15/11/2018 07:35:35
19.10.2009

Τα γεγονότα

Τρομερά όμορφο ή όμορφα τρομερό;

«Γιατί το Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού, που μόλις το αντέχουμε και το θαυμάζουμε τόσο επειδή δεν καταδέχεται να μας συντρίψει». Με αφορμή το απόσπασμα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, 25 Έλληνες εικαστικοί (Δ. Καβαλιεράτος, Χ. Κοντοσφύρης, Σ. Φαϊτάκης, A. Ψυχούλης κ.ά.) παρουσιάζουν πρωτότυπα έργα τους (ζωγραφικά, σχέδια, γλυπτά, κατασκευές, βίντεο, animation, μουσική, περφόρμανς) που εκπέμπουν μια σκοτεινή και μελαγχολική ομορφιά συνομιλώντας με το Goth, τον Ρομαντισμό, το Μπαρόκ και το Γκροτέσκο. Η έκθεση «Το Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού» (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 17 Οκτωβρίου - 10 Ιανουαρίου, Μονή Λαζαριστών, επιμέλεια Απόστολου Καλφόπουλου) επιχειρεί να διερευνήσει τις έννοιες του τρομερού και του ανοίκειου, τη σχέση τους με την τέχνη και την ομορφιά, την επικαιρότητά τους στο «εδώ και τώρα». Αλλά επιχειρεί να το κάνει με επίκεντρο την ελληνική ιδιαιτερότητα, με κεντρικό άξονα μια παραγνωρισμένη, παρεξηγημένη, ίσως ντεμοντέ μα σίγουρα πλούσια εντοπιότητα, που δεν είναι σφραγισμένη αλλά ανοικτή, μεταβαλλόμενη και αλληλέγγυα με το περιβάλλον της. Οι τελετουργίες του Δωδεκαήμερου, τα Καρναβαλικά Δρώμενα, τα Ανθρωποφαγικά Παραμύθια, οι διηγήσεις για τα Αερικά, τα Χαμοδράκια, οι Λάμιες και οι Στρίγγλες, ο Καραγκιόζης, στίχοι, μοιρολόγια και μουσικά όργανα, ειδικοί ρουχισμοί, χειροτεχνήματα, κοσμήματα, υφαντά, ξυλόγλυπτα και ζωγραφίσματα, γίνονται εργαλεία μιας σύγχρονης καλλιτεχνικής προσέγγισης που σέβεται την ετερότητα, ρίχνει γέφυρες στο παρελθόν και εμπνέεται από τον τρόμο και τη γοητεία του ανείπωτου και του ανεξήγητου. Παράλληλα με τα έργα παρουσιάζονται και τα τεχνουργήματα της ελληνικής λαϊκής παράδοσης που παραχωρήθηκαν από οκτώ Λαογραφικά Μουσεία και συλλογές και έξι πολιτιστικούς συλλόγους από όλη την Ελλάδα, μετά από μεγάλη έρευνα του επιμελητή Απόστολου Καλφόπουλου, ο οποίος τονίζει: «Στόχος είναι στην έκθεση, τα έργα των καλλιτεχνών και τα τεχνουργήματα λαϊκής τέχνης να συνθέτουν ένα συνολικό περιβάλλον-εγκατάσταση∙ μία ατμόσφαιρα, που να εντείνει τις έμμεσες συνδέσεις, να επιτρέπει νέες απόψεις για τα αντικείμενα, και να δημιουργεί νέες ιδέες για αυτά».

