21/01/2019 06:36:04
27.6.2010

Νέες εκδόσεις

Νέες εκδόσεις - Media

Soloup

Πειρασμοί Νο 2 …θύελλες

Εκδόσεις: ΚΨΜ

Σελ.: 64

Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για την καλύτερη στιγμή του Soloup! Και αυτό φάνηκε από την πρώτη κιόλας ιστορία που δημοσιεύτηκε στη Γαλέρα. Προηγήθηκαν οι Πειρασμοί Νο 1 και τώρα έρχεται η δεύτερη συνέχειά τους. Αφορμή για αυτές τις ιστορίες τού Soloup υπήρξε το βιβλίο του Φλομπέρ «Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου» αλλά πιστεύω, και το γεγονός ότι τον Soloup τον λένε Αντώνη. Το βιβλίο του Φλομπέρ έχει σαν θέμα του τον Άγιο Αντώνιο που έζησε στην Αίγυπτο μεταξύ του 3ου και του 4ου μ.Χ. αιώνα, εν μέσω σφοδρών θρησκευτικών συγκρούσεων που τότε συγκροτούσαν τη φυσιογνωμία του Χριστιανισμού. Τότε λοιπόν, ο Άγιος Αντώνιος έζησε σαν ερημίτης, αρνούμενος κάθε κοινωνική συναναστροφή, προκειμένου να σώσει την ψυχή του, παλεύοντας στην απόλυτη ερημιά με τις φαντασιώσεις του που έφταναν στα όρια της παράνοιας. Το θέμα είναι σπουδαίο και ο Soloup καταφέρνει να το εκμεταλλευτεί μέσα από μιαν ιστορία κόμικς που βασικό της δομικό υλικό είναι η γκροτέσκο αφήγηση. Ωστόσο, η υπερβολή της αποξένωσης με την υπερβολή του κόμικς συναντούνται, για να προσγειωθούν επιτυχώς σε ένα ευτυχές αποτέλεσμα που θέλει την ανθρώπινη φύση να πατά στα… πόδια της! Η ανατρεπτική λειτουργία της ειρωνείας δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα εκρηκτική, αφού στη μέση της απόλυτης ερημιάς εισβάλλουν οι πιο φρενήρεις φαντασιώσεις, αυτές δηλαδή που γεννά η στέρηση, η υπερβολή, η διαστρέβλωση της ανθρώπινης υπόστασης. Ο κομίστας επιχειρεί ένα σφοδρότατο κατηγορώ στη θρησκεία, αλλά και στην ιδεολογία της ακρότητας και των υπερβολών, υποδεικνύοντας εκ νέου τη δημιουργική ανωτερότητα και υπεροχή του μέτρου.

Ρίσαρντ Καπισίνσκι

Αυτοπροσωπογραφία ενός ρεπόρτερ

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελ.: 172

Μια θρυλική μορφή της δημοσιογραφίας, έναν μοναδικό ρεπόρτερ, τον Πολωνό Ρίσαρντ Καπισίνσκι, παρουσιάζει μέσα από μια σειρά επιλεγμένων συνεντεύξεών του η ανθολόγος αυτού του ενδιαφέροντος τόμου, Κριστίνα Στρόντσεκ. Ο Καπισίνσκι υπήρξε ο πρώτος ξένος ανταποκριτής της Πολωνίας και με τη δουλειά του στο ρεπορτάζ, όπως αυτός το ανέδειξε, κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό και τον θαυμασμό όλων των συναδέλφων του ανά τον κόσμο. Τη δουλειά του Καπισίνσκι την έχουμε ήδη γνωρίσει από μια σειρά βιβλίων του, που κυκλοφόρησαν επίσης από τις εκδόσεις Μεταίχμιο: «Έβενος. Το χρώμα της Αφρικής», «Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου» και «Ταξίδια με τον Ηρόδοτο». Μάλιστα επανακυκλοφόρησαν και σε έναν επιβλητικό ενιαίο τόμο. Με δυο λόγια, ο Πολωνός δημοσιογράφος κατάφερε να ξεχωρίσει με τον τρόπο που μετουσίωσε την ανεπεξέργαστη αλήθεια που απαιτεί το ρεπορτάζ σε μια γοητευτική διήγηση της πραγματικότητας. Αρκεί να διαβάσει κανείς την πρώτη σελίδα μετά την εισαγωγή της Κριστίνα Στρόντσεκ, για να καταλάβει ότι ο Καπισίνσκι, πριν απ’ όλα, ξέρει να διηγείται την ίδια του τη ζωή σαν ένα μυθιστόρημα! Διαβάζοντας αυτές τις συνεντεύξεις που έδωσε κατά καιρούς σε διάφορα έντυπα, εύκολα διαπιστώνουμε πως πέρα από το ότι αναδεικνύουν και φωτίζουν το πορτραίτο του χαρισματικού αυτού ρεπόρτερ, μπορούν να αποτελέσουν κι ένα μάθημα για το πώς γράφεται μια ιστορία• γι’ αυτόν τον μαγικό τρόπο να μεταφέρεις την πραγματικότητα στον κόσμο της γραφής, που αποτελεί μιαν υπέρβαση του εαυτού μας αλλά και του κόσμου που μας περιβάλλει.

