16/11/2018 01:12:51

Μυρσίνη Μαργαρίτη: «Όταν τραγουδάω είναι σαν να μην υπάρχω»

Μυρσίνη Μαργαρίτη: «Όταν τραγουδάω είναι σαν να μην υπάρχω» - Media

Είναι νέα, ωραία και μία από τις καλύτερες σοπράνο που διαθέτει η ημεδαπή σκηνή του λυρικού τραγουδιού. Η Μυρσίνη Μαργαρίτη άφησε την Όπερα του Χάλε στη Γερμανία για να γυρίσει στην Ελλάδα, αν και γνώριζε ότι δεν είμαστε και καμιά περίπτωση που παραληρεί για το επί σκηνής μελόδραμα. Παρ’ όλ’ αυτά, βρήκε το επίπεδο της μουσικής πολύ υψηλό για μια χώρα όπου απουσιάζει η ακαδημαϊκή εκπαίδευση, το κράτος αδιαφορεί και κυρίως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από το σκυλάδικο. Όπως λέει εύστοχα, αν κρατήσουμε μόνο ό,τι πουλάει, ε, δεν θέλει και πολλή φαντασία να καταλάβουμε τι θα απομείνει σ’ αυτόν εδώ τον τόπο...

Πώς είναι η καθημερινότητα μιας μονωδού στην Ελλάδα του 2014;
Όπως όλων, με αρκετό στρες. Εγώ έχω και οικογένεια κι ένα μικρό παιδί. Προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε μια μέρα, μαζί με το διάβασμά μου, γιατί θέλει μελέτη το σπορ!

Σπορ;
Α, ναι, περί σπορ πρόκειται. Δεν είναι μόνο τέχνη. Είναι αρκετά απαιτητικό αυτό που κάνουμε...

Εννοείτε ότι χρειάζεται και σωματική άσκηση;
Ακριβώς...

Τώρα, μια και το λέτε αυτό, είχα πάντα απορία γιατί πολλοί τραγουδιστές και τραγουδίστριες της όπερας ήταν – και ακόμη είναι... – αρκετά ευτραφείς;
Δεν υπάρχει κανένας λόγος (γέλια). Προφανώς ήταν κάποια μόδα της εποχής...

Υποτίθεται ότι βοηθάει τη φωνή;
Όχι, δεν ισχύει απολύτως τίποτε απ’ αυτά. Ίσα - ίσα που αν κάποιος έχει καλή φυσική κατάσταση, αντεπεξέρχεται καλύτερα στις απαιτήσεις... Άλλωστε είμαστε στην εποχή της εικόνας. Η εμφάνιση, δυστυχώς ή ευτυχώς, παίζει ρόλο...

Έτσι κι αλλιώς έχει αλλάξει το «μοντέλο». Οι ντίβες της όπερας εμφανίζονται σαν… ποπ σταρ!
Ναι ακριβώς... Αυτό βέβαια έχει και το αρνητικό του. Ναι στην εικόνα, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να είναι αυτό το κριτήριο! Η φωνή και η μουσική πρέπει να προηγούνται πάντα.

Ε, αν η φωνή δεν είναι το βασικό κριτήριο ούτε στην όπερα, τότε...
Στην εποχή μας, πάντως, οι σκηνοθέτες πολλές φορές «παίζουν» με το γυναικείο σώμα. Διευκολύνει λέτε την όπερα να «περάσει» σε ευρύτερα στρώματα;

Να το πούμε αλλιώς: θέλουν να βρουν κάποια σημεία επαφής με το σημερινό κοινό. Το επικίνδυνο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι όταν γίνεται ο νεωτερισμός για τον νεωτερισμό...

Οι υποκριτικές ικανότητες είναι απαραίτητες πια στους τραγουδιστές της όπερας;
Πάρα πολύ. Σε σχέση με το παρελθόν τώρα πια δεν καλούμαστε μόνο να τραγουδίσουμε, αλλά να παίζουμε τον ρόλο σαν ηθοποιοί...
Αυτό διευκολύνει όμως ή εμποδίζει το τραγούδι;
Βοηθάει πολύ. Εγώ αν δεν παίζω κιόλας βαριέμαι (γέλια)!

Πώς και πότε καταλάβατε ότι σας αρέσει το τραγούδι;
Πάντα τραγουδούσα. Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλύτερους ψάλτες στην Ελλάδα. Εξαιρετική φωνή... Τραγουδούσαμε συνέχεια στο σπίτι!

Ψέλνατε;
Μέχρι την πρώτη γυμνασίου με έπαιρνε μαζί του στο αναλόγιο κι έκανα ισοκράτημα. Μεγαλώνοντας ντρεπόμουνα, οπότε σταμάτησα. Μετά μπήκα στη χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Λάρισας. Εκεί κάναμε εξαιρετικά πράγματα. Μπαινόβγαινα στο Μέγαρο από το γυμνάσιο, έπαιζα βιολί… και ήρθε σαν από μόνο του: «Μαμά, θέλω να κάνω τραγούδι»!!! Κάπως έτσι... Στα 16 μου!

Τώρα, αν τύχει, μπορείτε να ψάλετε;
Αν θέλω να τραγουδήσω κάτι με τον βυζαντινό τρόπο, θα μου βγει, έχω το χρώμα. Μάλιστα τα πρώτα χρόνια που τραγουδούσα ασχολήθηκα με το ρεμπέτικο.

