11/12/2018 23:46:19

Μύρισε «Κέικ» στο Εθνικό Θέατρο...

Μύρισε «Κέικ» στο Εθνικό Θέατρο... - Media

«Είναι ωραίο να μπαίνεις σε ένα σπίτι που μοσχοβολάει φρεσκοψημένο κέικ...» Όσο απλά είναι τα υλικά που χρειάζονται για να φτιαχτεί ένα σπιτικό κέικ είναι και τα υλικά που ανακατεύει ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης για το δικό του, θεατρικό, «Κέικ» που ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη. Το επιβεβαιώνουν και όσα λένε στο «Ποντίκι Art» οι συντελεστές του έργου

Τι συνδέει μερικές σακούλες σκουπίδια, ένα κέικ και ένα άδειο διαμέρισμα; Οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από αυτά. Άνθρωποι με προτερήματα και ελαττώματα, με κρυφές πλευρές και αδυναμίες, με προκαταλήψεις, ευαισθησία και σκληρότητα, με οργή και χαμόγελο, με φοβίες, καθωσπρεπισμό και πάθη... Τρεις ένοικοι και ο διαχειριστής μιας πολυκατοικίας (ο οποίος παράλληλα ψήνει ένα κέικ καθώς ετοιμάζεται να υποδεχτεί την κόρη του που μένει στην Αγγλία) συγκρούονται με αφορμή τα σκουπίδια που πετάει κάποιος από το μπαλκόνι του…

Ο Πέτρος (του Λάζαρου Γεωργακόπουλου), ο Άγκρον (του Λαέρτη Μαλκότση), ο Μπάμπης (του Μάξιμου Μουμούρη) αλλά και η Σάσα (της μοναδικής γυναίκας της παρέας Μίνας Αδαμάκη) θα μπορούσαν να είναι γείτονές μας. Οι προσωπικοί τους κύκλοι, οι ζωές τους και ο τρόπος που εφάπτονται ή τέμνονται σχηματίζοντας μια μικροκοινωνία είναι ένας καθρέφτης του κοινωνικού μας ιστού. Ένας καθρέφτης όπου θα δούμε τους εαυτούς μας να νομίζουν ότι καταλαβαίνουν προς τα πού το πάει ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, μέχρι που ανατρέπονται τα πάντα. Γιατί το «Κέικ» του είναι ένα βαθιά ανθρώπινο έργο, που «σκάβει» πέρα από τα καθιερωμένα και τις ταμπέλες. Που χωρίς να κραυγάζει, ξεγυμνώνει. Και που στην τελική μάς απλώνει το χέρι.

Κρίνεται στα… τυφλά

Την παράσταση σκηνοθετεί, έχοντας ήδη σχολιαστεί ποικιλοτρόπως για την παρουσία του και μόνο στο Εθνικό Θέατρο, ο Πέτρος Φιλιππίδης. Φυσικό κι επόμενο να τον ρωτήσουμε πώς νιώθει που κρίνεται πριν καν ανέβει η παράσταση. «Η ερώτηση εμπεριέχει και την απάντηση. Είναι λογικό να κρίνει μια παράσταση κάποιος πριν τη δει; Εγώ κάνω αυτό που πρέπει και η δουλειά μου θα κριθεί όταν έρθει ο κόσμος να δει την παράσταση» απαντά. Το «εξαιρετικό κείμενο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη και οι ηθοποιοί με έκαναν να πω το “ναι”. Το έργο είναι ακριβώς όπως αντιλαμβάνομαι εγώ το σύγχρονο θέατρο. Με μια ιδιαίτερη γραφή. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα ενώ συμβαίνουν άπειρα πράγματα. Για μια καθημερινότητα σκληρή, ιδιαίτερη, μοναδική. Έχει να κάνει με τον άνθρωπο και μέσα από τους ανθρώπους βγαίνουν οι μεγάλες ιδέες και τα μεγάλα θέματα. Και το χιούμορ που το διατρέχει, ταιριάζει με το πώς αισθάνομαι την κωμωδία στο θέατρο: σαν δράμα» μας λέει. Η σκηνοθετική γραμμή, όπως εξηγεί, βασίζεται «στην ακρίβεια, την πειθαρχία, τη λεπτομέρεια και το παίξιμο των ηθοποιών. Δεν κραυγάζουν οι σκηνοθεσίες μου».