Γιάννης Κουκουλάς

Πίσω στο καλοκαίρι

Μυρίζει καλοκαίρι στο ξεκίνημα της χειμερινής σεζόν στο Gazarte, στο Γκάζι, με τη θρυλική Orchestra Baobab από τη Σενεγάλη να αφήνει την υγρασία του Ντακάρ για το πιο ξηρό και ευχάριστο κλίμα της Αθήνας για δύο βραδιές, την Κυριακή 18 και τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου. Οι σενεγαλέζοι σούπερ σταρ της δεκαετίας του ’70 που ταίριαξαν υπέροχα τους κουβανέζικους λάτιν ρυθμούς με τις αφρικανικές μελωδίες, δημιούργησαν ένα πρωτότυπο αφρο-λάτιν ιδίωμα, το οποίο αφού πρώτα έκανε θραύση στη Δυτική Αφρική το ’70 και το ’80 συνεπήρε έπειτα τη Δυτική Ευρώπη, μέσα από το ρεύμα της world music. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 η ορχήστρα διαλύθηκε, όμως η δύναμη του ρεύματος που λέγαμε έδεσε και πάλι το 2002 την παρέα του εβδομηντάχρονου δικηγόρου-κιθαρίστα Μπαρτέλεμι Ατισό, ο οποίος υπήρξε ο μουσικός που μετέφρασε τον ήχο των λάτιν πνευστών σε ένα γλυκό, κιθαριστικό παίξιμο που έγινε σήμα-κατατεθέν της ορχήστρας. Στο μεταξύ ο ήχος των Orchestra Baobab μέσα από ως επί το πλείστον ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις έκανε το δικό του ταξίδι και αγαπήθηκε από πολλούς μουσικόφιλους σε όλη την Ευρώπη. Κάποιοι παλιοί δίσκοι επανακυκλοφόρησαν άρτια επιμελημένοι από την ανεξάρτητη εταιρεία World Circuit, η οποία πριν ανέβει στο χρυσό άρμα του Buena Vista Social Club είχε τους Baobab για σημαία. Η επανασύνδεσή τους με αρκετά από τα παλιά μέλη όπως και νέο αίμα, δύο καινούργια άλμπουμ («Specialist In All Styles» και «Made In Dakar») και αρκετές περιοδείες (ήρθαν στην Ελλάδα και το 2003) απέδειξε ότι η Orchestra Baobab είναι πάντα αυτό που αγαπήσαμε: ένας ήχος κλασικός, απολαυστικός, αγαπησιάρικος, νοσταλγικός. Καλοί μουσικοί, καλή μουσική και θεσπέσιες φωνές. Απόλαυση εγγυημένη.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Έφηβες σε υστερία

Άλλο να τις βλέπεις στα ντοκουμέντα και τα επίκαιρα της εποχής και άλλο να τις ζεις κι εσύ ο ίδιος. Θα θυμάστε τις εκδηλώσεις λατρείας προς τους Beatles και τον Έλβις από κοριτσάκια που ούρλιαζαν άμα τη εμφανίσει τους – θα τις έχετε δει εννοώ. Αντίστοιχες στιγμές λοιπόν ζήσαμε κι εμείς την προηγούμενη Παρασκευή στη συναυλία των Tokio Hotel, στο πάρτι του MTV. Σκηνές αυθεντικών (και αγνών;) sixties σε έναν σύγχρονο digital κόσμο μουσικής, που θεωρητικά είναι στεγνός από συναισθήματα. Μήπως τελικά όμως δεν είναι; Ωτασπίδες χρειαζόσουν για να αντέξεις τα τσιρίγματα δεκαπέντε χιλιάδων περίπου εφήβων, ή μάλλον μικρών κοριτσιών για να είμαι πιο ακριβής, μια και το 90% του κοινού στο ΟΑΚΑ ήταν 15χρονα κοριτσάκια. Μιλάμε για απίστευτο πάθος. Έρωτας και λατρεία. Λιποθυμίες στη σειρά. Έπεφταν σαν φύλλα ένα ένα τα μικρά. Γνωρίζαμε πως οι ερμαφρόδιτοι Tokio Hotel έχουν θαυμαστές. Γνωρίζαμε πως πέρυσι έγινε «διαδήλωση» έξω από τα γραφεία της δισκογραφικής τους εταιρείας Universal, στη Μεσογείων, αλλά είπαμε, η εμπειρία να το ζεις δεν συγκρίνεται με τίποτε. «Έχουμε πάντα έναν τύπο να κρατάει τις φωτογραφικές μηχανές των παιδιών που έρχονται να ποζάρουν δίπλα στα μέλη των Tokio Hotel, γιατί από την ταραχή τους τρέμουν τα χέρια τους και δεν μπορούν να τραβήξουν ούτε μία σωστή φωτογραφία», μου έλεγαν από το team του συγκροτήματος. Θα αναρωτιέστε, υποθέτω, πώς είναι η μουσική τους. Είναι ένα teen ροκ ιδίωμα, με ελάχιστο ενδιαφέρον. Ωστόσο, ουδόλως νοιάζονται τα πιτσιρίκια που έφυγαν βραχνιασμένα τόσο για τη δική μου γνώμη –ενός thirty something–, αλλά και για τη δική σας, ανάλογης ηλικίας πιθανότατα, που θα τα διαβάζετε όλα αυτά και θα κουνάτε με χαμόγελο το κεφάλι σας. Άλλος κόσμος εμείς, άλλος αυτά.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Μέγαρο επί τρία

