17/09/2019 05:06:26

Πολιτισμός στη σκιά του Πάρνωνα

Πολιτισμός στη σκιά του Πάρνωνα - Media

Όχι, δεν είναι το καλύτερό μου οι ανά την Ελλάδα γιορτές για τα τοπικά προϊόντα. Συνοδεύονται από έναν αφόρητο φολκλορισμό: τσάμικα και καλαματιανά από cd ή ορχήστρες με παραμορφωμένο ήχο (έκο… έκο… έκο...), μαλλί της γριάς, λουκουμάδες, πάγκοι με κινέζικα παιχνιδάκια και φτηνά ρούχα, βλαχοδήμαρχοι που χτυπάνε πλάτες.

Ηπειρώτικες πίτες, χαλβάδες από τα Φάρσαλα, αγκινάρες από τη Μικρομάνη Μεσσηνίας, σκόρδα από τα Λιθοβούνια Τεγέας. Γιορτές του μανιταριού, του καλαμαριού, της μαρίδας, του «καζανέματος», ακόμη και γιορτή της... γίδας υπάρχει – εννοείται βραστής!

Σύμφωνοι, να μην τα βάλουμε όλα στο ίδιο καζάνι. Και, εντάξει, η γαστριμαργία και οι τοπικές κουζίνες είναι πολιτισμός. Όμως ο κανόνας λέει ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα τα «φεστιβάλ» για τοπικά προϊόντα είναι ανέμπνευστα πανηγύρια με τσίκνα, μια ιδέα από παλιομοδίτικο νυφοπάζαρο του ’50 και ξέχειλο τοπικισμό με το μάτι στον τουρίστα, ιδίως τον ξετιναγμένο απ’ τα μνημόνια Έλληνα μικρομεσαίο οικογενειάρχη.

Με τέτοια... μυαλά, η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν βρέθηκα το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Λεωνίδιο, όπου διεξάγεται το φεστιβάλ - εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: το Φεστιβάλ «Μελιτζάzz».

Η τοπική γιορτή για την προβολή της τσακώνικης μελιτζάνας δεν είχε κανένα – μα κανένα – αξιογέλαστο και αγοραίο στοιχείο. Το αρχοντοχώρι της Τσακωνιάς έγινε ανοικτός χώρος συναυλιών και εκδηλώσεων, με απολύτως εναλλακτική διάθεση.

Τρία βασικά χαρακτηριστικά έκαναν τη διαφορά:

Πρώτον, οι δράσεις διαχέονταν μέσα και όχι κάπου στην πόλη. Αντί να φτιάξουν γκέτο σ’ένα πάρκο ή μία πλατεία, οι διοργανωτές απέκλεισαν για τα αυτοκίνητα τον κεντρικό δρόμο κι έστησαν τρεις «σκηνές» – δύο εκεί και μία λίγο πιο κάτω, δίπλα στο ποτάμι. Ο κόσμος δεν «έπρεπε» να πάει πουθενά. Έβγαινε απ’ την πόρτα του και βρισκόταν στο φεστιβάλ.

Δεύτερον, είχαν την εξυπνάδα να καλέσουν σοβαρούς και… μη τηλεοπτικούς καλλιτέχνες. Ο κρουστός Σόλης Μπαρκής με τους μαθητές του, χάλκινα με τους Stojan Krstic-Tane Fanfare Tzigane από τη Σερβία, flamenco από τους Radio España και τη χορεύτρια Δήμητρα Καραγιάννη, oriental και χορός της κοιλιάς από τον Al Mahabba και τη χορεύτρια Aisha, gypsy jazz από τους Swing Shoes, λυρικούς καλλιτέχνες της Όπερας που διασκεύασαν την οπερέτα «Η εύθυμη χήρα».

Παράλληλα, έγιναν σεμινάρια flamenco και χορού της κοιλιάς, έκθεση χαλιών και υφαντών, επίδειξη υφαντικής για τον «τσακώνιχο τζίλικα τσαι κιλίνι» (τσακώνικο χαλί και κιλίμι). Υπήρχαν γεύσεις, μουσικές και ταινίες από την Ισπανία και τον αραβικό κόσμο, και ασφαλώς παραδοσιακά τραγούδια και χοροί από τοπικούς ομίλους και την Κύπρο.

Τρίτον, αλλά αυτό υπονοείται και δεν γίνεται κραυγαλέα, βασιλιάς του Μελιτζάzz  ήταν η πολυπολιτισμικότητα. Αξέχαστη στιγμή, το θερμό χειροκρότημα σε τραγουδιστή απ’ την αιματοβαμμένη Συρία, από ένα κοινό κυρίως τοπικό. Γιαγιάδες με «πι» και αρειμάνιοι παππούδες να επικροτούν με ενθουσιασμό αραβικούς αμανέδες. Έτσι, για να κολαστούν οι κασιδιάρες ψυχές. Και του χρόνου... 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.