26/09/2018 01:14:23

«Άτυχος» ο Μάρκες στη μεγάλη οθόνη

«Άτυχος» ο Μάρκες στη μεγάλη οθόνη - Media

Ο νομπελίστας Κολομβιανός συγγραφέας, που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, δεν ευτύχησε να δει να μεταφέρονται με επιτυχία τα βιβλία του στη μεγάλη οθόνη. Ανατρέχουμε στη σχέση του με το σινεμά, λίγες μόνο ημέρες μετά τον θάνατο του 87χρονου νομπελίστα.

Είναι αλήθεια ότι ο Μάρκες αντιπαθούσε τη ρηχότητα και την εμπορικότητα του Χόλιγουντ – εξαιρούσε τον Τσάπλιν και τον Γουέλς –, ενώ υπερασπιζόταν με πάθος τις αξίες και το μοντέλο παραγωγής του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Βαθιά σινεφίλ, δούλεψε χρόνια ως κριτικός κινηματογράφου και επέλεξε να υπογράψει ο ίδιος σενάρια.

Ενδιαφερόταν για όλες τις φάσεις της παραγωγής της ταινίας: τη σκηνοθεσία, τη φωτογραφία, την ηχοληψία, τους διαλόγους και επέμενε ότι τα σενάρια πρέπει να είναι λιτά. Υποστήριζε ότι τα κοντινά πλάνα είναι εξίσου σημαντικά με τα γενικά.
Πίστευε ότι έπρεπε να κυριαρχεί η αντικειμενική παρατήρηση, αλλά δεν θα έπρεπε να παραγκωνίζεται και ο εσωτερικός κόσμος. Έδειχνε να γοητεύεται από τον νεορεαλισμό και την αυθεντικότητα του Βιτόριο Ντε Σίκα, ενώ φαίνεται να του ήταν αδιάφορο το γαλλικό νέο κύμα. Ίδρυσε το Κέντρο Κινηματογράφου της Λατινικής Αμερικής στην Αβάνα της Κούβας και υπήρξε επίτιμος πρόεδρός του.

Ωστόσο, ο μαγικός κόσμος του λατρεμένου Γκάμπο, γεμάτος εικόνες και εκτενείς πολυσέλιδες παρεμβάσεις, δύσκολα αποτυπώνεται στο σελιλόιντ.

Το 1984, η «Απίστευτη και θλιβερή ιστορία της αθώας Ερέντιρα και της άσπλαχνης γιαγιάς της» μεταφέρεται στο σινεμά από τον σκηνοθέτη Ρούι Γκουέρα. Το όλο εγχείρημα ήταν εντελώς μακριά από το πνεύμα του βιβλίου. Στις ιδιαιτερότητες της «Ερέντιρα» θα πρέπει να αναφέρουμε πως αρχικά είχε γραφεί ως σενάριο από τον συγγραφέα σε συνεργασία με τον Μεξικανό σκηνοθέτη. Το δεύτερο «παράδοξο» συνέβη όταν ο Γκουέρα κάλεσε τον Μάρκες να γνωρίσει τους ηθοποιούς και εκείνος αντίκρισε ένα γοητευτικό πλάσμα σαν την Ειρήνη Παπά, που όμως θα έπαιζε τον ρόλο της άκαρδης γιαγιάς. «Μου φάνηκε υπερβολικά νέα και λυγερή», εξομολογήθηκε ο Μάρκες σε μεξικάνικο περιοδικό.

Το 1987, ο Φραντσέσκο Ρόζι σκηνοθέτησε το «Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου» με ένα εντυπωσιακό καστ, αποτελούμενο από τους Άντονι Ντελόν, Τζιάν Μαρία Βολοντέ, Ορνέλα Μούτι, Ειρήνη Παπά. Όμως οι εικόνες του Ρόζι αδυνατούν να συλλάβουν την ομορφιά και τη ζωντάνια του βιβλίου.

Ακολουθούν κι άλλες προσπάθειες μεταφοράς των μυθιστορημάτων του Μάρκες στη μεγάλη οθόνη: Ο Μιγκέλ Λιπίν σκηνοθέτησε το 1979 τη «Χήρα του Μοντιέλ», ο Χάιμε Ουμπέρτο Ερμοσίγιο την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε το «Maria de mi Corazon» και ο Αρτούρο Ριπστάιν το 1998 το «Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει».

Το «Έρωτας στα χρόνια της χολέρας», ένα από τα σημαντικότερα έργα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, που ουσιαστικά είναι η ιστορία του γάμου των γονιών του συγγραφέα, μεταφέρεται εντελώς άνευρα και σχηματικά στο σινεμά, το 2007. Η κάμερα του Μάικ Νιούελ εισβάλλει βίαια στα μάτια και την ψυχή του θεατή υπονομεύοντας κάθε υποψία μαγείας. Η Χίλντα Χιντάλγκο, μαθήτρια του Μάρκες στη Σχολή Κινηματογράφου της Αβάνας, μεταφέρει αξιοπρεπώς στη μεγάλη οθόνη το «Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων» (2010).

Ώς το τέλος της ζωής του, ο Μάρκες ήταν παθιασμένος με το σινεμά, όχι μόνο γιατί τα μυθιστορήματά του μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη, αλλά επειδή ο κινηματογράφος ήταν κομμάτι της ίδιας του της ζωής.

«Για εμάς τους Κολομβιανούς ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες δεν εφηύρε τον μαγικό ρεαλισμό, ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπός του σε μια χώρα που εκπροσωπεί η ίδια τον μαγικό ρεαλισμό. Μια χώρα που συνδυάζει τη χαρά και τον πόνο, την ποίηση και τη σύγκρουση», είπε ο πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος.

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.