Τρεις συναυλίες, τρία σπουδαία κοντσέρτα, τρεις κορυφαίοι πιανίστες. Η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης, το παλαιότερο συμφωνικό σύνολο της Ρωσίας, ανοίγει τον Κύκλο «Μεγάλες Ορχήστρες - Μεγάλοι Μαέστροι», στις 21, 22 και 23 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής. Υπό την καθοδήγηση του διάσημου μαέστρου Γιούρι Τεμιρκάνοφ θα συστήσει στο αθηναϊκό κοινό τρεις κορυφαίους πιανίστες της νέας γενιάς, τον Ντένις Ματσούεφ, τον Νικολάι Λουγκάνσκι και τον Γιώργο-Εμμανουήλ Λαζαρίδη που θα ερμηνεύσουν τα τρία μεγάλα κοντσέρτα του Ραχμάνινοφ. Θα ακουστούν επίσης έργα Τσαϊκόφσκι. Ο Ντένις Ματσούεφ επελέγη το 2007 από το ίδιο το Ίδρυμα Ραχμάνινοφ να ηχογραφήσει άγνωστα έργα του συνθέτη, παίζοντας στο πιάνο που διατηρούσε ο Ραχμάνινοφ στην έπαυλή του στη Λουκέρνη. Το άστρο του σιβηριανής καταγωγής Ματσούεφ ανέτειλε το 1998, όταν σε ηλικία 23 ετών θριάμβευσε στον περίφημο Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι της Μόσχας. Τα πρώτα τρία κοντσέρτα για πιάνο του Σεργκέι Ραχμάνινοφ (1873-1943) θα παρουσιαστούν με αντίστροφη σειρά. Η αρχή θα γίνει δηλαδή με το τρίτο κοντσέρτο σε ρε ελάσσονα, έργο 30, το οποίο και θα ερμηνεύσει ο Ματσούεφ. Ακολουθεί ο Μοσχοβίτης Νικολάι Λουγκάνσκι, γνωστός μας από τις εμφανίσεις του στο Ηρώδειο (2003, επίσης με έργα Ραχμάνινοφ) και την Πάτρα (2006). Στη νέα του εμφάνιση στην Αθήνα, ο 37χρονος πιανίστας θα παίξει το κοσμαγάπητο, επίσης τριμερές, Κοντσέρτο αρ. 2 σε ντο ελάσσονα, έργο 18 (1900-1) του Ραχμάνινοφ, μια σύνθεση υψηλότατων αξιώσεων ως προς την έκταση του χεριού πάνω στο κλαβιέ. Φινάλε με τον «δικό μας» Γιώργο-Εμμανουήλ Λαζαρίδη, ο οποίος παρά το νεαρό της ηλικίας του (είναι μόλις 30 ετών) έχει να επιδείξει ένα πυκνό βιογραφικό. Στον Λαζαρίδη ανήκει ο σολιστικός επίλογος αυτού του τριήμερου αφιερώματος στη ρωσική μουσική, που θα ολοκληρωθεί με το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1 σε φα δίεση ελάσσονα, έργο 1 (1890-1) και πάλι του Ραχμάνινοφ.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Το αιώνιο Σαμποτάζ

