18/11/2018 05:08:35

Αποχαιρετισμός στα όπλα

Αποχαιρετισμός στα όπλα - Media
Μερικά πράγματα κρατούν πολύ. Άλλα λίγο. Καμιά φορά αυτά που κρατούν λιγότερο έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα άλλα.
 
Τα δυόμισι χρόνια που είχα την ευθύνη της έκδοσης του «Ποντίκι art» ήταν για μένα χρόνια σημαντικά. Μαζί με τους συνεργάτες που επέλεξα να με ακολουθήσουν στην προσπάθεια, κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να δώσουμε το καλύτερο κομμάτι του δημοσιογραφικού (και όχι μόνο) εαυτού μας. Και μάλιστα σε συνθήκες τεράστιων δυσκολιών, οι οποίες δεν μας κατέβαλαν, αντιθέτως μας πείσμωσαν ακόμα περισσότερο, ώστε να βγάλουμε ένα έντυπο αντάξιο της ιστορικής εφημερίδας και της φήμης της.
 
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Όπως η αγάπη γι’ αυτήν τη δουλειά και το πάθος να την κάνεις καλά. Ανεξαρτήτως δυσκολιών, κρίσης, κούρασης, αντίξοης καθημερινότητας. Όλοι όσοι συνεργαστήκαμε αυτά τα χρόνια για το «Ποντίκι art» είχαμε ακριβώς την ίδια αντοχή και το ίδιο σθένος απέναντι στις δυσκολίες. Κι αν καμιά φορά, πολύ ανθρώπινα, κάποιος από μας ένιωθε να τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, όλοι οι υπόλοιποι στεκόμαστε στο πλευρό του μέχρι να σηκωθεί πάλι ψηλά.
 
Οι συγκυρίες και η ανάγκη για αλλαγή είναι οι αιτίες που δεν θα συνεχίσω να είμαι επικεφαλής αυτού του εντύπου. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψω να το αγαπώ, να το διαβάζω, να παρακολουθώ την πορεία του. Γιατί μερικά πράγματα, έτσι και τα αγαπήσεις, μένουν για πάντα μέσα σου αιώνιοι δεσμοί. Δεν θα μπορούσα, από αυτήν εδώ την τελευταία στήλη, να μην αναφέρω ονομαστικά τους συναδέλφους - συνεργάτες - ο ένας καλύτερος από τον άλλον - όλα αυτά τα χρόνια.
 
Τον Γιώργο Αλλαμανή, τον Ηρακλή Λογοθέτη, τον Αντώνη Μποσκοΐτη, τον Ξενοφώντα Μπρουντζάκη, τον Κώστα Σαμαρά, τον Χρήστο Παρίδη, τη Σίσσυ Παπαδάκη, τη Δάφνη Πασχάλη, την Κωστούλα Τωμαδάκη. Αλλά και κάποιους πιο παλιούς, όπως τη Δώρα Αμαραντίδου, τη Φωτεινή Μπάρκα, την Ιωάννα Μπλάτσου, τη Βάσω Τζεβελέκου, την Έλενα Γαλανοπούλου, τον Δημήτρη Κανέλλη, τον Βάιο Μαχμουντέ, τους φωτογράφους Κώστα Δρίμτζια και Γιάννη Βαρουχάκη.
 
Και φυσικά τη Χρυσούλα Παπαϊωάννου, υπεύθυνη ύλης εδώ και έναν περίπου χρόνο. Σε όλους αυτούς λέω δημόσια ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για όλα, μα κυρίως για τη στήριξη και την πίστη τους στο πρόσωπό μου.
 
Τέλος, ο Παναγής Κουτουφάς, διευθυντής της εφημερίδας, ήταν εκείνος που υπήρξε πραγματικός συνοδοιπόρος σε όλη την περιπέτεια, που ήταν γεμάτη χαρές, επιτυχίες, αλλά και αγωνίες.
 
Ευχαριστώ, τέλος, τον εκδότη Αντώνη Δελλατόλα, που μου εμπιστεύτηκε την ευθύνη αυτού του εντύπου.
 
ΥΓ.: «Σε όλη μου τη ζωή κοίταζα τις λέξεις σαν να τις έβλεπα για πρώτη φορά» έλεγε ο Χέμινγουεϊ. Υπάρχουν ακόμα πολλές λέξεις μπροστά μας.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.