σε τρεις μεγάλες πόλεις, Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Σαγκάη. Επειδή ο λόρδος Λόιντ Γουέμπερ δεν ξέρει μόνο να γράφει αλλά και να «εφορμά» στις νέες αγορές προτού το κάνουν οι άλλοι.

Ελίνα Μπέη

 

 

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.