«Θυμάμαι ότι ήμουνα ερωτευμένη, η Μαριανίνα (Κριεζή) ήταν ερωτευμένη, ο Γιάννης (Παλαμίδας) ήταν ερωτευμένος, για τη Σαβίνα (Γιαννάτου) έχω μία επιφύλαξη αλλά κάτι είχε κι αυτή, κάπου έτρεχε κι εκείνη. Ήμασταν σε μία εντελώς παλαβή κατάσταση όλοι! Έμενα τότε πίσω από την Αμερικανική Πρεσβεία και είχα ένα παρκάκι από κάτω. Κατέβαινα τα μεσημέρια, καλοκαιράκι, και καθόμουν στο παρκάκι με τους στίχους, κάπνιζα το τσιγαράκι μου, κοίταζα τους στίχους, και, μπαμ, μου ερχόταν η μουσική! Τα μάζευα, έτρεχα σπίτι, καθόμουν στο σινθεσάιζερ και τα έφτιαχνα! Από εκείνο το σπίτι με έδιωξαν! Τρία εξώδικα! Από τις πρόβες με τα παιδιά!». Την τελευταία φορά που συνάντησα τη Λένα Πλάτωνος της είχα ζητήσει να θυμηθεί την εποχή που έφτιαχνε το «Σαμποτάζ», τον πρώτο δικό της δίσκο, αυτόν που τη σύστησε σε ένα ευρύτερο κοινό με τραγούδια-σταθμούς όπως το «Πτήση 201», το «Κοπερτί», το «Θα συναντηθούμε στο σαλούν». Ήταν Νοέμβριος του 1981 όταν κυκλοφόρησε το «Σαμποτάζ», λίγες εβδομάδες μετά τις σημαδιακές εκλογές της 18ης Οκτωβρίου και τον θρίαμβο του Ανδρέα Παπανδρέου. Και, τι σύμπτωση, 28 χρόνια μετά, λίγες μέρες μετά τον εκλογικό θρίαμβο ενός ακόμα Παπανδρέου, Η Σαβίνα Γιαννάτου και ο Γιάννης Παλαμίδας, οι δύο ερμηνευτές του δίσκου, ετοιμάζονται να ξανασυναντηθούν, αυτή τη φορά στη σκηνή του Παλλάς, στις 20 Οκτωβρίου για να θυμηθούμε τα 13 αυτά μαγικά τραγούδια σε μουσικές της Λένας Πλάτωνος και στίχους δικούς της και της Μαριανίνας Κριεζή. Επί σκηνής η ίδια η συνθέτις και μαζί τους οι Στέργιος Τσιρλιάγκος στα πλήκτρα, ο Στράτος Σπηλιωτόπουλος στην κιθάρα, ο Chico στα τύμπανα και Vlastur στο μπάσο.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Εραστές απ’ τα παλιά

Ύμνος στην πραγματική αγάπη; Ερωτική ιστορία που υπερνικά τις προκαταλήψεις; Εφηβικά σκιρτήματα που κλείνουν το μάτι στον θάνατο; Όποιο χαρακτηρισμό κι αν δώσει κανείς στον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ, ένα είναι σίγουρο, πως παραμένει από το 1595, οπότε και γράφτηκε, η πιο κλασική ερωτική ιστορία όλων των εποχών. Το love story που έγινε ταινία, κόμικς, όπερα, μπαλέτο, ακόμα και videogame, μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αρχής γενομένης από αύριο (16 Οκτωβρίου) σε ένα ανέβασμα άκρως νεανικό, σκηνοθετημένο από τον νεαρό Μίλτο Σωτηριάδη, σε μετάφραση Διονύση Καψάλη και επιμέλεια κίνησης Σεσίλ Μικρούτσικου. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της παράστασης η επιλογή του κειμένου οφείλεται εξ ολοκλήρου στην άγνοια κινδύνου που εξασφαλίζει το νεαρό της ηλικίας. «Έψαχνα ένα έργο για πέντε αγόρια και μία κοπέλα. Υπήρχαν κι άλλα κείμενα, αλλά αυτό μου έκανε κλικ όταν το “συνάντησα”. Η απόφαση να το ανεβάσουμε ήταν μια παρόρμηση της στιγμής. Το παρελθόν που βαραίνει το συγκεκριμένο κείμενο μας δημιούργησε άγχος την επόμενη μέρα της επιλογής. Κυρίως, όμως, το όλο εγχείρημα το είδαμε σαν μια ευκαιρία να δοκιμαστούμε, να παίξουμε με τις δυνατότητές μας», υποστηρίζει. Σε αυτό το νεανικό ανέβασμα, η ομορφιά της ποίησης του βρετανού συγγραφέα παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο, παρ’ όλη την απλότητα με την οποία αντιμετωπίζεται τόσο στις σκηνοθετικές γραμμές όσο και στη σκηνογραφική-ενδυματολογική αποτύπωσή του. Επιπλέον, η ρομαντική θεώρηση του μύθου δεν απασχολεί τον Μίλτο Σωτηριάδη, ο οποίος βλέπει πλέον τους δύο πρωταγωνιστές του Σαίξπηρ σαν δύο πολύ καθημερινά παιδιά, σαν δύο ανθρώπους που άθελά τους έγιναν ήρωες… Πρωταγωνιστούν: Δ. Αντωνίου, Σ. Κυριαζόπουλος, Μαρία Μπεληγιάννη, Μ. Σωτηριάδης, Μ. Τιτόπουλος, Σ. Χλιαράς.