Ρεμπέτικο vs κλασικού; Δεν είχατε δίλημμα;
Το δίλημμα λύθηκε εύκολα. Αν στρεφόμουνα στο ρεμπέτικο, αργότερα δεν θα μπορούσα να επιστρέψω στο λυρικό τραγούδι, οπότε...

Όταν τραγουδάτε τι νιώθετε μέσα σας;
Θα ακουστεί περίεργο... Είναι σαν να μην υπάρχω. Ειδικά στην όπερα την ώρα που είμαι στη σκηνή είναι σαν να σταματάει ο χρόνος αλλά και να πηγαίνει ταυτόχρονα πάρα πολύ γρήγορα. Είναι κάτι που δεν μπορώ να το εξηγήσω. Γίνομαι ο χαρακτήρας που υποδύομαι. Η μουσική με συνεπαίρνει τόσο πολύ, που εξαφανίζονται τα πάντα γύρω μου!...

Το ταλέντο δίνεται ή αποκτιέται;
Έτσι ή αλλιώς θέλει πολλή εξυπνάδα να διαχειριστεί κάποιος ένα ταλέντο. Εξυπνάδα, πειθαρχία, υπομονή, επιμονή και κυρίως γερά νεύρα και αυτογνωσία!...

Οι συνθήκες στην Ελλάδα πώς είναι σήμερα;
Οι οικονομικές συνθήκες έχουν χειροτερέψει λόγω κρίσης, αλλά μουσικά, γυρνώντας από το εξωτερικό, βρήκα τα πράγματα σε πολύ υψηλό επίπεδο. Κάτι που δεν το περίμενα ομολογώ... Παρ’ ότι έχω δουλέψει πολύ στη Γερμανία, οι ωραιότερες μουσικές στιγμές μού έχουν συμβεί εδώ, στην Ελλάδα!...

Στη Γερμανία πού είχατε δουλέψει;
Ήμουνα στην Όπερα του Χάλε, στη γενέτειρα του Χέντελ!...

Κάποιες διαφορές εκεί κι εδώ;
Τα πράγματα ήταν κάπως πιο οργανωμένα. Αλλά εκεί δεν υπάρχει το «ήρθαν οι επιχορηγήσεις, δεν ήρθαν», «ήρθαν τα λεφτά, δεν ήρθαν»... Έτσι μπορεί η κάθε όπερα να προγραμματίζει σωστά. Εδώ η χρηματοδότηση είναι το μόνιμο πρόβλημα του κάθε φορέα.

Πόσες όπερες υπάρχουν στη Γερμανία;
Πολλές... Κάθε πόλη έχει κι από μία!!!

Και πώς χρηματοδοτούνται;
Από το κράτος κυρίως!

Μονιμότητα ή όχι για τους καλλιτέχνες;
Αυτό που έχω να πω είναι ότι δεν μ’ ενδιαφέρει το βόλεμα... Αλλά και στη Γερμανία μόνιμες συμβάσεις είχαμε, αλλά ο οργανισμός είχε τη δυνατότητα να απολύσει κάποιον που δεν έκανε καλά τη δουλειά του!

Στην Ελλάδα αισθάνεστε μειονότητα ή προνομιούχα ελίτ;
Ελίτ σε καμία περίπτωση. Βέβαια είμαστε λίγοι αυτοί που ασχολούμαστε επαγγελματικά.

Κι αυτοί που σας παρακολουθούν επίσης!..
Ναι, αν και έχει πια αυξηθεί πάρα πολύ το κοινό της όπερας. Εκεί που είναι σα να μην υπάρχουμε, είναι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης...
Χρειάζεται παιδεία και προβολή! Η μουσική κάνει τους ανθρώπους πιο έξυπνους!

Έτσι είναι, γηράσκω αεί διδασκόμενος...
Η Μυρσίνη Μαργαρίτη γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε μουσικολογία στην Αθήνα και λυρικό τραγούδι στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ. Έχει εργαστεί ως μόνιμη σολίστ στην Όπερα του Χάλε, στη Γερμανία, και έχει συνεργαστεί με όπερες στην Αυστρία, την Ελβετία και φυσικά με την ΕΛΣ. Έχει ξεχωρίσει για τις ερμηνείες της στις όπερες του Μότσαρτ «Έτσι κάνουν όλες» , «Ντον Τζιοβάνι», «Μαγικός Αυλός» κ.ά., ενώ πρόσφατα συμμετείχε στο «Πικ-νικ» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε σκηνοθεσία Στ. Λιβαθηνού και στα «Κατά Ιωάννη Πάθη» του J.S. Bach, επίσης στο Μέγαρο Μουσικής.

Συμπέρασμα
Πρέπει να δίνεις στους ανθρώπους τη δυνατότητα της επιλογής. Δεν μπορεί να τους δίνεις μόνο το σκυλάδικο. Αλλά εδώ θα μου πείτε δεν έχουμε καν μια μουσική Ακαδημία. Η μοναδική χώρα στην Ευρώπη!
Το κράτος δεν μπορεί να βγάλει από πάνω του την ευθύνη που έχει για τον Πολιτισμό και την Παιδεία. Αν μείνουν μόνο αυτά που πουλάνε, ε, είναι σαφές το τι θα απομείνει.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.