Το «Κέικ» ξεκίνησε να… φουσκώνει πριν από τρία χρόνια, στο πρώτο 24 Hours Play, όταν συναντήθηκαν η Μίνα Αδαμάκη με τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Η μαγιά είχε μπει. «Ήταν μια καταπληκτική πρώτη ύλη, μικρό αλλά συμπυκνωμένο κι ολοκληρωμένο» μας λέει η Μίνα Αδαμάκη. «Ο Βαγγέλης ξαφνιάστηκε όταν του πρότεινα, πριν από ενάμιση χρόνο να το κάνει έργο για κανονική παράσταση. Μπήκε στον πειρασμό να το αλλάξει, να ακολουθήσει το μοτίβο που έχουν τα υπόλοιπα έργα του, που είναι πιο αφηρημένα. Αλλά το άφησε έτσι όπως το είχε πρωτοδημιουργήσει. Ρεαλιστικό. Είναι ίσως το πιο ρεαλιστικό του έργο, με όλη την αμφισημία και τα διφορούμενα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως συγγραφέα. Οι χαρακτήρες του γέρνουν προς το κωμικό, όχι όμως προς το γελοίο. Είναι όπως είμαστε όλοι οι άνθρωποι: εγωκεντρικοί, στραμμένοι στον μικρόκοσμό μας χωρίς να έχουμε ιδέα τι γίνεται στον μακρόκοσμο. Χάνουμε το όλον προς χάριν του ελάσσονος». Βασικό συστατικό του «Κέικ» για την ίδια «ο άνθρωπος, όχι σε βάθρο, αλλά όπως είναι στην πραγματική ζωή. Χωρίς κρίσεις και κριτική, χωρίς συμπεράσματα και μηνύματα. Η εσωτερική παραδοχή των ηρώων αρκεί...».
Στο ίδιο «συστατικό» βασίζεται το έργο και για τον Λαέρτη Μαλκότση. «Αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις» μας λέει «άσχετα από καταγωγή, εθνικότητα, φύλο ή οτιδήποτε άλλο». Χιούμορ, συγκίνηση, ακρίβεια, αμφισημία, μια μικρή δόση ειρωνείας, υπέροχοι χαρακτήρες. Αυτά είναι που φτιάχνουν το «Κέικ» κατά τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο. «Είναι γεμάτο μικρά δράματα που μας κάνουν να γελάμε. Υπάρχει μοναξιά, βία, ρατσισμός, στερεότυπα, αποξένωση. Όλα πασπαλισμένα με ένα... γλάσο. Υπάρχουν, όμως, και μικρά βήματα πλησιάσματος, ο ένας προς τον άλλον. Αυτό είναι το φως στο τούνελ. Μετά από όλα όσα θα περάσουν, θα έρθουν λίγο πιο κοντά...». Για τον Μάξιμο Μουμούρη κυριαρχούν «η μοναχικότητα, η αίσθηση ειλικρίνειας, η υποκρισία, η ανάγκη επικοινωνίας, η αντιμετώπιση της διαφορετικότητας. Είμαστε λίγο χαζοί ως άνθρωποι, αλλά είναι στη φύση μας να περνάμε πολύπλοκες διαδικασίες για να φτάσουμε να καταλαβαίνουμε την ουσία των απλών πραγμάτων». Για τον ηθοποιό ο ρεαλισμός του έργου, «εντός των τειχών μιας πολυκατοικίας» λειτουργεί ως προσομοίωση για αυτά που συμβαίνουν εκτός διαμερισμάτων και πολυκατοικιών γιατί «εντός, είμαστε περισσότερο ο εαυτός μας, νιώθουμε την άνεση να είμαστε. Εκτός, είμαστε υποκριτές...».

INFO: Εθνικό Θέατρο , Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ.: 210 5288170-171. Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Σάββατο 18.00 και 21.00, Πέμπτη, Παρασκευή 21.00, Κυριακή 19.30. Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό), κάθε Τετάρτη (απογευματινή) και Πέμπτη 13 ευρώ

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.