Αγγελική Μπιλλίνη

Word Of Mouth & Σανάδες: A capella... beat

Μία από τις δημιουργίες του Φεστιβάλ Αθηνών αποκτά δική της ζωή, αυτόνομη, καλλιτεχνική. Μία από τις πιο εντυπωσιακές φετινές του προτάσεις έδειξε ότι έχει αντοχή αλλά και τα κότσια να συνεχίσει την προσπάθεια. Πρόκειται για τη σύμπραξη του αποκλειστικά γυναικείου φωνητικού σχήματος των Σανάδων και του beatbox ανδρικού ντουέτου των Word Of Mouth. Η σύμπραξη αυτή συνέβη το καλοκαίρι, στο πλαίσιο της ενότητας «Ήχοι του Κόσμου» του Φεστιβάλ Αθηνών και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σχολείον, τον περασμένο Ιούλιο. Οι φωνές έδεσαν, αγαπήθηκαν, εντυπωσίασαν όσους τις πρωτάκουσαν και τώρα συνεχίζουν με τρεις απανωτές μουσικές παραστάσεις με τον τίτλο «Α capella stories» στο Θέατρο Δίπυλον, στου Ψυρρή, στις 16, 17 και 18 Οκτωβρίου. Πρόκειται ίσως για το μοναδικό παρόμοιο σχήμα στην Ελλάδα όπου ένα human beatbox ντουέτο, οι Word of Mouth (Αποστόλης «Bitman» Παντούλας και Βασίλης «El Pap Chico» Παπούλιας), αναδεικνύει μία όψη της χιπ-χοπ κουλτούρας του δρόμου –μία... arte povera των ’00s– σε φωνητική τέχνη συνδυάζοντάς την με το πολυφωνικό σχήμα των Σανάδων – έξι ερμηνεύτριες από διαφορετικούς μουσικούς χώρους, οι οποίες συναντήθηκαν ένα άλλο καλοκαίρι στα σεμινάρια του Λαβύρινθου του Ρος Ντέιλι στην Κρήτη (Μάτα Κούρτη, Μαρία Κώτη, Σπυριδούλα Μπάκα, Σοφία Σαρρή, Μαρία Σταύρακα και Μαριαστέλλα Τζανουδάκη). Μελωδία, αρμονία, ρυθμός, drum kicks και scratches από οκτώ συνολικά φωνές, χωρίς ούτε ένα μουσικό όργανο! Σε απρόβλεπτες διασκευές τραγουδιών απ' όλο τον κόσμο αλλά κυρίως από την Ελλάδα, από το «Litanie des Saints» (Dr. John) ως τα «Να με παίρνανε τα σύννεφα» (Σοφία Βέμπο), «Δε θέλω πια να ξαναρθείς» (Μ. Χιώτης), «Αγοράκι μου» (Απ. Καλδάρα), και μέσα από πολυφωνικές διασκευές gospel, ριζίτικων ή τσιγγάνικων τραγουδιών, η συνάντηση των δύο σχημάτων και των οκτώ φωνών δημιουργεί ένα μουσικό σύμπαν που συστέλλεται και διαστέλλεται και συμπυκνώνει την πολυφωνική παράδοση, τους σύγχρονους πειραματισμούς και το χιπ-χοπ σε ένα και μόνο όργανο: την ανθρώπινη φωνή.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Με βροχή στη… σκηνή