Κατερίνα Καριζώνη

Λεωνίδας Γουργουρίνης

Χάρης Γιαννόπουλος

Πειρατεία στη Μάνη και στη Μεσόγειο

Εκδόσεις: Αδούλωτη Μάνη

Σελ.: 160

Οι ιστορίες με τους πειρατές, τους διαβόητους κακούς, έχουν κατορθώσει διαχρονικά να κλέβουν -κυριολεκτικά- το ενδιαφέρον. Πάντα η παρέκκλιση είχε τον τρόπο της να ξεχωρίζει, πόσο μάλλον όταν τολμηροί άνδρες με φοβερή όψη επέβαλαν τον τρόμο στις θάλασσες, αντιμέτωποι με τους κινδύνους που είχαν οι ιδιότυπες αυτές ναυμαχίες στις οποίες επιδίδονταν, προκειμένου να κερδίσουν… το ψωμί τους! Αυτοί οι παράτολμοι και γοητευτικοί -εκ του μακρόθεν- εγκληματίες, ανέπτυσσαν τη δράση τους κυρίως στα νερά της Καραϊβικής και οι ιστορίες που έχουν σωθεί γύρω από τα κατορθώματά τους δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητες. Ωστόσο, η πειρατεία έγραψε σελίδες δόξας και στα ήρεμα νερά της Μεσογείου! Κι αυτό ήταν φυσικό, μιας και οι θάλασσές της φιλοξένησαν διαχρονικά το σημαντικότερο μέρος της εμπορικής ναυσιπλοΐας, η δε ανάπτυξη των παράλιων πόλεων ήταν πέρα από κάθε προηγούμενο. Όμως, όπως εύστοχα επισημαίνεται από τους συγγραφείς του τόμου, η πειρατεία, κυρίως την περίοδο της ακμής της ανάμεσα στον 16ο και 18ο αιώνα, δεν είχε ως κύριο αντικείμενό της το κέρδος, αλλά υπήρξε και αποτέλεσμα των πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών στην Ευρώπη της απολυταρχίας και της Ιεράς Εξέτασης. Η μελέτη επεκτείνεται και στην περιοχή της Μάνης, μια περιοχή ιδιαίτερα σημαντική από γεωγραφικής απόψεως, μιας και ήταν πέρασμα ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική Μεσόγειο. Επίσης, η μορφολογία του εδάφους με τις απόκρημνες ακτές και τα βραχώδη ακρωτήρια ωθούσε τους ανθρώπους στη λύση του «κούρσου» και όχι στην καλλιέργεια μιας άγονης γης…

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος

Το Τσιγάρο και η Γιόγκα

Εκδόσεις: Άγρα

Σελ.: 220

Μια πρόσκληση για ένα ταξίδι στην Ινδία γίνεται αφορμή ενός άλλου ταξιδιού, περισσότερο πολύπλοκου και εσωτερικού, δίχως όρια, εισιτήρια επιστροφής κι ημερομηνίες… Η διάρκεια αυτής της ημερολογιακής μυθιστορίας -αν μπορεί να λεχθεί κάτι παρόμοιο- αρχίζει από τη στιγμή που όλα είναι έτοιμα για το ταξίδι του συγγραφέα στην Ινδία, ένα ταξίδι τυπικό, με τη μάλλον ευχάριστη υποχρέωση μιας διάλεξης για τη σημασία της μάσκας στην αρχαία ελληνική τραγωδία. Η απόσταση που προφασίζεται ο συγγραφέας είναι φαινομενικά σεβαστή. Όσο κι αν ο συνονόματός του, Μέγας Αλέξανδρος, τη διένυσε με απείρως δυσκολότερες συνθήκες, η απόσταση Ελλάδας - Ινδίας παραμένει μεγάλη. Θα μπορούσαμε μάλιστα να την παρομοιάσουμε με αυτήν που χωρίζει την επιβλαβή συνήθεια του καπνίσματος απ’ την ωφέλιμη άσκηση της γιόγκα… Αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι όσο κι αν οι διαφορές φαίνονται αγεφύρωτες, οι αντιθέσεις αποτελούν το πιο ανατρεπτικό χαρακτηριστικό της φύσης. Έτσι, οι αποστάσεις, εκεί που μοιάζουν χαοτικές, γίνονται ένα, σαν τον καπνό με την ανάσα! Στο μυθιστόρημα του Α. Αδαμόπουλου αυτή η εξεζητημένη ίσως σοφία γίνεται ουσιαστική, γιατί η απόσταση ενώνει, όσο ακριβώς χωρίζει, και σε αυτό εστιάζει το ενδιαφέρον του ο συγγραφέας, υποδεικνύοντας με τη διακριτικότητα των μέσων της γραφής, την πολυπλοκότητα της μετάβασης, της μετακίνησης, της αλλαγής. Σ’ αυτή την περιπλάνηση για την εξερεύνηση των εσωτερικών συνόρων μας, το ταξίδι προσφέρει την κίνηση – αυτή τη μοναδική ώθηση για ζωή!

Ξενοφών Μπρουντζάκης [xenofob@gmail.com]

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.