Και ποιος δεν το έχει σιγοψιθυρίσει σε κάποια... υγρή στιγμή της ζωής του. Πάνω από μισός αιώνας έχει περάσει από τότε που ο ιδιοφυής Τζιν Κέλι χορογραφούσε το «Singin’ In The Rain» για την ομώνυμη ταινία του 1952. Έκτοτε η ταινία θεωρείται πλέον κλασική, έχει καταταχθεί μάλιστα στην πρώτη θέση των μιούζικαλ από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, ενώ η θεατρική μεταφορά της σπάει ταμεία, ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Από το 1983, το θεατρικό «Singin’ In The Rain» δίνει παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ με τεράστια επιτυχία, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη μεταφορά της το 1985 στο Λονδίνο. Δέκα χρόνια μετά, με μια νέα βρετανική περιοδεία σε σκηνοθεσία Τόμι Στιλ, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της πρώτης θεατρικής διασκευής, το έργο κατάκτησε την πρώτη θέση στον κατάλογο με τα πλέον σημαντικά μιούζικαλ στον κόσμο. Αυτή είναι και η παράσταση που θα απολαύσει το αθηναϊκό κοινό στο Θέατρο Badminton από τις 21 ως τις 25 Οκτωβρίου, για οκτώ παραστάσεις. Είκοσι τρεις ηθοποιοί και μια ζωντανή ορχήστρα θα ερμηνεύσουν μερικά από τα πιο αγαπημένα τραγούδια όλων των εποχών, σαν το «Good Morning», «Make ’em Laugh», «Moses Supposes», «You Were Meant For Me» και φυσικά το ομώνυμο «Singin’ In The Rain», γραμμένα από το περίφημο δίδυμο Νάτσιο Χερμπ Μπράουν και Άρθουρ Φριντ. Τον ρόλο του Ντον Λόκγουντ, του ηθοποιού που προσπαθεί να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα από την εποχή του βωβού κινηματογράφου στη νέα εποχή του ομιλούντος, σύμφωνα με το σενάριο, ερμηνεύει ο Τιμ Φλάβιν. Θεωρείται ένας από τους πλέον άξιους κληρονόμους του Κέλι και ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς μιούζικαλ, ενώ είναι ο πρώτος αμερικανός ηθοποιός που κέρδισε βραβείο Λόρενς Ολίβιε (για την ερμηνεία του στο μιούζικαλ των Ρότζερς και Χαρτ «Οn Your Toes»). Η παράσταση θα παρουσιαστεί με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Ελίνα Μπέη

Το θέατρο ξεπόρτισε

Από θεατρικές σκηνές τα πάμε καλά, καιρός ήταν λοιπόν να βγάλουμε και λίγο θέατρο στον δρόμο. Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου είναι γεγονός και θα διεξαχθεί από την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου έως και την Τρίτη 20 Οκτωβρίου στην Αθήνα, σε χώρους μέσα στο ιστορικό κέντρο και γύρω από την Ακρόπολη. Με τη συμμετοχή 45 ελληνικών ομάδων, 12 ομάδων από το εξωτερικό και πάνω από 200 καλλιτεχνών θα πραγματοποιηθούν συνολικά 180 παραστάσεις. Για πέντε ημέρες το κέντρο θα γίνει ένα τεράστιο σκηνικό που θα φιλοξενήσει παραστάσεις θεάτρου δρόμου, δράσεις με βάση άλλες μορφές τέχνης, χοροθεατρικές παραστάσεις, χάπενινγκ, εργαστήρια, παραστάσεις Κουκλοθέατρου, Θεάτρου Σκιών, καθώς και μικρές μουσικές μπάντες ή και εικαστικές δράσεις. Το Φεστιβάλ έχει δύο ενότητες: το κεντρικό (main) και το ελεύθερο (open). Στο κεντρικό Φεστιβάλ θα συμμετέχουν επιλεγμένες ομάδες, ενώ στο open θα μπορούν να συμμετέχουν μεμονωμένοι καλλιτέχνες ή ομάδες. Έχει όμως και διαγωνιστικό χαρακτήρα, καθώς θα δοθούν 4 βραβεία. Για το κεντρικό πρόγραμμα θα υπάρχουν δύο ισότιμα βραβεία, το Βραβείο «Σκηνοθεσίας και συνολικής σύλληψης» και το Βραβείο «Πρότασης για θέαμα σε δημόσιο χώρο», τα οποία θα συνοδεύονται από χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ έκαστο. Ένα βραβείο θα δίνεται αποκλειστικά σε ελληνική ομάδα και θα συνοδεύεται από πρόσκληση σε ένα Διεθνές Φεστιβάλ του εξωτερικού. Για τη φετινή περίοδο έχει οριστεί το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου και Κουκλοθέατρου «Puppet Fair», που γίνεται στη Σόφια. Ένα τέταρτο βραβείο θα απονέμεται σε ομάδα ή καλλιτέχνη του open προγράμματος, που θα ισοδυναμεί με πρόσκληση για το Κεντρικό Φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς και χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ. Λεπτομέρειες για το πρόγραμμα του φεστιβάλ μπορεί να βρει κάποιος στον ιστότοπο www.istfest.gr.

Ελίνα Μπέη

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.